Σφραγίδα του πρόσφορου (συμβολισμοί και έννοιες).

prosfora

Το Πρόσφορο είναι το ψωμί που προσφέρουμε στον Ναό, για να τελεσθεί η Θεία Ευχαριστία. Μαζί με το κρασί, ως Τίμια Δώρα (άρτος και οίνος), προτού μεταφερθούν με τη Μεγάλη Είσοδο στην Αγία Τράπεζα, τοποθετούνται στην Πρόθεση (προ + τίθημι = προθέτω), όπου με την τελετή της Προσκομιδής θα προετοιμασθούν για τη Θεία Λειτουργία. Στην Προσκομιδή τμήματα του Προσφόρου θα τοποθετηθούν τελετουργικά στο Δισκάριο και λίγο κρασί στο Άγιο Ποτήριο.

Το στρογγυλό σχέδιο του Προσφόρου συμβολίζει την Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας η Θεία Ευχαριστία στην προτύπωση της Παλαιάς Διαθήκης


Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας η Θεία Ευχαριστία στην προτύπωση της Παλαιάς Διαθήκης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πρόσκληση στο Μυστήριο της Ζωής (Λουκ. ιδ 16-24)

th.Euxaristia

Νικάνωρ Καραγιάννης (Αρχιμανδρίτης)

Το κάλεσμα του Θεού, για να μετέχει ο άνθρωπος στο μυστήριο της όντως ζωής, μας παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική παραβολή του μεγάλου δείπνου. Ο άνθρωπος καλείται να καθίσει στο τραπέζι της αγάπης του Θεού, για να κοινωνήσει ζωή από τη ζωή Του, για να μεταγγίσει στο σώμα του κόσμου το αίμα της ζωής του Θεού. Σε αυτό το δείπνο της θείας Ευχαριστίας ο Θεός πατέρας καλεί τα παιδιά του, να νιώσουν και να βιώσουν τη ζωντανή παρουσία Του. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα στη θεία λατρεία και κατεξοχήν στη θεία Λειτουργία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δείπνο ζωής και σωτηρίας (Κυριακή ΙΑ΄Λουκά –των Προπατόρων)

ceb9ceb1ce84cebbcebfcf85cebaceacΣτο σημερινό Ευαγγέλιο ο Κύριος αναγγέλλει την ετοιμασία ενός Δείπνου από τον ίδιο τον Θεό και μας καλεί όλους -την Οικουμένη ολόκληρη- να συμμετάσχουμε. Είναι μια πράξη αγάπης του Θεού, που θέλει «τα πριν διεσκορπισμένα τέκνα Του να συναγάγη εις εν» (Ιω. 11, 52) στο ίδιο δείπνο.

Δεν θέλει ο Θεός να ζούμε μακρυά Του και να τον γνωρίζουμε διανοητικά, «εκ του μακρόθεν».

Μας θέλει κοντά Του, σε μια σχέση αγάπης και αμεσότητας, γιατί μας θεωρεί οικείους, δικούς Του, τέκνα «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του». Θέλει να συνθέτουμε κοινωνία αγαπωμένων προσώπων, ενωμένων πνευματικά, έστω και τοπικά απομακρυσμένων.

Γι’ αυτό μας καλεί να καθίσουμε από κοινού στο ίδιο Τραπέζι, στο ίδιο Δείπνο, όπως κάθονται τα τέκνα της ίδιας οικογενείας.

Όταν η αγάπη γίνει ο σύνδεσμος των ανθρώπων, οι τοπικές αποστάσεις δεν καταργούν την αδελφοποίησή τους.

Όταν αγαπώνται ως τέκνα του Πατέρα της αγάπης, τότε και ο «εν Ινδίαις καθήμενος αισθάνεται ως αδελφόν τον εν Ρώμη» (Ι. Χρυσοστόμου.).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νιώθεις ότι είσαι έτοιμος να κοινωνήσεις;

Κάποιος είχε με έναν άλλο κάποια απ’τις βλακώδεις διαφορές, που έχουμε συνήθως.
Κάποια στιγμή, δηλ., του ξύνισε του ενός η μούρη του άλλου, και
είχανε δέκα χρόνια να πουν καλημέρα. Αυτός ήρθε και με βρήκε και ήθελε να
κοινωνήσει. Τα είπαμε, αναλυτικά. Στο τέλος, λοιπόν, του λέω: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: Ο πάμφωτος φωστήρ της Εκκλησίας

«Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μη ησυχάσω;»

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ο πάμφωτος και διαχρονικός αυτός φωστήρ της Εκκλησίας μας, ο μέγιστος διδάσκαλος της Ορθοδοξίας και του Γένους μας, γεννήθηκε στην Χώρα της Νάξου το έτος 1749 από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, τον Αντώνιο και την Αναστασία Καλλιβρούτση.

Κατά την βάπτισή του έλαβε το όνομα Νικόλαος. Νηπιόθεν γαλουχήθηκε με τα ζωογόνα νάματα της ευσεβείας και της πίστεως και ανετράφη «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», όπως παραγγέλλει ο θείος Παύλος (Εφεσ. ϛ´ 4). Την έμφυτη προς τα θεία κλήση του, αύξησε η χριστιανική αγάπη που πήρε από το οικογενειακό του περιβάλλον και μάλιστα από την εκλεκτή του μητέρα, την δε ευφυΐα του εκαλλιέργησε και πολλαπλασίασε η μελέτη και η σπουδή.

Προώδευε στην αρετή και στην γνώση κατά τρόπο θαυμαστό. Κατ’ αρχήν, φοίτησε στην γενέτειρά του και στην Σχολή Αγίου Γεωργίου περιοχής Γρόττας, Χώρας Νάξου, με διδάσκαλο τον Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο, αυτάδελφο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η πραγμάτωση της Βασιλείας του Θεου

Η δισχιλιετής ζωή της Εκκλησίας, η πνευματική Της αποστολή και η κοινωνική Της δραστηριότητα, το ιεραποστολικό και κατηχητικό Tns έργο, η ιερατική διακονία στην ενορία, ο μοναστικός τρόπος ζωής, η Ιεραρχική Tης δομή και η διοικητική Tης διάρθρωση ακόμα, η διορθόδοξη κοινωνία και ενότητα υπάρχουν και εξελίσσονται γύρω από ένα και μοναδικό γεγονός, το οποίο επαναλαμβάνεται διαρκώς στη ζωή του κόσμου με την χάρη του Αγίου Πνεύματος: Το Μυστήριο της Θείας Εύχαριστίας και την εξ αυτού μετάδοση του Σώματος και του Αίματος του Χριστού στους πιστούς. «Η σημασία και σπουδαιότης της Θείας Ευχαριστίας, ως κέντρου και κριτηρίου Tης όλης Εκκλησίας, είναι προφανής.

Η ενσυνείδητη διακοπή της μετάδοσης του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, ενόψει οιασδήποτε σκοπιμότητος, με το πρόσχημα Tης οιασδήποτε προφύλαξης, συνιστά την αυτοκατάργηση της Εκκλησίας. Και μπορεί οι άνθρωποι του κόσμου να μπορούν να σκέπτονται, να συζητούν και να εισηγούνται οτιδήποτε, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου κρατικού σχεδιασμού, οι άνθρωποι της Εκκλησίας, όμως, οι έχοντες συνείδηση της ουσίας του Μυστηρίου, οφείλουν να αποκλείουν κάθε τέτοια συζήτηση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Μυστικός Δείπνος

normal_mdeipnos

Τοιχογραφία από την Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου

Μεγάλη Πέμπτη

Δύο βασικά γεγονότα χαρακτηρίζουν τις ιερές ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Πέμπτης: ο Μυστικός Δείπνος του Κυρίου Ιησού Χριστού με τους μαθητές Του και η προδοσία του Ιούδα. Το βαθύτερο νόημα και των δύο αυτών γεγονότων είναι η αγάπη . Ο Μυστικός Δείπνος είναι η εσχατολογική αποκάλυψη της σωτηριώδους αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, της αγάπης που είναι η καρδιά της σωτηρίας. Η προδοσία του Ιούδα αποκαλύπτει ότι η αμαρτία, ο θάνατος και η αυτοκαταστροφή οφείλονται επίσης στην αγάπη · αλλά σε μια αγάπη καταστροφική, μια αγάπη που διαιρεί, διαλύει και οδηγεί εκεί που κάθε άλλο παρά αγάπη κυριαρχεί. Ακριβώς εδώ βρίσκεται το μυστήριο τούτης της μοναδικής ημέρας, της Μεγάλης Πέμπτης. Οι ιερές ακολουθίες της, όπου το φως και το σκοτάδι, η χαρά και η λύπη είναι παράξένα αναμειγμένα, μας προκαλούν σε μια επιλογή από την οποία εξαρτάται ο τελικός προορισμός του καθενός από μας.

«Προ δε της εορτής του Πάσχα ειδώς ο Ιησούς ότι ελήλυθεν αυτού η ώρα… αγαπήσας τους ιδίους τους εν τω κόσμω, εις τέλος ηγάπησεν αυτούς…» (Ιω. 13, 1). Για να καταλάβουμε το νόημα του μυστικού Δείπνου θα πρέπει να τον δούμε σαν τέλος της μεγαλειώδους ενέργειας της Θείας Αγάπης, η οποία άρχισε με τη δημιουργία του κόσμου και τώρα ολοκληρώνεται με το Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πώς κοινωνούν οι Ορθόδοξοι αδελφοί μας στη Ζάμπια;

Στην παραπάνω φωτογραφία φαίνεται εξωτερικά ο ιερός ναός των Αγίων Βασιλείου και Δημητρίου στη Ζάμπια. Δείτε όμως το παρακάτω βιντεάκι για να καταλάβετε τι συμβαίνει στο εσωτερικό του ναού όταν κοινωνούν οι Ορθόδοξοι ιθαγενείς. Ζουν τον Χριστό με τον τρόπο τους σε όλο το είναι τους!!! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ησυχία στην αρένα, και σάλος στην εκκλησία!

Ο   άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει τα εξής στηλιτεύοντας όσους προκαλούν ενόχληση στο εκκλησίασμα και φεύγουν πριν από την ολοκλήρωση των Ιερών Ακολουθιών: «Ορισμένοι δεν προσεγγίζουν το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με φόβο αλλά με ταραχή, οργιζόμενοι, μαλώνοντας και σπρώχνοντας το διπλανό τους, γενόμενοι έξω φρενών. Έχω αναφερθεί πολλές φορές σ’ αυτό το θέμα και δεν θα σταματήσω να μιλώ. Δεν βλέπετε πόση τάξη επικρατεί στους παγανιστικούς Ολυμπιακούς αγώνες, όταν ο τελετάρχης με στεφάνι στο κεφάλι του, διασχίζει την αρένα ντυμένος με μακρύ χιτώνα, κρατώντας ραβδί στο χέρι του και ο τελάλης φωνάζει για να γίνει ησυχία και τάξη; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τι είναι η Θεία Ευχαριστία;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει πώς κοινωνούμε πραγματικά το σώμα και το αίμα του Κυρίου (Ματθ. κστ’ 26-28. Μάρκ. ιδ’ 22-24. Λουκ. κβ’ 15-20. Ιω. στ’ 51-56. Α’ Κορ. ια’ 24-26).

Δέχεται πώς η ευχαριστία είναι ανάμνηση του πάθους του Χριστού (Λουκ. κβ’ 19. Α’ Κορ. ια’ 24-25), αλλά δεν δέχεται πώς είναι μόνο ανάμνηση! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ορθόδοξο βίωμα. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Εσύ μπαμπά γιατί δεν κοινώνησες;

Είναι γεγονός πως στην Εκκλησία μας, τα τελευταία χρόνια, μας έλειψε η επαρκώς και, προπαντός, η σωστή (σύμφωνα με το πνεύμα των αγίων πατέρων) κατήχηση.

Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, ακόμη και το κατ’ ουσίαν μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας έχασε, περνώντας τα χρόνια, το δυναμισμό της κοινής προσφοράς και έγινε… θέαμα και ακρόαμα ακατανόητο.

Θέαμα αφού οι χριστιανοί απλώς παρακολουθούν (σαν από… κερκίδες) χωρίς συμμετοχή ούτε στο ΑΜΗΝ, που λέει ο Απόστολος (Α’Κορ. 14,16)! Άγνωστοι, συνήθως, μεταξύ τους… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η επιστήμη περιγράφει το φαινόμενο, αδυνατεί όμως να το εξηγήσει!!

 «Πίστει προσέλθωμεν»

Η Καινή Διαθήκη μιλά ξεκάθαρα για το μυστήριο της θείας Κοινωνίας. Ο απόστολος Παύλος όταν γράφει στους Κορινθίους «εγώ γαρ παρέλαβον από του Κυρίου ο και παρέδωκα υμίν» (Α’ Κο 11,23), εννοεί σαφώς το μυστήριο της ζωής, που το περιγράφει αμέσως στη συνέ­χεια. Τα ρήματα «παρέλαβον» και «παρέδω­κα» έχουν μεγάλη βαρύτητα, διότι σηματοδοτούν την παράδοση και την καθιέρωση του μυστηρίου μέσα στην Εκκλησία. Η θυσία του Χριστού τελείται πρώτα στο Μυστικό Δείπνο. Είναι όμως αναίμακτη. Ακολουθεί η θυσία του Γολγοθά, που ευνή αιματηρή και έγινε εφάπαξ, μια για πάντα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τί μας οδηγεί στη κορυφή των αγαθών;

Το τελειότερο Μυστήριο

Πόσο μεγαλειώδες Μυστήριο! Τί φοβερό, αλήθεια, να αναμειχθεί ο νους του Χριστού με το νου μας! Να ενωθεί η θέλησή Του με τη θέλησή μας, το Σώμα Του με το σώμα μας, το Αίμα Του με το αίμα μας! Τί γίνεται ο νους μας, όταν κυριαρχήσει ο θείος νους! Τί η θέλησή μας, όταν επικρατήσει η θεία θέληση! Τί ο πηλός, όταν υπερισχύσει εκείνο το πυρ! Και ότι πράγματι έτσι συμβαίνει, το επιβεβαιώνει ο Παύλος, που λέει ότι δεν έχει δικό του νου ούτε θέληση ούτε ζωή, αλλά ο Χριστός έγινε γι’ αυτόν όλα αυτά. «Νουν Χριστού έχομεν, λέει, και δοκώ Πνεύμα Θεού έχειν, και φιλώ υμάς εν σπλάχνοις Ιησού Χριστού», τα οποία φανερώνουν πως είχε την ίδια θέληση με το Χριστό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εγκύκλιος του Μητροπολίτου Αργολίδος κ.κ. Ιακώβου για το Άγιον Πάσχα

Ο Μητροπολίτης Αργολίδος Ιάκωβος Β’

Προς το χριστεπώνυμον πλήρωμα της καθ΄ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

«Αδελφοί μου εν Κυρίω αγαπητοί» (Ιακώβ, α΄16)

«Χριστός Ανέστη»

«Δεύτε λάβετε Φως εκ τον ανεσπέρου Φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών».

«Τί είναι αυτό πού σήμερα κάνει την Εκκλησία ν΄ αστράφτει τόσο πολύ, ρωτάει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης; Τί είναι αύτη η μεγάλη λαμπροφορία; Τί είναι αυτή η τόση φωταγωγία και χαρά;».

Και απαντάει ο ίδιος: «Ρωτάς ποια είναι η αιτία αυτών και τί είναι εκείνο πού προκαλεί αυτή την τόσο μεγάλη χαρά και λαμπρότητα; Ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς και όλος ο κόσμος γέμισε από αγαλλίαση». (Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία, τόμος 18ος) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο δύσπιστος μοναχός

Ένας μοναχός πάλευε με λογισμούς αμφιβολίας, για το αν τα τίμια Δώρα είναι πραγματικά Σώμα και Αίμα Χριστού ή απλά σύμβολα και τύποι.

Οι άλλοι μοναχοί, όταν ενημερώθηκαν σχετικά, τον κάλεσαν σε μια θεία λειτουργία, στη διάρκεια της οποίας προσεύχονταν όλοι θερμά να του δείξει ο Θεός με θαύμα την αλήθεια, για να διώξει τους λογισμούς της απιστίας.

Μετά την απόλυση, ο αδελφός αυτός διηγήθηκε στους άλλους τα εξής: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ελεημοσύνη και Φιλανθρωπία στη Θεία Ευχαριστία της πρώτης Εκκλησίας

του Γ. Ν. ΦΙΛΙΑ καθηγητή τον Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο όρος «ελεημοσύνη» υπήρξε άγνωστος στην ελληνική γραμματεία. Οι εβδομήκοντα χρησιμοποίησαν τον όρο για να σημάνουν την ευεργεσία και την επιβράβευση του Θεού προς τον άνθρωπο. Η ελεημοσύνη του Θεού προς τον άνθρωπο αποτελεί έτσι το πρότυπο για την ελεημοσύνη του ανθρώπου προς το συνάνθρωπο του.

Ο Παροιμιαστής στην Παλαιά Διαθήκη τονίζει: «Δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν… και ος δίδωσιν πτωχοίς ουκ ενδεηθήσεται». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είμαστε ορθόδοξοι;

Μητροπολίτου Εδέσσης Ιωήλ

Η πίστη των Ορθοδόξων

Στο «Συνοδικό» της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (843 μ.Χ.) oι Πατέρες διεκήρυξαν πως οι Ορθόδοξοι πιστεύουν ό,τι oι Προφήτες είδαν, οι Απόστολοι δίδαξαν, όπως η χάρη έλαμψε και η αλήθεια αποδείχθηκε, όπως το ψεύδος εξοστρακίσθηκε, όπως ο Χριστός νίκησε. Το ίδιο φρονούμε, το ίδιο λαλούμε, το ίδιο κηρύσσουμε, Χριστό τον αληθινό Θεό μας. Αυτή είναι η πίστη των Ορθοδόξων, αύτη είναι ή πίστη των Αποστόλων, αυτή είναι η πίστη των Πατέρων, αυτή η πίστη την Οικουμένη στήριξε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χριστούγεννα στο Άγιον Όρος

+Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης

 Στις ψυχές των τελείων τέκνων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές μετουσιώνονται σε μεγάλες πνευματικές χαρές, γιατί γίνονται ανεξάντλητες πηγές ύμνων θείων ερώτων, θερμότατης ευγνωμοσύνης και απείρου ευχαριστίας, για όσα ο Θεός εδωροφόρησεν αγαθά στους ανθρώπους από τότε που «εφανερώθη εν σαρκί».

Συγκεκριμένα οι Μοναχοί γενικά και ειδικά στο Άγιον Όρος του Άθω, εορτάζουν την Γέννηση του Θεού Λόγου σχεδόν κάθε ημέρα, δηλαδή σε όλον τον κύκλο του λεγομένου θεολογικώς λειτουργικού χρόνου, χάρις στις νυχθήμερες ιερές Ακολουθίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δύο δρόμοι προς την αληθινή Θεολογία – Η νήψη (6)

Συνέχεια από (5)

+Ιερομονάχου Ευσεβίου Βίττη

5. Καρποί της νήψεως

Η αξία και η σπουδαιότητα της νήψεως φαίνεται προ πάντων από τους καρπούς και τα επιτεύγματα, που πραγματοποιούνται με την πιστή βίωση της σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά της εργασίας για την απόκτησή της, που αναφέρθηκαν πιό πάνω. Πιό συγκεκριμένα ανάμεσα στους άλλους καρπούς της νήψεως θα μπορούσαν να αναφερθούν κάποιοι από αυτούς.

1. Η νήψη γίνεται οδηγός ορθού και θεάρεστου βίου.

«Η νήψη βοηθάει στην εφαρμογή κάθε εντολής του Θεού, που υπάρχει στη Παλαιά και στη Καινή Διαθήκη. Αυτή παρέχει στον άνθρωπο, που θα την αποκτήσει, και κάθε αγαθό της μέλλουσας ζωής. Η νήψη θα σε διδάξει με τη βοήθεια του Θεού αυτά, που δεν ήξερες, και θα σε βοηθήσει να μάθεις, θα σε φωτίσει και θα σε κάνει ικανό να αποκτήσεις πνεύμα μαθητείας για να βάλεις στο νου σου αυτά, που προηγουμένως αδυνατούσες να ξέρεις, επειδή ζούσες και πορευόσουν στο σκοτάδι των παθών και των σκοτεινών έργων, καθώς σε σκέπαζε η άβυσσος της λήθης και της συγχύσεως». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δύο δρόμοι προς την αληθινή Θεολογία – Η νήψη (5)

Συνέχεια από (4)

+Ιερομονάχου Ευσεβίου Βίττη

2. Επί μέρους χαρακτηριστικά της νήψεως, που εξαίρουν τη σημασία και σπουδαιότητά της

Η νήψη κατά τον Όσιο μας είναι άμεμπτος (αψεγάδιαστη), καθαρά, περιεκτική (τέτοια που περιλαμβάνει μέσα της και άλλες αρετές), υψοποιός (ικανή να ανεβάζει στα ύψη αυτόν που την ασκεί), αγαθή, τερπνή (ευχάριστη),νοητή ηδύτης (πνευματική ευχαρίστηση),καρδιακή γλυκεία ησυχία (γλυκεία ησυχία της καρδιάς),ωραία και πάγκαλος αρετή (πανέμορφη αρετή) θαυμαστή εργασία (αξιοθαύμαστη πνευματική εργασία),αγλαοφανής (λαμπρή), φωτοτόκος (φωτογεννήτρα),αστραπητόκος(αστραπογεννήτρα),φωτοβόλος(τέτοια, που σκορπάει γύρω της φως),πυρφόρος (όλη φωτιά και θέρμη πνευματική),αφάνταστος(ελεύθερη από παραστάσεις και εικόνες της φαντασίας κακές), μακαρία της ψυχής κατάστασις, και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, για να μιλήσουμε σύμφωνα με τη πραγματικότητα γι’ αυτήν, την κάνουν να ξεπερνά αναρίθμητες αρετές, που έχουν σωματικό χαρακτήρα, αλλά και πολλές άλλες πειραματικότερου χαρακτήρα αρετές. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δύο δρόμοι προς την αληθινή Θεολογία – Η νήψη (4)

Συνέχεια από (3)

+Ιερομονάχου Ευσεβίου Βίττη

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι η τρομακτική επίδραση, που ασκεί το κοινωνικό περιβάλλον στο καθένα μας. Γνωστά τα μέσα αυτής της επιδράσεως. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία τους. Μας ενδιαφέρει το γεγονός, ότι αυτή η επίδραση εξασκείται και στο πιστό της εποχής μας με ιδιαίτερες επιπτώσεις στη πνευματικότητά του και στον όλο του βίο. Και δεν είναι περίεργο γι’ αυτό το ότι διαπιστώνουμε μια έντονη πνευματική σύγχυση, μια ληθαργώδη κατάσταση, που προκαλεί σοβαρότατη ανησυχία σε όποιο πνευματικό άνθρωπο πονά από ό,τι διαπιστώνει.

Δεν είναι όμως η εξωτερική επίδραση, που αναφέρουμε πιό πάνω, η μόνη αιτία της φθαρτικής αλλοιώσεως και του εκφυλισμού του εσωτερικού φρονήματος των πιστών μας σήμερα. Έχουμε και εσωτερικά αίτιά της. Και αυτά προ πάντων συντελούν σε μια αναβίωση του παλαιού μέσα μας ανθρώπου, ο οποίος ζητάει με βιαιότητα και πάθος ασυγκράτητο χαμένα «δικαιώματα». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δύο δρόμοι προς την αληθινή Θεολογία (3)

+ Ιερομονάχου Ευσεβίου Βίττη.

 Σε όλες τις θρησκείες η επίκληση του ονόματος του Θεού παρουσιάζεται να έχει ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα και σημασία, γιατί το όνομα είναι φορέας μιας ζωντανής και δρώσης παρουσίας. Λίγο διαφορετικότερα έχουν τα πράγματα στο χώρο της Παλαιάς Διαθήκης (Π.Δ.). Η Π.Δ. αποκαλύπτει τον ζώντα Θεό στην καταναλίσκουσα απροσιτότητα και υπερβατικότητά του. Αποτελεί φοβερότατο μυστήριο το όνομά του. Στην Π.Δ. δεν έχουμε οικειοποίηση του Ονομαζόμενου, αλλά καθιέρωση του ονομάζοντος και επικαλουμένου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο δεσπότης της NASA τα λέει έξω απ’ τα δόντια για τη γρίπη των χοίρων και τη Θεία Κοινωνία

Το αργυρεπίχρυσο Δισκάριο της Riha, με απεικόνιση του Χριστού που δίνει την θεία κοινωνία στους αποστόλους. περ. 565-578.  Byzantine Collection, Dumbarton Oaks, Washington DC

Το αργυρεπίχρυσο βυζαντινό δισκάριο της Riha, με απεικόνιση του Χριστού να δίνει την θεία κοινωνία στους αποστόλους (περ. 565-578). Byzantine Collection, Dumbarton Oaks, Washington DC. Σημειώνουμε ότι το άγιο δισκάριο είναι το σκεύος όπου τοποθετείται ο άρτος που θα προσφερθεί και θα μεταβληθεί σε σώμα του Χριστού κατά την θεία λειτουργία. Ο ιερέας παίρνει το άγιο σώμα από το δισκάριο και το βάζει στο άγιο ποτήριο με το θείο αίμα λίγο πριν κοινωνήσουμε (όταν πει, "Πρόσχωμεν! Τα άγια της αγίοις!").

Εγκύκλιος του σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαου (ποιός είναι αυτός;) «Η  εξάπλωσις του ιού της γρίππης των χοίρων και τα μυστήρια της Εκκλησίας μας» (27 Ιουλίου 2009)

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Πρόσφατα, με αφορμή την ενσκήψασα πανδημία της γρίππης των χοίρων, ανεφύη, ως μη ώφειλε, και το θέμα του ενδεχομένου της μεταδόσεως ασθενειών μέσω της Θείας Κοινωνίας.

Δυστυχώς, συχνά με διάλεκτο ασεβή, ύφος ειρωνικό και επιχειρηματολογία όχι καλοπροαίρετη, έγινε ακόμη μια προσπάθεια αποδόμησης της πίστης μας σε μέρες που δεν μας έχει μείνει κανένα άλλο στήριγμα να κρατηθούμε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Κοινωνία, Ορθόδοξη πίστη, Συνταρακτικά στοιχεία. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΥΨΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ;

ipsoma

Όσοι έτυχε να παρευρεθείτε σε τράπεζα μίας Αγιορείτικης Μονής θα παρακολουθήσατε τη λεγομένη Ύψωση (του άρτου) της Παναγίας. Θα δώσουμε μια εξήγηση αυτής της ακολουθίας.

Ο άρτος της Παναγίας είναι μια τριγωνική μερίδα άρτου που κόβεται από ένα πρόσφορο και υψώνεται προς τιμή της Θεοτόκου. Ποιός κάνει την ύψωση; Σύμφωνα με τη λειτουργική παράδοση κατά το τέλος της τράπεζας ο τραπεζάρης της μονής. Τα παλαιά τυπικά και Ωρολόγια γράφουν ότι την ύψωση κάνει ο «ταχθείς αδελφός» ή ο «ταχθείς μοναχός» ή ο «μέλλων υψώσαι την Παναγίαν»ή «παρά του εις τούτο τεταγμένου μοναχού»(Άγιος Μάρκος Εφέσου). Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης αναφέρει ότι την ύψωση κάνει «ο αναγνούς και τα πνευματικά διακονήσας τοις αδελφοίς», δηλ. ο αναγνώστης του λόγου προς πνευματική οικοδομή των μοναχών και προσκυνητών. Σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρεται ότι την κάνει ο ηγούμενος ή ο εφημέριος της Μονής. Αυτοί παρακολουθούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »