Παπαφλέσσας…

papaflessas ΜΩΡΙΑΣ 1817…

…Ένας έφιππος με γρήγορο καλπασμό ζυγώνει ένα καλόγερο που με κοφτές κινήσεις ξεπαλουκώνει τα φανερά όρια των κτημάτων του Χουσεΐν – αγά, έχοντας πάρει εντολές από τον ίδιο ώστε να τον εμποδίσει με κάθε τρόπο . Ο φιλόδοξος αγάς ,σιγά αλλά σταθερά, απλώνει τα όριά των κτημάτων του  όσο θέλει η ψυχή του. Εις βάρος βέβαια της γης του μοναστηριού. Θέλει να γίνει πρώτος στη Καλαμάτα και πρώτος στο Μωριά. Η περιουσία πάντα έδινε κύρος στην εξουσία.  Ο καλόγερος ή δεν γνωρίζει τον αδίστακτο  χαρακτήρα του Χουσεΐν ή είναι τρελός. Αποφασίζει παράτολμα να διεκδικήσει τα παλιά όρια της Μονής ξεπαλουκώνοντας τα σύνορα που έβαλε ο αγάς. Την ώρα εκείνη τον πλησιάζει ο Τούρκος καβαλάρης. Είναι μια όμορφη ημέρα στην ύπαιθρο της Καλαμάτας και ακολουθεί ο διάλογος: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Δοκίμιο. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Κοσμάς Μοναχός.Έν​α μικρό αφιέρωμα στον Ηπειρώτη (Αρτινό) καλόγερο που έγραψε ιστορία…​..

Σύντομα βιογραφικά στοιχεία.

Ο Μοναχός Κοσμάς, κατά κόσμον Ανδρέας Παπαπέτρου, γεννήθηκε στο Γκρίμποβο στις 10 Μαρτίου 1952. Οι γονείς του Γεώργιος και Δήμητρα ήταν άνθρωποι απλοί με βαθιά πίστη στον Θεό.

Ο νεαρός Ανδρέας διακρινόταν από μικρός για την έφεση στα γράμματα. Τελείωσε αριστούχος στην πατρίδα του το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Εισήλθε στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και πήρε το πτυχίο του με άριστα συνεχίζοντας με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ρώμη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Ποντικός και ο καλόγερος

Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής. Ο λογισμός του απαιτούσε να αφοσιωθεί μέρα νύχτα στη μελέτη και θεωρία του ονόματος του Ιησού Χριστού και μάλιστα στο μυστήριο της Τριαδικότητος του Αγίου Θεού.
Έτσι πίστευε ότι θα μπορούσε μέσα στην ερημιά και στη γαλήνη της ησυχίας να ενωθεί με τον Θεόν χωρίς μέριμνες και χωρίς σκοτούρες.
Ύστερα όμως από δύο τρεις ημέρες, δεν μπορεί κανένας να αντέξει και παραπάνω εδώ που τα λέμε, σε κάποια στιγμή των ιερών του στοχασμών, αισθάνθηκε κοντά του την παρουσία κάποιου; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το σύνδρομο του ταξιτζή (μέρος 3ο)

Εαν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε και το Μέρος 1ο & εδώ το Μέρος 2ο

Αν το μοναστήρι δεχόταν το αποτέλεσμα του πρώτου διαγωνισμού, τα χρήματα πού θα έπαιρνε θα ήσαν λίγα. Τότε όμως κανένας δεν θα τον κατηγορούσε τον καλόγερο. Το γεγονός θα ήταν και πάλι αυτό ακριβώς το ίδιο, αλλά το ποσό των χρημάτων θα ήταν μικρό, και δεν θα συνιστούσε γεγονός άξιο να διεγείρει τον φθόνο του υπόκοσμου, και να δώσει στους δημοσιογράφους ευκαιρία προβολής του αλητισμού τους. Και ενώ το γεγονός θα ήταν και πάλι το ίδιο, κανένας δεν θα τον κατηγορούσε τότε τον καλόγερο.
Η καλή διαχείρηση είναι γενική σε όλα τα μοναστήρια. Και στον καιρό της τουρκοκρατίας ήσαν πλούσια τα μοναστήρια. Οι Τούρκοι, πού σύνθημα τους ήταν: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το σύνδρομο του ταξιτζή (μέρος 2ο)

Ο μακάριος Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
Εαν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε και το Μέρος 1ο
Όταν άρχισε η εκστρατεία της λάσπης, η Μονή Βατοπαιδίου με τρεις επιστολές της προς τους αρμόδιους υπουργούς και τον πρωθυπουργό, πρότεινε στην κυβέρνηση να ακυρωθεί η ανταλλαγή, να επιστραφούν στο δημόσιο τα ολυμπιακά ακίνητα, και μάλιστα χωρίς το δημόσιο να αναγνωρίσει την κυριότητα του μοναστηριού επί της λίμνης Βιστωνίδας. Και το ζήτημα της κυριότητας του μοναστηιού επί της λίμνης να λυθεί με δικαστική απόφαση.
Το μοναστήρι επέδειξε λοιπόν απόλυτα καλή προαίρεση. Αλλά το ενδεχόμενο τέτοιας εξέλιξης, επειδή βεβαίωνε τις καλές προθέσεις του μοναστηριού, δεν ευνοούσε τον άλητισμό των δημοσιογράφων και γενικά του υποκόσμου. Και το αγνόησαν και την συνέχισαν την εκστρατεία της λάσπης.
Ποιά όμως είναι η ενοχή του καλόγερου σ΄ αυτό το ζήτημα; Η ανταλλαγή έγινε με πρόταση και με απόφαση κυβερνήσεων των δύο μεγάλων κομμάτων πού εναλλάχθηκαν στην εξουσία. Δεν υπάρχει κάποια παρανομία στην ανταλλαγή, ένοχοι είναι οι υπουργοί των δύο αυτών κυβερνήσεων. Διότι αυτοί σχεδίασαν και πρότειναν και νομιμοποίησαν την ανταλλαγή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το σύνδρομο του ταξιτζή (μέρος 1ο)

VatopaidiFriend: Θα πρέπει να ενημερώσουμε τους φίλους αναγνώστες ότι ο κ. Μιχαηλίδης αλλά και πολύ περισσότερο το ιστολόγιο μας δεν έχουν κάτι με τον επαγγελματικό χώρο των ταξιτζήδων απλώς χρησιμοποιήθηκε ο χαρακτηρισμός λόγω της συμπεριφοράς κάποιου ταξιτζή προς τον μακάριο Γέροντα Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη. Μάλιστα μιλώντας με κάποιους πατέρες στο Άγιο Όρος και στη Μονή Βατοπαιδίου μας είπαν πόσο προσεύχονται να δίνει ο Κύριος κουράγιο στους ανθρώπους αυτούς γιατί εργάζονται σε ένα πάρα πολύ δύσκολο επάγγελμα.
Την υποκρισία της σημερινής κοινωνίας την καταγράφει με φωτογραφική πιστότητα ένα γεγονός από την ζωή σύγχρονου γέροντα, του Πορφύριου, πού απεβίωσε το 1991.
Ο γέροντας και τρία πνευματικά του παιδιά ξεκίνησαν πεζοί να πάνε σε μοναστήρι. Στο δρόμο οι συνοδοί του -λαϊκοί και οι τρεις- σκέφτηκαν να βρουν ένα μεταφορικό μέσον. Εκείνη την ώρα φάνηκε από μακριά ένα ταξί. Είπαν στον γέροντα να το σταματήσουν και να τους πάει στο μοναστήρι. «Όχι», τους είπε ο γέροντας. «Θα σταματήσει αυτός μόνος του και θα μας πάρει. Αλλά όταν μπούμε στο ταξί, να μή μιλήσει κανένας σας στον οδηγό· μόνο εγώ θα του μιλήσω». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λίγη διάθεση, μια ρύθμιση…

Διαβάζομε στο Γεροντικό:

Δύο νεαρά αδέλφια επήγαν και έγιναν μαζί καλόγεροι. Στην περίφημη Σκήτη της Αιγύπτου.

Και εκεί, ζώντας μαζί, σε ένα κελλί, συνέχιζαν την ζωή τους, όπως και πρώτα. Σαν νεαρά παιδιά! Όλο μάλλωναν! Και φυσικά, πικραίνονταν. Και κάποιες φορές, αρκετά βαθειά. Και σκληρά.

***

Μια ήμερα ο ένας, ο π. Παύλος, έκαμε στα ίσια μια συνεξήγηση-πρόταση στον αδελφό του:

-Είναι φανερό, δεν πάμε καλά. Τρωγόμαστε σαν σκυλιά. Πότε φταις εσύ Πότε εγώ. Κάποιος κάνει την αρχή! Και ο άλλος ακολουθεί. Και καλά κρατάει το γαϊτανάκι! Μέχρι πότε; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »