Πώς μπορεί να θεραπευτεί ο ασθενής χαρακτήρας που εύκολα πέφτει στην κατάκριση. (Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός)

Kάθε ανθρώπινος χαρακτήρας θεωρείται ασθενής, όταν απουσιάζει απ αυτόν η θεία Χάρη, που τελειοποιεί και συνέχει τα πάντα, αφού «τά ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί». Aυτό τονίζει και ο Kύριός μας, όταν λέει ότι «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» ( Ιω. 15,5). Eκτός όμως της παρουσίας της Χάριτος, απαραίτητα χρειάζεται και η ανθρώπινη πρόθεση και συνεργασία, σύμφωνα με τους ηθικούς κανόνες της λογικής και τις θείες εντολές, που θα προκαλέσουν τη θεία επέμβαση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Περί της σπουδαιότητος της ιερωσύνης και του προς τους ιερείς οφειλομένου σεβασμού


Άγιου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

(Εκ της Γ’ Πραγματείας του περί Ιερωσύνης)

(Μετάφρασις Μιχ. Γαλανού, 1926)

Αναγινώσκω ότι πάσαν την κρίσιν έδωκεν ο Πατήρ τω Υιώ (Ιωάν. Ε’ 22). Βλέπω δε εξ άλλου ότι ο Υιός την κρίσιν ταύτην ενεχείρισεν ολόκληρον εις τους ιερείς… Χωρίς ιερωσύνην, ούτε την ψυχικήν μας σωτηρίαν δυνάμεθα να κατορθώσωμεν, ούτε τα αιώ νια αγαθά να αποκτήσωμεν! Δεν ελέχθη ότι κανείς δεν ημπορεί να εισέλθη εις την βασιλείαν των Ουρανών, εάν δεν αναγεννηθή με το βάπτισμα του ύδατος και του πνεύματος; (Ιωάν. Γ’ 5). Δεν εγράφη ότι εκείνος, όστις δεν ήθελε τρώγει την σάρκα του Κυρίου και δεν ήθελε πίνει το αίμα του, χάνει την αιώνιον ζωήν; (Ιωάν, ΣΤ’ 54). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Έσωσε λαόν…»

Στην Εκκλησιαστική Υμνογραφία υπάρχουν τρεις Κανόνες, οι λεγόμενοι «ιαμβικοί». Είναι κ’ οι τρεις έργα Ιωάννου του Δαμασκηνού. Ο ένας είναι της εορτής των Χριστουγέννων, ο δεύτερος της εορτής των Θεοφανείων κι ο τρίτος της εορτής της Πεντηκοστής. Είναι κ’ οι τρεις γραμμένοι σε αρχαϊκή γλωσσά και σε προσωδιακό ιαμβικό μέτρο. Κάτι έξω από την πράξη για την εποχή του Δαμασκηνού. Η γλώσσα από την Αλεξανδρινή εποχή έχει πάρει πια το νεοελληνικό της τύπο και η προσωδία – η διάκριση των συλλαβών σε μακρές και βραχείες – έχει χαθεί. Η ποίηση, και μάλιστα η εκκλησιαστική λειτουργική ποίηση, από τα χρόνια τουλάχιστον του Ρωμανού του Μελωδού είναι τονική. Τα περισσότερα επάνω σ’ αυτό το θέμα τα αφήνουμε στους φιλολόγους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιός είναι θυμώδης και φιλόνικος;

Τα αίτια του θυμού είναι οι δοσοληψίες, το να κάνει κάποιος το θέλημα του, το να θέλει να κάνει το δάσκαλο και να θεωρεί τον εαυτό του συνετό. Αυτά, αν τα κόψει κανείς, ατονεί το πάθος. Και αυτό ακριβώς μας λέει ο αββάς Σισώης. Όταν τον ρώτησε κάποιος αδελφός «γιατί τα πάθη δεν φεύγουν από μένα», αποκρίθηκε· «γιατί τα σκεύη τους, δηλαδή τα αίτια, βρίσκονται μέσα σου. Δώσε τους λοιπόν πίσω τον αρραβώνα και φεύγουν». Π.χ. αν κάποιος ανάψει από θυμό, αλλά αμέσως συνέλθει και κατηγορήσει τον εαυτό του και ζητήσει συγνώμη από τον αδελφό, με τον οποίο θύμωσε, αυτός δεν χαρακτηρίζεται φιλόνικος και εριστικός. Κι αυτό, γιατί αυτός βρίσκει το σωστό δρόμο και σταματάει τη φιλονικία. Εφόσον κατέκρινε τον εαυτό του και συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του, σ’αυτόν η φιλονικία δεν έχει θέση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Κατάχρηση εξουσίας συνιστά όχι μόνο η παράλειψη διώξεως ενόχου αλλά και η δίωξη κάποιου αθώου» – Σχετικά με την υπόθεση της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

Η Δικαιοσύνη. Γκραβούρα-αντίγραφο του γνωστού πίνακα του Ραφαήλ Σάντσιο.

Η Δικαιοσύνη. Γκραβούρα-αντίγραφο του γνωστού πίνακα του Ραφαήλ Σάντσιο.

Χριστός Ανέστη!

Θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μαζί σας σχετικά με την υπόθεση της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου που απασχολεί το πανελλήνιο τους τελευταίους 7-8 μήνες.

Πρόσφατα υπήρξαν κάποιες εξελίξεις κατά τις οποίες ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γιώργος Σανιδάς απεφάνθη ότι δεν προκύπτουν στοιχεία σε βάρος υπουργών και για αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Η πολύμηνη έρευνα, λοιπόν, κατέληξε ότι δεν υπάρχει κάποιος μάρτυρας ή κάποιος από τους εξετασθέντες ως υπόπτους που κατέθεσε ότι ενήργησε, όπως ενήργησε, κατόπιν πιέσεως, εντολής, οδηγίας ή οποιασδήποτε μορφής παρεμβάσεως οποιουδήποτε υπουργού ή υφυπουργού, ενώ εξάλλου οι αποφάσεις των υπουργών εκδόθηκαν με βάση τις αποφάσεις των γνωμοδοτικών συμβουλίων ή τις αποφάσεις τμημάτων του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
Ένα το κρατούμενο!

Έπειτα, σε επιστολή που έστειλε – ο ίδιος άνθρωπος – υποστηρίζοντας την απόφαση του αυτή δηλώνει σταθερά και αποφασιστικά: «Κατάχρηση εξουσίας συνιστά όχι μόνον η παράλειψη διώξεως ενόχου αλλά και η δίωξη κάποιου αθώου».
Δύο τα κρατούμενα! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »