Ο διάβολος ποτέ δεν μπορεί να κάνει καλό (Γέροντος Παϊσίου)

geronPaisios2

– Γέροντα, μπορεί ένας μάγος να θεραπεύσει κάποιον άρρωστο;

– Μάγος και να θεραπεύσει άρρωστο άνθρωπο! Έναν που τραντάζεται από το δαιμόνιο, αυτόν μπορεί να τον κάνη καλά στέλνοντας το δαιμόνιο σε άλλον. Γιατί ο μάγος με τον διάβολο είναι συνέταιροι, οπότε λέει στον διάβολο: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γέροντας Παϊσιος: Τό κακό τό µιµούνται εύκολα οι άνθρωποι, όχι όµως και τό καλό

Στην ευκολία με την οποία μπορεί ένας άνθρωπος να παρασυρθεί από το κακό, αλλά και τη δυσκολία με την οποία ο ίδιος αντιμετωπίζει να συμμορφωθεί με το καλό, αναφέρθηκε ο γέροντας Παϊσιος. 

Γέροντα, αναφερθήκατε στην δηµοσιοποίηση των ηθικών παραπτωµάτων

Άλλου είδους αµαρτίες ή αρρωστηµένες καταστάσεις χρειάζεται σέ µερικές περιπτώσεις νά γνωστοποιούνται;- Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θέλεις να κάνεις το καλό; Ετοιμάσου για πειρασμό…

Του Αββά Ισαάκ του Σύρου

* Όταν θελήσεις να κάνεις αρχή καλού έργου, πρώτα να ετοιμάσεις τον εαυτό σου για την αντιμετώπιση των πει­ρασμών, που πρόκειται να έρθουν εναντίον σου. Γιατί ο ε­χθρός, όταν δει κάποιον ν’ αρχίζει με θερμή πίστη μια θεάρεστη ζωή, συνηθίζει να του επιτίθεται με διάφορους και φοβερούς πειρασμούς, ώστε να δειλιάσει απ’ αυτούς ο άν­θρωπος και να εγκαταλείψει την καλή του πρόθεση. Και παραχωρεί ο Θεός να πέσει σε πειρασμό για να χτυπήσεις επίμονα τη θήρα (του ελέους) Του και για να ριζώσει μέσα στο νου σου, από το φόβο των θλίψεων, η μνήμη Εκείνου, και για να Τον πλησιάσεις με τις προσευχές, ώστε ν’ αγιασθεί έτσι η καρδιά σου από την ακατάπαυστη ενθύμησή Του. Και όταν Τον επικαλείσαι, θα σε ακούσει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Κύριος αναζητά κτίστες, όχι καταστροφείς! (άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Σ’ αυτά τα λόγια συμπυκνώνονται όλες οι προσπάθειες που πρέπει να καταβάλλουμε εδώ στη γη, στη χοϊκή γη και με το χοϊκό, φυσικό σώμα μας. Τί νόημα πρέπει να έχει ο μόχθος μας, που ν’ αποσκοπεί; Στην απόκτηση δύο συνηθειών: πρώτον, ν’ αποφεύγουμε το κακό και δεύτερον, να κάνουμε το καλό. Σχετικά με το τί είναι καλό και τί κακό μας πληροφορεί μεν η συνείδησή μας, εν μέρει όμως και όχι ξεκάθαρα, διότι είναι σκοτισμένη από την αμαρτία· απεναντίας η διδασκαλία του Χριστού μας μιλάει πλήρως και ολοκάθαρα γι’ αυτό που είναι καλό και αυτό που είναι κακό. Αδελφοί, τί ζητά από εμάς ο Χριστός μας; Μας ζητά, όπως Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τί μπορούν να κάνουν τα κλήματα χωρίς το αμπέλι; (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Ο Κύριος μας δεν είχε τη συνήθεια  να υπερβάλλει στην ομιλία Του. Κανένας λόγος σε τούτο τον κόσμο δεν είναι τόσο ακριβής όσο ο δικός του. Όταν Εκείνος λέει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε χωρίς Αυτόν, πρέπει να το δεχθούμε και να το καταλάβουμε κατά κυριολεξία. Εδώ ομιλεί για το καλό και όχι για το κακό. Δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε καλό χωρίς Χριστό, εκτός Χρίστου ή αντίθετο με το Χριστό. Εκείνος είναι ο Κύριος, ο χορηγός και εμπνευστής κάθε καλού. Κανένα είδος καλού δεν μπορεί να σταθεί έξω από Εκείνον. Αντιστοίχως, κανένα είδος κακού δεν περιέχεται σ’ Εκείνον. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί και πως πρέπει να διαβάζουμε την Αγία Γραφή (α΄)

Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς

Η Αγία Γραφή είναι κατά κάποιο τρόπο η βιογραφία του Θεού στο κόσμο αυτό. Και μάλιστα από την Αγία Γραφή, η Καινή Διαθήκη είναι η βιογραφία του σαρκωθέντος Θεού σ’ αυτό το κόσμο. Μέσα σ’ αυτή περιγράφεται πώς ο Θεός, για να δείξει τον εαυτό Του στους ανθρώπους, έστειλε το Θεό Λόγο, ο οποίος σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος, και σαν άνθρωπος είπε στους ανθρώπους, όλα όσα ο Θεός έχει, όλα όσα ο Θεός επιθυμεί για τον κόσμο αυτό και για τους ανθρώπους που ζουν σ’ αυτόν. Αποκάλυψε ο Θεός Λόγος το σχέδιο του στο κόσμο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όταν γλυστρίσεις στην καταστροφή…

Φρόντιζε να κάνεις στους ανθρώπους εκείνο, για το οποίο στην αρχή ακόμα και θα σε βλαστημούν όμως στο τέλος θα σε ευλογούν, και ποτέ εκείνο για το οποίο στην αρχή θα σε ευλογούν, όμως στο τέλος θα σε αναθεματίζουν.

Ο αυτοκράτορας Νέρωνας στην αρχή ευλογούσε τη μητέρα του, η οποία τον ενθάρρυνε στο δρόμο των ελαττωμάτων, όμως, στο τέλος όταν το ελάττωμα τον έφερε μέχρι το μη αναστρέψιμο γκρεμό, εκείνος την βλαστημούσε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συ, τί θα διάλεγες;

Κάποτε ο Πιλάτος, ο τότε εκπρόσωπος του αυτοκράτορα της Ρώμης στην Παλαιστίνη, έσυρε τα βήματά του στο πραιτόριο· στο δικαστήριο.

Στα δεξιά του στεκόταν ο Χριστός· ο Δίκαιος· ο Λυτρωτής· ο Σωτήρας του κόσμου, που γεννήθηκε για ένα και μόνο σκοπό: για να πεθάνει! Για να δώσει τη ζωή του για τη σωτηρία των ανθρώπων.

Στα αριστερά του στεκόταν ο Βαραββάς· ένας επαναστάτης, που πρωτοστάτησε σε εξέγερση εναντίον των κατακτητών Ρωμαίων και εξαιτίας του έγιναν φόνοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Και ακριβώς σήμερα αισθανόμαστε ένα παλμό αγωνίας, ένα παλμό πανικού!

 Η ΕΞΟΔΟΣ

Έχει σφραγιστεί η εποχή μας από την αγωνία, όση  φθορά κι αν έχει υποστεί ο όρος από τη χρήση που κάνουν ανεύθυνοι, συνήθως, άνθρωποι -άνθρωποι που φλυαρούν για το άγχος, την αγωνία, ενώ η συνείδηση και η ζωή τους ολόκληρη έχουν βουλιάξει σε μιαν αναιδή, αποπνικτική μακαριότητα χωρίς κανένα κυματισμό ανησυχίας. Εξακολουθεί να αναστατώνει συνειδήσεις, να θρυμματίζει προσωπικότητες, να φθείρει ζωές, να διατηρεί σε μιαν εκκρεμότητα οδυνηρή ανθρώπινες υπάρξεις ενώ ο χρόνος εξακολουθεί να κυλά παρασέρνοντάς τες όλο και πιο κοντά στο τέλος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…λιγότερες παρεμβολές στην προσευχή μας;

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ Ο ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΑΣ  

Κι εδώ ερχόμαστε στη συνάντηση με την ανθρώπινη κοινότητα.   Αυτή η ανθρώπινη κοινότητα μας προσεγγίζει από δύο διαφορετικές σκοπιές. Από τη μια είναι η κοσμική κοινότητα, το σύνολο των ανθρώπων γύρω μας, στο οποίο ανήκουμε. Από την άλλη είναι η κοινότητα της Εκκλησίας, στην οποία επίσης ανήκουμε. Στην κοσμική κοινότητα ο χριστιανός πρέπει να είναι η παρουσία του Χριστού. Αυτό σημαίνει ολοκληρωτικό δόσιμο. Η κεντρική πράξη στην οικονομία της σωτηρίας είναι η ενσάρκωση  του Λόγου του Θεού, μια πράξη διά της οποίας ο Μεγάλος, ο ελεύθερος Θεός γίνεται ένα με μας, συμμετέχει στα προβλήματά μας αιωνίως. Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να συμμετέχει και ο χριστιανός. Δεν το είπε εξάλλου ο Χριστός; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχόλια πάνω στην έννοια της αμαρτίας (+Αρχιμανδρίτη Ιουστίνου Πόποβιτς)

justinΑρχιμανδρίτη Ιουστίνου Πόποβιτς

«Εάν τις ίδη τον αδελφόν αυτού αμαρτάνοντα αμαρτίαν μη προς θάνατον, αιτήσει, και δώσει αυτώ ζωήν, τοις αμαρτάνουσι μη προς θάνατον, εστίν αμαρτία προς θάνατον ου περί εκείνης λέγω ίνα ερωτήση» (Α’ Ιωάν. ε’ 16).

Ευαγγελικός, δηλαδή σύμφωνος με το Ευαγγέλιο, είναι οποίος επιθυμεί για τον καθένα την σωτηρία και εργάζεται γι’ αυτό. Αυτή είναι η επιθυμία του Χρίστου απέναντι στον καθένα και αύτη πρέπει να γίνει και δική μας επιθυμία. Και αυτό σημαίνει: Δεν θέλουμε σε κανέναν να είναι στην αμαρτία και σε ό,τι είναι αμαρτωλό, αλλά επιθυμούμε στον καθένα να βρίσκεται στο καλό και σε ό,τι είναι θεάρεστο.

Δεν επιθυμούμε σε κανέναν τον θάνατο και ό,τι είναι θανατηφόρο, αλλά πάντα επιθυμούμε την αθανασία και αυτό που οδηγεί στην αθανασία. Δεν επιθυμούμε σε κανένα να είναι με τον διάβολο και με ό,τι είναι διαβολικό, αλλά επιθυμούμε ο καθένας να είναι με τον Χριστό και με ό,τι είναι του Χριστού. Οι άνθρωποι οι όποιοι αγαπούν την αμαρτία επιθυμούν για τον εαυτό τους τον θάνατο. Αν κάποιος ανεπιστρεπτί είναι «ερωτευμένος» με την αμαρτία, τότε αυτός είναι ήδη νεκρός, είναι αυτόχειρας (αυτοκτόνησε).

Αν θέλει κάποιος την αμαρτία για τον άλλον, τότε θέλει γι’ αυτόν τον θάνατο. Γιατί «η αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» (Ιακ. α’ 15). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗΣ

καλο-κακοΑγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Από τη δική μας προαίρεση, μετά τη θεία Χάρη, εξαρτάται η αρετή και η κακία, και αν το επιδιώξουμε μπορούμε να γίνουμε ενάρετοι, ενώ αν φανούμε αδιάφοροι, οδηγούμαστε πάλι στο γκρεμό της αμαρτίας. Γιατί αυτό είναι εκείνο ως προς το οποίο διαφέρουμε από τα άλογα ζώα, το ότι δηλαδή έχουμε τιμηθεί με το λογικό από τον φιλάνθρωπο Θεό, και ότι βρίσκεται στη φύση μας η γνώση του καλού και του κακού. Κανείς λοιπόν ας μην προφασίζεται, ότι παραμελεί την αρετή από άγνοια ή επειδή δεν έχει εκείνον που θα του υποδείξει το δρόμο της αρετής. Γιατί έχουμε δάσκαλο ικανό, τη συνείδηση, και δεν είναι δυνατόν κανείς να στερηθεί τη βοήθεια της. Γιατί, μαζί με τη δημιουργία του ανθρώπου, τοποθετήθηκε μέσα στα βάθη του και η γνώση αυτών πού πρέπει να πράττει, ώστε, αφού δείξει την ευγνωμοσύνη του και αφού γυμνασθεί και εξασκηθεί στους κόπους της αρετής στη παρούσα ζωή, όπως ακριβώς σε κάποια παλαίστρα, να κερδίζει τα βραβεία της αρετής.

( Εις Γένεσιν, Ομ. ΝΔ΄,1)