Το μυστικό κάλεσμα…

Κάλλιστος Ware (Ἐπίσκοπος Διοκλείας)

Ὁ Θεός εἶναι ὁ Ἕνας πού ἀγαπᾶμε, ὁ προσωπικός μας φίλος. Δέν χρειάζεται ν’ ἀποδείξουμε τήν ὕπαρξη ἑνός προσωπικοῦ φίλου. Ὁ Θεός, λέει ὁ Olivier Clement, «δέν εἶναι ἐξωτερική μαρτυρία, ἀλλά τό μυστικό κάλεσμα μέσα μας». Ἄν πιστεύουμε στό Θεό, εἶναι γιατί τόν γνωρίζουμε ἄμεσα ἀπό τή δική μας ἐμπειρία καί ὄχι ἀπό λογικές ἀποδείξεις. Παρ’ ὄλ’ αὐτά, εἶναι ἀνάγκη νά γίνει ἐδῶ μία διάκριση ἀνάμεσα στήν «ἐμπειρία» καί στίς «ἐμπειρίες». Ἄμεση ἐμπειρία μπορεῖ νά ὑπάρξει χωρίς νά συνοδεύεται ἀναγκαστικά ἀπό ἰδιαίτερες ἐμπειρίες. Ὑπάρχουν πράγματι πολλοί πού ἔφτασαν νά πιστέψουν στό Θεό ἀπό κάποια φωνή ἤ ἀπό κάποιο ὅραμα, σάν κι αὐτό πού δέχθηκε ὁ Ἀπ. Παῦλος στό δρόμο γιά τή Δαμασκό (Πράξ. 9, 1-9). Ὑπάρχουν ὅμως πολλοί ἄλλοι πού ποτέ δέν ἔχουν περάσει ἀπό ἰδιαίτερες ἐμπειρίες αὐτοῦ τοῦ τύπου ἀλλά μποροῦν νά βεβαιώσουν ὅτι, σ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς ζωῆς τους καί στό σύνολό της, αἰσθάνονται μία ὁλοκληρωτική ἐμπειρία τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, μία πεποίθηση πού ὑφίσταται σ’ ἕνα ἐπίπεδο πιό στέρεο ἀπ’ ὅλες τίς ἀμφιβολίες τους. Ἀκόμη κι ἄν δέν μποροῦν νά δώσουν μαρτυρία γιά μίαν ὁρισμένη θέση ἤ στιγμή, ὅπως μπόρεσε ὁ ἅγ. Αὐγουστῖνος, ὁ Pascal ἤ ὁ Wesley, μποροῦν νά ἰσχυριστοῦν μ’ ἐμπιστοσύνη: Ξέρω τό Θεό προσωπικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗΣ

καλο-κακοΑγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Από τη δική μας προαίρεση, μετά τη θεία Χάρη, εξαρτάται η αρετή και η κακία, και αν το επιδιώξουμε μπορούμε να γίνουμε ενάρετοι, ενώ αν φανούμε αδιάφοροι, οδηγούμαστε πάλι στο γκρεμό της αμαρτίας. Γιατί αυτό είναι εκείνο ως προς το οποίο διαφέρουμε από τα άλογα ζώα, το ότι δηλαδή έχουμε τιμηθεί με το λογικό από τον φιλάνθρωπο Θεό, και ότι βρίσκεται στη φύση μας η γνώση του καλού και του κακού. Κανείς λοιπόν ας μην προφασίζεται, ότι παραμελεί την αρετή από άγνοια ή επειδή δεν έχει εκείνον που θα του υποδείξει το δρόμο της αρετής. Γιατί έχουμε δάσκαλο ικανό, τη συνείδηση, και δεν είναι δυνατόν κανείς να στερηθεί τη βοήθεια της. Γιατί, μαζί με τη δημιουργία του ανθρώπου, τοποθετήθηκε μέσα στα βάθη του και η γνώση αυτών πού πρέπει να πράττει, ώστε, αφού δείξει την ευγνωμοσύνη του και αφού γυμνασθεί και εξασκηθεί στους κόπους της αρετής στη παρούσα ζωή, όπως ακριβώς σε κάποια παλαίστρα, να κερδίζει τα βραβεία της αρετής.

( Εις Γένεσιν, Ομ. ΝΔ΄,1)

ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΘΕΣΗ (Μ. Βασιλείου)

Ο αρχάγγελος Μιχαήλ πατάσσει τον διάβολο. Πίνακας του ιταλού ζωγράφου Rafaello Sanzio (1518). Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου.

Ο αρχάγγελος Μιχαήλ πατάσσει τον διάβολο. Πίνακας του ιταλού ζωγράφου Rafaello Sanzio (1518). Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου.

«Έκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν…». «Να απομακρυνθείς από το κακό και κάνε το καλό». Αυτές είναι βασικές προτροπές, εισαγωγικές στην ευσέβεια· μας διδάσκουν με ακρίβεια να συγκρατούμε τη γλώσσα, να απέχουμε από δόλια σχέδια, να ξεφεύγουμε από το κακό. Η αποχή από το κακό δεν αρμόζει στον πνευματικά τέλειο, αλλά σε εκείνον που βρίσκεται στα πρώτα μαθήματα. Αυτός πρέπει να αποφεύγει τη κίνηση προς το κακό. Αφού απαλλαγεί από τη συνήθεια της αμαρτωλής ζωής, όπως αποφεύγει κανείς τις κακοτοπιές, τότε να αρχίσει να κάνει τα καλά.

Είναι αδύνατο να πλησιάσει κανείς το αγαθό, αν προηγουμένως δεν απομακρυνθεί και δεν απαλλαγεί τελείως από το κακό. Όπως είναι αδύνατο να είναι κανείς υγιής, αν δεν απαλλαγεί από την αρρώστια· ή να έχει κανονική θερμοκρασία εκείνος που συνεχίζει ακόμη να κρυώνει· Αυτά είναι αντίθετα μεταξύ τους. Έτσι λοιπόν και εκείνος που πρόκειται να αρχίσει μία πνευματική ζωή πρέπει να απαλλαγεί από κάθε επαφή με το κακό.

(Μ. Βασιλείου, Ομιλία στον 33ο Ψαλμό)

Μετάφραση: Α. Χ.