Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος – 19 Ιανουαρίου

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος έζησε τον 4ο αιώνα μ. Χ. Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην έρημο με εγκράτεια και προσευχή. Τα ασκητικά του παλαίσματα είναι όντως θαυμαστά και η διδασκαλία του είναι καρπός εμπειρίας. Δηλαδή, τα όσα διδάσκει είναι αληθινή θεολογία, είναι ρήματα ζωοποιά και σωτηριώδη, τα οποία εξέρχονται από καρδιά που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό γλυκαίνουν τον νου και την καρδιά και δημιουργούν έμπνευση και διάθεση για προσευχή.

Όσο επεδίωκε την σιωπή και την ησυχία τόσο η φήμη τον κατεδίωκε και γι’ αυτό έτρεχαν στην έρημο πάρα πολλοί άνθρωποι για να ακούσουν την σοφή διδασκαλία του και να τραφούν πνευματικά. Αυτός τότε, όταν καταλάβαινε ότι συγκεντρωνόταν έξω από το κελλί του πλήθος ανθρώπων, έφευγε μέσα από υπόγεια σήραγγα, που ένα μέρος της έσκαψε ο ίδιος με τα χέρια του, σε μια σπηλιά, όπου συνέχιζε να προσεύχεται στην αγαπημένη του ησυχία. Αυτό το έκανε από αγάπη για τους ανθρώπους και όχι από περιφρόνηση και αδιαφορία γι’ αυτούς, αφού τους αγαπούσε αληθινά, αλλά αισθανόταν ότι τους ωφελούσε περισσότερο με την προσευχή του παρά με τον λόγο του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δυο χαρακτηριστικά περιστατικά από τον βίο του Αγίου Δανιήλ του Στυλίτη (11 Δεκεμβρίου), που μας φέρνουν στο νου το Βατοπαίδι

Ο άγιος Δανιήλ ο Στυλίτης. Μικρογραφία από το Μηνολόγιο του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ (φ. 237).

Η γυναίκα – πειρασμός

Κατόπιν ανέβηκε στο Στύλο του Γελανίου, που ήτο ψηλότερος και έκανε ζωή αυστηρότερη και θαυμαστότερη. Μα ο δαίμονας, βλέποντας το μεγαλείο του τον εφθόνησεν ώστε του έπλεξεν και άλλες παγίδες. Παρεκίνησε τους αιρετικούς, που ήσαν στο Βυζάντιο, να του δώσουν ενόχλησι και να τον πειράξουν. Βρήκαν, λοιπόν, εκείνοι μια γυναίκα, που ήταν άσεμνη και ξεδιάντροπη. Λεγόταν Βασιανή και καταγόταν από την Ασία.

Την κατάφεραν εξαγοράζοντάς την με πολλά χρήματα να δοκιμάση αν μπορέση να μολύνη τον Όσιον ή κανένα από τους μαθητάς του, ώστε να ξεσπάση σάλος και να δημιουργηθή σκάνδαλο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ του Αγίου Όρους

Τους «κρυμμένους θησαυρούς» του Αγίου Όρους αποκαλύπτει Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου αρχιμ. Γεώργιος στην συνέντεξη που ακολουθεί*.

π. Κωνσταντίνος: Σε πρόσφατο προσκύνημά μας στο Άγιον Όρος είχαμε την ευλογία να συναντήσουμε τον σεπτό καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, τον π. Γεώργιο, και να μας ομιλήση για τους χαριτωμένους ανθρώπους πού γνώρισε στην ζωή του. Τον παρακαλούμε και τώρα, να απευθυνθή προς τους ακροατάς της εκπομπής μας και να μας ομιλήση για τους χαριτωμένους ανθρώπους.

π. Γεώργιος: Ο π. Κωνσταντίνος με παρεκάλεσε να ομιλήσω για τους χαριτωμένους ανθρώπους πού υπάρχουν στο Άγιον Όρος. Κατ΄ αρχήν θα ήθελα να πώ ότι χαριτωμένοι είναι όλοι οι Χριστιανοί, γιατί όλοι οι Χριστιανοί έχουν την Χάρι του αγίου Βαπτίσματος. Χαριτωμένοι είναι και οι μοναχοί, γιατί εκτός από την Χάρι του αγίου Βαπτίσματος έχουν και την Χάρι του αγγελικού Σχήματος. Βέβαια το ζήτημα είναι ότι λόγω των παθών μας κρύβουμε αυτήν την Χάρι, όπως κρύβεται η φωτιά κάτω από την στάχτη και δεν φαίνεται. Όταν όμως σιγά-σιγά με την μετάνοιά μας, την άσκησί μας, τον αγώνα μας τον πνευματικό και την προσευχή μας παραμερίσουμε τα πάθη, τότε σιγά-σιγά υποχωρεί η στάχτη των παθών και η φωτιά της θείας Χάριτος -που καίει μέσα μας- φανερώνεται. Και φανερώνεται η Χάρις του Θεού στους ανθρώπους, οι οποίοι αγωνίζονται έτσι. Τότε οι άνθρωποι είναι χαριτωμένοι και φαίνονται χαριτωμένοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Άγιο Όρος - Holy Mount Athos, Άγιοι - Πατέρες - Γέροντες, Ορθόδοξη πίστη. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

Θεία Χάρις

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Όταν η θ. Χάρις επισκέπτεται την ψυχή, την τέρπει και την θερμαίνει. Όταν απομακρύνεται, την γεμίζει ανησυχία και αδημονία. Συνήθως απομακρύνεται για να την δοκιμάσει ή για να την τιμωρήσει για κάτι κακό που δέχθηκε και μολύνθηκε. Στην πρώτη περίπτωση επιστρέφει σύντομα, μόλις η ψυχή την αναζητήσει θερμά. Στην δεύτερη όμως δεν επιστρέφει, αν δεν προηγηθεί ειλικρινής μετάνοια και καθαρή εξομολόγηση». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προσευχή

Γλυκύτατε Δεσπότη

Πανάχραντε Ιησού,

τέκνον της Παναγίας

και σπλάχνο του Θεού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επιστολή Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού: «Με το πνεύμα μου μένω μαζί σας»

Gerontas Iosif

Νέα Σκήτη 28-2-1985

Περιπόθητό μου γέννημα, σε ασπάζομαι πατρικά.

Χαίρω που αισθάνεσθε, στο μέτρο του δυνατού, την πνευματική στοργή και αγάπη, και τούτο για να έχετε παρηγοριά. Με το πνεύμα μου μένω μαζί σας και παρακολουθώ όλες σας τις κινήσεις, αλλά τόσο με προκάλεσε η αντανάκλαση της στοργής σας που αν μπορούσα θα ερχόμουν και σωματικά κοντά σας, έστω και για λίγο καιρό. Δεν είναι όμως τούτο τίποτα της δικής μου ευτέλειας και μηδαμινότητας, αλλά της δικής σας πίστεως και καθαρότητας, τόσο εσένα όσο και του περιπόθητου υιού μου, που σιωπηλά συμπληρώνει όλους τους όρους και κανόνες του σεβασμού και της υπακοής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το μήνυμα της ημέρας

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης


Όλοι θέλουμε την θεία Χάρη, αλλά η Χάρις κοστίζει.

Πρέπει να δώσεις αίμα για να λάβεις Πνεύμα.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Από τη ζωή μας στο Άγιον Όρος – Η χάρις των αγίων λειψάνων και εικόνων (ομιλία Γέροντος Εφραίμ Βατοπαιδινού)

Geron Efraim

VatopaidiFriend: Μετά από επιθυμία πολλών αναγνωστών της ιστοσελίδας μας θα αναρτήσουμε διάφορες ομιλίες του Γέροντα Εφραίμ, Καθηγουμένου της I. Μ. Μονής Βατοπαιδίου. Η συγκεκριμένη ομιλία έγινε ακριβώς πριν από πέντε χρόνια στις  7-10-2004 Εορτή των Αγίων Σεργίου και Βάκχου στην Κραϊόβα της Ρουμανίας

Ήθελα να σας πω, μετά από το ντοκιμαντέρ που είδατε, ότι το Άγιον Όρος είναι ένας τόπος με μια αγία ιδιαιτερότητα. Εμείς -αυτή τη στιγμή σας εξομολογούμαι- είμαστε εκεί περισσότερο από είκοσι τέσσερα χρόνια και δεν έχουμε εξοικειωθεί με τον τόπο. Και πολλές φορές προβληματίζομαι και λέω «γιατί;». Και ο λόγος είναι ότι εκεί στο Άγιον Όρος γίνεται ένα σκάψιμο. Γίνεται μια έρευνα. Γίνεται μια μεγάλη εργασία. Όσο ο άνθρωπος καθαρίζει την καρδιά του, τόσο και ανακαλύπτει νέα πράγματα, έχει νέες ειδήσεις δηλ. έχει νέες εμπειρίες. Έχει μια «καινή», καινούρια αίσθηση της χάριτος. Γι’ αυτό και τώρα που απουσιάζουμε τρεις ήμερες από το Άγιον Όρος, έχομε την αίσθηση ότι απουσιάζουμε τρεις μήνες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ειρήνη των λογισμών (επιστολή του αειμνήστου Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

Ο Γέροντας Ιωσήφ με τους νυν Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιο και Καθηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου αρχιμ. Εφραίμ στην Νέα Σκήτη το 1984

Ο Γέροντας Ιωσήφ με τον νυν Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιο και τον νυν Καθηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου αρχιμ. Εφραίμ στην Νέα Σκήτη το 1984


Νέα Σκήτη, 16-11-1984

Στην ποθεινοτάτη μου κόρη εύχομαι πατρικώς,

Πήρα το γράμμα σου και απαντώ.

Τώρα ακόμη τόλμησες να χαρακτηρίσεις την επικρατούσα αθλιότητα; Σπλάχνο μου ποθεινότατο γνήσιο και αληθινό, άντεξες μέχρι τώρα να προσδιορίσεις την περιεκτική παλιανθρωπιά που βασιλεύει στους υποκριτάς που θηρεύουν με τον χριστιανικό μανδύα τις φαινομενικές κοινωνικές αξίες; Ο Θεός του πατρός μου να σας σκεπάζει από την λέπρα αυτή  που πανδήμως μαστίζει τον σύγχρονο άνθρωπο. Τα χνώτα του δράκοντος του αρχαίου του μέλλοντος πειράσαι την οικουμένη άρχισαν να μας προκαλούν ασφυξία και εμμετό και μένει σαν παρήγορο σημείο το περιλάλητο που οι άγγελοι είπαν τότε στον Λώτ «φεύγε εις Σηγώρ και διασώθητι». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής – 50 χρόνια από την κοίμησή του (2)

st joseph the hesychastΣυνομιλία του κ. Κλείτου Ιωαννίδη με τον μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό.

Κ. I.: Τί σας έλεγε για τον τρόπο, που προσευχόταν;

μ. I.: Από την άρχή που ξεκίνησε, κατανοώντας, με τα λίγα γράμματα που ήξερε, τη δύναμη που είχαν οι Πατέρες στη θεωρητική τους μορφή, βιαζόταν να φτάσει και αυτός εκεί. Δεν ήταν, βέβαια, εύκολο να το κατορθώσει. Όμως, ο πόθος του ήταν τέτοιος, που επέμενε- είχε αυτό, που οι Πατέρες χαρακτηρίζουν ως «επαινετή αναίδεια». Επέμενε, εκλιπαρώντας το Θεό να μη του στερήσει αυτή την κατάσταση. Έλεγε στο Θεό παραπονούμενος: «Συ, Κύριε, οίδας πάντα και γινώσκεις. Εγώ εγκατέλειψα την κοινωνία ολοκληρωτικά, πέταξα τα πάντα και δεν υπολόγισα τίποτε, ούτε θα υπολογίσω, προκειμένου να έρθω κοντά Σου και να βρώ αυτό, που οι Πατέρες λένε ότι παρέχεις σ’ όσους Σε ακολουθούν. Εγώ, λοιπόν, το απαιτώ. Που είναι αυτό;».

Κλαίοντας και αγωνιζόμενος, λοιπόν, είχε την πρώτη επίσκεψη της χάριτος. Καθήμενος και βλέποντας την κορυφή του Αθωνος, όπου βρίσκεται ή εκκλησία της Παναγίας μας – εκεί ήκμασε ο Αγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης – παρακαλούσε και τη Δέσποινα Θεοτόκο, την όποια ιδιαίτερα αγαπούσε, επικαλούμενος τις πρεσβείες της, πότε να έρθει και σ’ αυτόν η θεία χάρις. Όπως, λοιπόν, καθόταν εκεί, χωρίς να εχει πείρα τότε και βίαζε τον εαυτό του να λέει την ευχή, ήρθε επάνω του μία ακτίνα φωτεινή, άκτιστος ενέργεια, η όποια μπήκε μέσα του κι άρχισε από τη στιγμή εκείνη να λειτουργεί μέσα στην καρδιά του ακώλυτα η ευχή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θείας Χάριτος Εμπειρίες, Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής (19)

osios-iosif-o-isihastis2

Συνέχεια από (18)

(+Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

Ο διάβολος όμως που έχει τόσων αιώνων πείραν, ξέρει τι τον περιμένει, όταν ο νους του μοναχού ξυπνήση και ίδη την κληρονομίαν του, και γι’ αυτό όλη του η σπουδή είναι να πολλαπλασιάζη τας μερίμνας και χωρίς κόπον τον εξουδετερώνει. Πράγματι ανταποκρίνεται εις την αλήθειαν αυτό που λέγει ο άγιος Διάδοχος, πως ο διάβολος δίδει όλον τον κόσμον, μόνον για να εμπόδιση τον νουν του μονάχου εις το να πλησίαση εις την καρδίαν του διά της ευχής.

Η εργασία του νου είναι που χαρακτηρίζει τον μοναχόν. Και επειδή νοερά εργασία και μέριμνα δεν συμβιβάζονται, γι’ αυτό απ’ αρχής οι θεμελιωταί του μοναχισμού επενόησαν την έρημον και την ησυχίαν και απ’ εδώ πήραν και το όνομα να λέγωνται μοναχοί. Την εκτός της νοεράς εργασίας σωματικήν πράξιν,την εξωτερικήν, την έχουν οι Πατέρες εις ήσσονα θέσιν και την ονομάζουν «δικαιοσύνη των κοσμικών», γιατί όταν δεν απαιτήται νοερά εργασία και φυλακή εις την τελειοποίησιν του ανθρώπου, τότε κατ’ εμέ, και η άποταγή δεν κρίνεται πρώτης ανάγκης. Εάν μόνον η σωματική εργασία και η έξωθεν δικαιοσύνη συνεπλήρωναν την χριστιανικήν τελειότητα, τότε αρκούσε ο κοσμικός βίος και η αναχώρησις ήτο περιττή.

Εδώ όμως βλέπομεν ότι πρώτα ο μοναχισμός και ύστερα η αναχώρησις με τα αποτελέσματα της, είναι συνήλικα με τον χριστιανισμόν και δεν είναι παράξενον αυτό, διότι η διδασκαλία του χριστιανισμού απέβλεπε περισσότερον εις την τελειότητα του ανθρώπου, παρά εις την εισαγωγήν του εις μίαν νέαν πίστιν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θείας Χάριτος Εμπειρίες, Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής (18)

osios-iosif-o-isihastis2Συνέχεια από (17)

(+Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

19. Η αμέλεια, ο φοβερότερος κίνδυνος διά τον μοναχόν.

Κάποτε τον ερωτήσαμεν: «Ποιο από όλα τα πάθη νομίζεις ότι πολεμά τον άνθρωπον εις την απόκτησιν και πρόοδον του καλού»; Και μετά από ολίγην σιωπήν μας απαντά: «Η αμέλεια». Εμείς του είπομεν: «Μα γιατί να είναι τόσον φοβερή η αμέλεια κατά την στιγμήν που ο άνθρωπος αρχίζει με τόσην ζέσιν και με την επίγνωση ότι με τον αγώνα του θα αποκτήση αυτό που προτίθεται και μάλιστα αφού έχει παράδειγμα και αυτόν τον Κύριόν μας Ιησούν»;

Τότε μας απήντησεν: «Αυτό που λέγετε υποδηλώνει ορθήν κρίσιν του λογισμού εις το να κινήση την καλήν προαίρεσιν. Η καλή προαίρεσης ωθεί τον άνθρωπον να επιχείρηση το καλόν για το οποίον προετέθη. Όταν αρχίση διά πράξεως να ενεργή το καλόν, θα έρθη εις επαφήν με την αίσθησιν του κόπου και του πόνου, που είναι έμφυτα εις την στενήν και τεθλιμμένην αυτήν οδόν,και τότε η φύσις,το σώμα, αρχίζει να δειλιά και να αποφεύγη τον πόνον. Φυσιολογικά ο πόνος είναι αντίθετος προς την φύσιν,γιατί και αρχικά ο άνθρωπος δεν πλάσθηκε για να κοπιάζη και να πονή, αλλά για να χαίρεται και να τρυφά. Επομένως, ο πόνος ευρίσκεται αντίθετος με την φύσιν, και μόνον αφού ο Δημιουργός και Σωτήρ μας οικονόμησεν με το μέσον αυτό την αποκατάστασίν μας, γενόμενος και αυτός παράδειγμα, έγινεν η οδός του πόνου απαραίτητος και επιθυμητή· ουδέποτε όμως από φυσικούς όρους, αλλά από προαιρετικούς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θείας Χάριτος Εμπειρίες, Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής (17) – Το «δεματάκι»!!!

osios-iosif-o-isihastis2Συνέχεια από (16)

(+Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

Εμείς τον ερωτούσαμεν: «Ποιά πρέπει να είναι η βάσις του πραγματικού σκοπού του μοναχού»; Και μας έλεγε: «Κάθε αφορμή που γίνεται αιτία να αποταχθή κάποιος και να μονάση είναι καλή και κατά Θεόν, όταν δεν έχη υλικούς σκοπούς. Κατ’ εμέ όμως θεωρώ ανωτέρα την εκκίνησιν από την εις Χριστόν αγάπην. Πολλές φορές ο άνθρωπος δέν έχει ως βάσιν της εκκινήσεως του εις την πνευματικήν του ζωήν αυτήν, αλλά άλλην αιτίαν, όπως βλέπωμεν καθημερινώς. Άλλος στρέφεται εις την χριστιανικήν ζωήν από φόβον για την μέλλουσαν δικαιοσύνην, άλλος επειδή απεστράφηκε τον αμαρτωλόν βίον, άλλος για τα μέλλοντα αγαθά και άλλος από επίγνωσιν της χριστιανικής αληθείας, εν συγκρίσει με τας απατηλάς και κούφιας θεωρίας της ψευδωνύμου γνώσεως. Μπορεί όμως ύστερα να επικέντρωση τον σκοπόν του εις την προς τον Χριστόν αγάπην και ας ξεκίνησε διαφορετικά εις την αρχήν. Όσοι αξιωθούν να γνωρίσουν την αγάπην αυτήν μέσα τους από ιδικήν της ενέργειαν, που τους αξίωσεν ο Κύριος, αυτοί εγνώρισαν την ουσίαν και πραγματικότητα του Χριστιανισμού και σε αυτούς, κατά αλήθειαν, αρμόζει το του αποστόλου Παύλου, όπου διά το υπερβάλλον της γνώσεως του Χριστού, τα πάντα διαθέτουν και τα πάντα ηγούνται σκύβαλα, δεν μπορεί δε να τους χωρίση ούτε ύψωμα, ούτε βάθος, ούτε άλλη κτίσις, όπως ο μακάριος τα αισθάνθηκε και τα διηγείται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑΠΕΙΝΟΛΟΓΩ ΑΛΛΑ ΦΡΙΤΤΩ! (Επιστολή του μακαριστού Γ. Ιωσήφ σε πνευματικά του παιδιά)

0168_1~1

Νέα Σκήτη, 2.1. 84

Στον πολυαγαπητόν μου Α…και την κατ’ οίκον αυτού εκκλησίαν εύχομαι πατρικώς.

Πήρα τα γράμματα και όλων σας την αγάπη και βρίσκομαι βαθειά συγκινημένος. Εγώ φύσις ευτελής και ουτιδανή, ουδέποτε προσδοκούσα καμιά θέση και αξία τουλάχιστον στη γη αυτή και ευχόμουν να έμενα άγνωστος και αφανής καθώς τυγχάνω στην πραγματικότητα. Τι τώρα συνέβη με την ελεεινότητά μου, ώστε να απασχολώ άλλον κόσμο και δη φίλους Θεού να αναφέρουν και μετρούν και μένα ως ύπαρξιν; Πολύ με τρομάζει και δεν ταπεινολογώ αλλά φρίττω! Προσπαθώ να στηρίξω την θέση μου σε κάποια παρηγορία. Και αυτό γίνεται για τους άλλους τους συν εμοί, αλλά είναι πτωχά τα επιχειρήματα, γιατί διερωτόμαι αμείλικτα. Του Θεού είναι ευδοκία ή παραχώρηση; Τι θα πάρουν από μένα; «Ίλεως εμοί Κύριε» και εν τούτω! Υπέρ υπάρξεων ευγενών «δι’ ους Χριστός απέθανε» και κάλεσε στην οσμή της γνώσεως αυτού. Τις ικανός να ανταποκριθεί αξίως ίνα μηδέν αυτοίς λείψει; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μνήμη Δικαίου: Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Γιαννακάκης (1910-1995) (3)

giann1

Κτίτωρ Ιερών Μονών.

Αληθινός Μοναχός ο ίδιος καί πλήρης θείας Χάριτος αναδείχθηκε εμπνευστής Ιερατικών καί Μοναχικών κλίσεων. Ασκητικός, ταπεινός, γλυκύς και πράος έγινε ο έμπειρος καί απλανής Νυμφαγωγός πολλών ψυχών που ποθούσαν την αγγελική ζωή και πολιτεία.

Εραστής του Μονήρους κατά Θεόν βίου υπήρξε εμπνευσμένος διοργανωτής Κοινοβίων. Παράλληλα με την εξαντλητική εργασία καί διακονία του στό Νοσοκομείο, ίδρυσε και εκ βάθρων ανήγειρε την Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου στο Μαρκόπουλο Ωρωπού, όπου αναλώθηκε επί είκοσι έτη (1967-1987) ως Κτίτωρ και πνευματικός Πατέρας.

Το 1987, που ο π. Ευσέβιος είχε πλέον συνταξιοδοτηθεί, η Πρόνοια του Θεού οδήγησε τά βήματα του στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας με μια ομάδα ευλαβών νεανίδων, πνευματικών του τέκνων που επιθυμούσαν να μονάσουν.

Ο Σεβασμιώτατος Άγιος Καλαβρύτων θεώρησε ξεχωριστή ευλογία την άφιξη του π. Ευσεβίου στη Μητρόπολη του. Τον περιέβαλε με πηγαία υϊική αγάπη και του έδειξε δυό Μοναστήρια της Επαρχίας του. Ο ιερός λόφος του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, με το υγιεινό κλίμα, το άριστο νερό των πηγών και το πανέμορφο φυσικό τοπίο με τον ανοικτό ορίζοντα, ενέπνευσε τον Γέροντα, ώστε να επιλέξει το ερειπωμένο Μετόχι τής Ι. Μ. Ταξιαρχών, για να εγκατασταθεί εκεί η Αδελφότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις 06 Ιούνιος, Άγιοι - Πατέρες - Γέροντες, Ορθόδοξη πίστη, Συναξάρι. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

Μνήμη Δικαίου: Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Γιαννακάκης (1910-1995) (2)

giann1

Την παραμονή κάθε θείας Λειτουργίας ο π. Ευσέβιος ετοίμαζε το ναό με τη βοήθεια ευλαβών αδελφών και διοικητικών υπαλλήλων του νοσοκομείου. Με περισσή επιμέλεια ευπρέπιζε το Ιερό. Ένα καινούργιο τραπέζι χρησίμευε ως Αγία Τράπεζα και ένα άλλο μικρότερο ως αγία Πρόθεση. Λειτουργούσε με Αντιμήνσιο.

Ο ταπεινός διάδρομος χάρη στην αγιωσύνη του Αγιολαυριώτη Ιερομονάχου μετατρεπόταν σε επίγειο ουρανό. Ασθενείς πολλοί κατέβαιναν εκεί να εκκλησιασθούν, ιατροί, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, εργαζόμενοι νέοι και φοιτητές που έψαλλαν.

Χάρη στις προσευχές του και στις ακάματες προσπάθειες του, παρά τις αντιδράσεις, θεμελιώθηκε ο Ιερός Ναός του νοσοκομείου το Φεβρουάριο του 1958, σε καίρια γωνιακή θέση επί της Βασιλίσσης Σοφίας. Ο Ναός εγκαινιάσθηκε το 1965. Αργότερα κοσμήθηκε ο Ναός με ωραίο σκαλιστό μαρμάρινο τέμπλο και θαυμάσιες αγιογραφίες.

Λειτουργούσε τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα το πρωί 4.30-7.30 π.μ., για να κοινωνήσουν εγκαίρως οι ασθενείς, και να προλάβει το προσωπικό του νοσοκομείου και άλλοι εργαζόμενοι και φοιτητές που σύχναζαν εκεί, να εκκλησιασθούν. Κατέβαινε από τις τέσσερις για την προσκομιδή. Μνημόνευε αμέτρητα ονόματα. Όταν τελείωνε η θεία Λειτουργία ανέβαινε με το Άγιο Ποτήριο στους θαλάμους να κοινωνήσει στην κλίνη τους όλους εκείνους που είχε εξομολογήσει και προετοιμάσει κατάλληλα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις 06 Ιούνιος, Άγιοι - Πατέρες - Γέροντες, Ορθόδοξη πίστη, Συναξάρι. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

Μνήμη Δικαίου: Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Γιαννακάκης (1910-1995) (1)

giann

Ο π. Ευσέβιος, κατά κόσμον Αντώνιος Γιαννακάκης, γεννήθηκε το 1910 στο Γεωργίτσι της Σπάρτης και οι πολύτεκνοι ευλαβείς και ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Ο Αντώνης ήταν παιδί υπάκουο, «χαριτωμένο», με σπλαχνική καρδιά. Εγκρατής, ειλικρινής, καλοπροαίρετος, με θείο ζήλο, που τον έκανε όταν χρειαζόταν μαχητικό υπερασπιστή της πίστεως. Αγαπούσε πολύ την εκκλησία και τις ακολουθίες της. Μια Κυριακή που πήγαινε στην εκκλησία -θα ήταν τότε δέκα έως ένδεκα ετών- συνάντησε έναν άγνωστο νέο, επιβλητικό και ασκητικό, που με σοβαρότητα και αγάπη τον συμβούλεψε ερμηνεύοντας του τι σημαίνει κοσμική και τι ηθική ζωή. Ο Αντώνης όταν μπήκε στην εκκλησία βλέποντας την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου έκπληκτος κατάλαβε ότι ο νέος που τον συνάντησε ήταν αυτός. Η αγαθή ψυχή του αλλοιώθηκε ακόμη περισσότερο από τη θεία Χάρη, που τον επεσκίαζε.

Μέχρι τα δεκαεφτά του χρόνια βοηθούσε τον πατέρα του στις γεωργικές εργασίες. Στην Αθήνα που ήλθε για να εργαστεί γνώρισε τον ιερομόναχο π. Ιγνάτιο Κολιόπουλο, τον οποίο έκανε πνευματικό του. Κάνοντας υπακοή ζούσε αυστηρή και προσεκτική πνευματική ζωή Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις 06 Ιούνιος, Άγιοι - Πατέρες - Γέροντες, Ορθόδοξη πίστη, Συναξάρι. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΟΣ (4)

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Συνέχεια από (3)

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Η αγιότητα είναι ανοιχτός κήπος με διάφορα ευώδη άνθη. Δεν καλλιεργείται στό θερμοκήπιο. Τα άνθη της είναι πολύχρωμα, πανευώδη και μυρίων ευωδιών. Τα τίμια λείψανα των άγιων δεν έχουν την ΐδια ευωδία. Η ποικιλία των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος εμπνέει διάφορες ζωές. Δεν αποκλείεται κανένας από την αγιότητα. Οποιος αγαπήσει πολύ τον Χριστό και την αγάπη του δείξει έμπρακτα, ταπεινωθεί και αγωνισθεί, αγιάζει, χαριτώνεται, φωτίζεται. Μη μένουμε στην επίμονη και ανήσυχη αναζήτηση αγίων και δεν κάνουμε κάτι για τον προσωπικό μας αγιασμό. Μη ψάχνουμε να βρούμε και να δημιουργήσουμε αγίους. Ας φιλιωθούμε με τους πολλούς ήδη υπάρχοντες. Αν ο Θεός ευδοκήσει να μας φέρει μπροστά σ’ έναν άγιο, ας του ζητήσουμε να μας ευλογήσει, να προσεύχεται για μας και μη τον κουράζουμε με περίεργα ερωτήματα και χάνουμε τη σημασία της ευκαιρίας αυτής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΟΣ (3)

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Συνέχεια από (2)

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Πολλοί προσκυνητές του Αγίου Ορους συχνά αναζητούν μεγάλους αγίους. Μας γράφουν, μας τηλεφωνούν, αναζητώντας χαρισματούχους, που θα τους απαλλάξουν σύντομα από τα μεγάλα τους προβλήματα. Υπάρχει μία αίσθηση ότι όλα μπορούν να λυθούν αμέσως, δίχως κανένα δικό τους μόχθο. Υπάρχει μία μαγική αντίληψη για την αγιότητα. Οι άνθρωποι της ευδαιμονίας, της κοσμικότητος και της υπερκαταναλώσεως θέλουν γρήγορες κι εύκολες λύσεις. Να μη καθυστερήσουν στην προσευχή, να μην αγωνισθούν διόλου, να μη ταπεινωθούν καθόλου. Ενας Γέροντας θαυματουργός, χαρισματούχος, προορατικός είναι ό,τι το καλύτερο για την περίπτωση τους. Τους αγίους και τον Χριστό δηλαδή τους θέλουμε και τους έχουμε για ώρα ανάγκης, για να περνάμε μόνο καλά. Αυτή ακριβώς είναι η θρησκειοποίηση της Ορθοδοξίας. Αν δεν το πετύχουμε τρέχουμε και στους μάγους και στα μέντιουμ, οπουδήποτε, αρκεί ν’ απελευθερωθούμε από το πρόβλημα μας τάχιστα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΟΣ (2)

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Συνέχεια από (1)

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Η αγιότητα είναι η αληθινή ισορροπία, η πραγματική υγεία, η ουσιαστική σχέση με τον Θεό. Η υπακοή στην εντολή του να γίνουμε άγιοι, Οπως είναι Αυτός. Το θέλημα του Θεού είναι ο αγιασμός μας και η σωτηρία μας. Χριστιανός σημαίνει αυτός που αγαπά τον Χριστό καί βαδίζει ελεύθερα, αβίαστα, φιλότιμα, πρόθυμα και πρόσχαρα την οδό του αγιασμού. Ακόμη και οι χριστιανοί την αγιότητα θεωρούν ξένη, περασμένη, περιορισμένη σε μονές και ναούς. Οι άγιοι γίνονται αγαπητοί απλά για να περνάμε καλά και να μας δίνουν ότι τους ζητάμε για μία αρκετά άνετη ζωή… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΟΣ (1)

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Ο Χριστός με αγίους. Ψηφιδωτό στην κόγχη του αγίου βήματος της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στην Ρώμη (9ος αιώνας).

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Η αγιότητα είναι ο σκοπός της υπάρξεως μας. Πλασθήκαμε για να γίνουμε άγιοι. Αυτό δεν θα πρέπει να το λησμονάμε. Η αποτυχία αυτής της πραγματώσεως αποτελεί τη μεγαλύτερη τραγωδία του άνθρωπου. Αξίζει να δούμε πως νοούμε και πως φανταζόμαστε την αγιότητα. Πως στεκόμαστε απέναντι της, πως την άντικρύζουμε και πως τη ζούμε. Πως μπορούμε να τη βρούμε και να τη χάσουμε, να τη χρησιμοποιήσουμε και ακόμη να την εκμεταλλευθούμε.

Η αγιότητα δεν είναι εξουθενωτική. Δεν εξαφανίζει η πανσθενουργή Θεία Χάρη την άνθρώπινη προσωπικότητα. Δεν ισοπεδώνει, εξομοιώνει, καταστρατηγεί κι εξαφανίζει την Ιδιαιτερότητα της μοναδικότητος του ιερού ανθρωπίνου προσώπου. Οι άγιοι δεν είναι κατά κάποιο τρόπο τηλεκατευθυνόμενοι, δίχως δική τους ταυτότητα, προσωπικό χαρακτήρα και κάτι πάντα το ξεχωριστό. Δεν είναι καλούπι, χυτήριο, αγαλμάτων ψυχρών και πανομοιότυπων η αγιότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, ΠΡΟΤΥΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ (2)

Ο Παντοκράτωρ. Τοιχογραφία στον τρούλλο του παρεκκλησίου του αγίου Νικολάου. Μονή Βατοπαιδίου.

Ο Παντοκράτωρ. Παρεκκλήσι του αγίου Νικολάου, Μονή Βατοπαιδίου.

«Και κατεύθυνον τα διαβήματα ημών προς εργασίαν των εντολών σου, πρεσβείαις της πανάχραντου σου Μητρός και πάντων σου των Αγίων. Αμήν.»

Μετά τη δέηση, που κάνει η προσευχόμενη ψυχή στο Χριστό να τη σφραγίσει με το θείο του φως, ώστε να δει και να ενωθεί με την άκτιστη θεία ενέργεια, προχωρεί σ’ ένα δεύτερο πρακτικότερο αίτημα· παρακαλεί το Χριστό να οδηγήσει τα διαβή¬ματά τους προς εργασίαν των εντολών του. Το αίτημα αυτό είναι πολύ σημαντικό. Για να ενωθεί κανείς με το Θεό, πρέπει να είναι καθαρός και ενάρετος. Όπως είπαμε, οι βουτηγμένοι στην ακαθαρσία της αμαρτίας δεν μπορούν να δουν το ανέσπερο φως του Χριστού. Μόνον εκείνοι που έχουν, σαν φωτιστικό λυχνάρι της ζωής τους «τον νόμον του Θεού» (Ψαλμ. ριη’, 105), όσοι ζητούν πρώτον τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του (Ματθ. 6, 33), την οποία πεινούν και διψούν εσωτερικά στη ψυχή τους (Ματθ. 5, 6) εκείνοι που δεν ακούουν απλώς το λόγο του Θεού, αλλά και τον τηρούν στη ζωή τους (Λουκ. 11, 28), αυτοί θα ικανωθούν να δεχτούν μέσα τους το μακάριο θείο φως, να ενωθούν μαζί του, και να ζήσουν τη χαρά της επουράνιας θείας βασιλείας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, ΠΡΟΤΥΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ (1)

Ο Παντοκράτωρ. Τοιχογραφία στον τρούλλο του παρεκκλησίου του αγίου Νικολάου. Μονή Βατοπαιδίου.

Ο Παντοκράτωρ. Παρεκκλήσι του αγίου Νικολάου, Μονή Βατοπαιδίου.

«Χριστέ, το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμου, σημειωθήτω εφ’ ημάς το φως του προσώπου σου, ίνα εν αυτώ οψώμεθα φως το απρόσιτον και κατεύθυνον τα διαβήματα ημών προς εργασίαν των εντολών σου, πρεβείαις της παναχράντου σου Μητρός και πάντων σου των Αγίων. Αμήν.»

Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία προσεύχεται προς το Χριστό, τον ιδρυτή και σωτήρα της. Προσεύχεται προς την ουράνια κεφαλή, της οποίας αποτελεί το μυστικό σώμα, που ο ίδιος ο Χριστός εξαγόρασε στο Σταυρό με το πανάγιο αίμα του. Στην προσευχή της αυτή η Ορθοδοξία εκφράζει την εκκλησιολογική της συνείδηση και ταυτότητα. Κινείται μέσα στή διάσταση του ακτίστου θείου φωτός, που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα την τριαδολογία της. Μόνο ένας ορθόδοξος χριστιανός μπορεί να προφέρει αυτή την προσευχή. Οι ετερόδοξοι αδυνατούν να τη συλλάβουν, γιατί δεν πιστεύουν στο άκτιστο φως του Χρίστου, στη μακάρια δόξα της Τριάδος.

Ας δούμε αναλυτικότερα τα πράγματα.

«Χριστέ, το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Περί ενεργείας της Θείας Χάριτος (Ομιλία του Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού για την εορτή της Πεντηκοστής)

Elder JosephΜε το γεγονός της Πεντηκοστής, πού κατήλθε το Άγιο Πνεύμα στα μέλη της Εκκλησίας, εκλείπει κάθε μορφη αδυναμίας από την ανθρώπινη φύση. Ο μέχρι τώρα αδύνατος άνθρωπος, ο όποιος ήταν παίγνιο του διαβόλου καί τού θανάτου, γίνεται ισχυρός ώστε να «πατη επάνω όφεων καί σκορπιών καί επί πάσαν;την δύναμιν του εχθρού». Η Χάρις πού μένει πάντοτε μαζί μας είναι «η επαγγελία τού Πατρός»;την οποία ο Κύριος υπεσχέθη. Δεν τίθεται θέμα φόβου ούτε για τα πάθη, ούτε για την αμαρτία, ούτε για τις κακές μας συνήθειες, ούτε για τον σατανά, ούτε καί γι΄ αυτόν τον θάνατο, εφ΄ όσον μένει μαζί μας «εις τον αιώνα ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας».

Αυτό πού μάς απασχολεί είναι, αν αυτός ο Παράκλητος ενεργη μέσα μας καί κατεργάζεται τον αγιασμό μας. Να πω ένα παράδειγμα για να γίνω πιο σαφής. Υποτίθεται ότι μάς έχουν δώσει ένα όπλο ισχυρό να αμυνόμαστε καί να πολεμάμε τους εχθρούς μας. Αν δεν λειτουργη αυτό το όπλο, τότε τι ωφελεί πού το κρατούμε; Πιστεύομε ότι μαζί μας είναι η θεία Χάρις, όπως μάς παραδίδει η Εκκλησία; Θα με ρωτούσε ίσως ένας και θα μου έλεγε. Αφού λοιπόν είναι έτσι, γιατί έχομε τόσες αδυναμίες; Γιατί μάς κατανικά η αμαρτία; Γιατί μάς κατατροπώνει ο σατανάς; Γιατί φοβόμαστε; Γιατί δειλιούμε; Γιατί οπισθοχωρούμε; Γιατί δεν προοδεύουμε; Ακριβώς αυτό το θέμα να το δούμε με ιδιαίτερη προσοχή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γέροντας Πορφύριος μάς έλεγε…

St Seraphim

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ προσευχόμενος πάνω στην πέτρα

Οι προσευχές μας δεν εισακούονται διότι δεν είμαστε άξιοι. Πρέπει να γίνεις άξιος, για να προσευχηθείς. Όταν τακτοποιήσεις όλες τις εκκρεμότητες και ετοιμασθείς, τότε πάεις και προσφέρεις το δώρο σου.

Άξιοι γίνονται όσοι επιθυμούν και λαχταρούν να γίνουν του Χριστού, όσοι δίνονται στο θέλημα του Θεού. Να μην έχεις κανένα θέλημα, αυτό έχει μεγάλη αξία, είναι το παν. Ο σκλάβος δεν έχει θέλημα. Το να μην έχομε κανένα θέλημα μπορεί να γίνει μ’ έναν τρόπο απαλό· με την αγάπη στον Χριστό και την τήρηση των εντολών Του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »