Τι Δώρο θα κάνεις εσύ Στο Χριστό ;

Ο Άγιος Ιερώνυμος βρίσκεται στη Βηθλεέμ.

Τέσσερις αιώνες περίπου μετά τη γέννηση του Χριστού, μια νύχτα των Χριστουγέννων, ο Άγιος Ιερώνυμος έρχεται προσκυνητής στη Βηθλεέμ. Λαχταράει να προσκυνήσει το μέρος όπου γεννήθηκε ο Χριστός. Έρχεται στο σπήλαιο της γεννήσεως ταπεινά και προσεύχεται.

Ο ίδιος μιλάει αργότερα για τη θεϊκή εμπειρία που είχε. Άκουσε σε όραμα τη γλυκιά φωνή του Θείου Βρέφους να απευθύνεται σ΄ αυτόν και αναρρίγησε … Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προσευχή ανωνύμου μοναχού (από τον η΄ λόγο της «Νηπτικής Θεωρίας»)

Αλλά, Κύριε, Κύριε, ο γλυκασμός και η ηδύτητα όλων των δούλων Σου που μνημονεύουν στην καρδιά με ευλάβεια το όνομά Σου το άγιο και θεϊκό, χάρισε, παρακαλώ, και σ’ εμένα να αγαπώ το Όνομά σου με όλη μου την καρδιά και να το μνημονεύω με πολλή ευλάβεια, για να αισθανθεί κάποτε, όταν επιστρέψει η Χάρη Σου, και η δικη μου γλώσσα αυτήν την θεϊκή και υψηλή γλυκύτητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τι θα μου έλεγε ο Ιησούς σήμερα;

του μακαριστού Γέροντος Ευσεβίου Βίττη

«Ακούσομαι τι λαλήσει εν εμοί ο Κύριος». Θα αφουγκρασθώ τι θα μου πη ο Κύριος στα βάθη της καρδίας μου. Αυτό λέει ο ιερός ψαλμωδός. Και όντως άκουγε τον ψίθυρο του Θεού η αγαπημένη του εκείνη καρδιά. Και ό,τι άκουγε μας το έλεγε ο προφήτης. Και επειδή ήταν λόγος του Θεού, έμεινε στους αιώνες διαχρονικά μέχρι σήμερα. Και μας στηρίζει.

Η δική μου όμως καρδιά δεν είναι τέτοια, Κύριε μου Ιησού, ώστε να λαλής σε αυτήν και αυτή να ακούη τα θεία Σου λόγια, όπως ο ιερός Σου προφήτης. Όμως μίλησες, όταν βρισκόσουν στη γη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός σχολιάζει το βίο και την προσωπικότητα της Γερόντισσας Ταϊσίας


Δεν αμοιρεί η Εκκλησία μας με την πλούσια της πατερική παράδοση παραδειγμάτων και διηγήσεων πνευματικού περιεχομένου για τον καταρτισμό του λαού μας. Τόσον οι παλαιοί μας πατέρες, όσο και οι μάρτυρες, μας κατέλιπαν πλούτον άφθαστου μεγαλείου από τας θαυμαστάς των βιογραφίας και τα μυρίπνοά των αποφθέγματα και οι παραγγελίες των ολοκλήρωσαν την φωτεινήν πορείαν της σωτηρίας για όποιον βούλεται να βαδίση την στενήν και τεθλιμμένην οδόν της Βασιλείας του Θεού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πίκρα για την κολοκύθα

Όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, καθημερινά νιώθουμε το χέρι του Θεού, πότε να να μας χαϊδεύει παρηγορητικά και πότε να μας σπρώχνει σκανδαλωδώς μακριά από τα εμπόδια. Βέβαια εμείς στο δικό μας μικρόκοσμο, γυρνώντας γύρω από τον εαυτό μας, χαραμίζουμε το τάλαντο που μας δόθηκε, μη μπαίνοντας στον κόπο ούτε να το θάψουμε στη γη. Γκρινιάζοντας και παραπονούμενοι στο Θεό για τα «μεγάλα» βάσανα που μας βρίσκουν, αφαιρώντας από τη μνήμη μας και την παραμικρή ευεργεσία, σαν τον Ιωνά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η τιμωρία και η λύτρωση


Στα χρόνια του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του νέου πλήθος από Σκύθες με δική του διαταγή ξεκίνησαν για την Ανατολή.
Κάποτε έφτασαν και στην Τραπεζούντα.
Ανάμεσά τους ήταν και κάποιος δεμένος με αλυσίδες, γιατί είχε μέσα του ολόκληρη λεγεώνα πονηρών πνευμάτων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Μεταμόρφωση (ηχητικό)

Ακούστε τον π. Ανδρέα Κονάνο να μιλάει για την Μεταμόρφωση του Κυρίου μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ισόβιος μνηστή

Η πιο κοινή εικόνα της Αγ. Γραφής είναι ότι ο Κύριος είναι ο εραστής και ο Νυμφίος της ψυχής. Εκείνο όμως που φαίνεται στο Άσμα Ασμάτων είναι η αδυναμία της νύμφης ψυχής να συναντήσει τον νυμφίο της και να ενωθεί μαζί του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ανθρώπινη μηδαμινότητα και αδυναμία (Αγ. Δημητρίου του Ροστώφ)

Κράτησε μόνιμα μέσα στον νου σου ότι «εν ανομίαις συνελήφθης και εν αμαρτίαις εκίσσησέ σε η μήτηρ σου» (πρβλ Ψαλμ. 50. 7). Η ύπαρξίς σου είναι συνυφασμένη με την αμαρτία, από τη στιγμή της συλλήψεώς σου. Γι’ αυτό μη νομίζης πως έχεις την παραμικρή αξία. «Ει γαρ δοκεί τις είναί τι, μηδέν ων, εαυτόν φρεναπατά» (Γαλ. 6. 3).

Μην περιμένης να νικήσης με τις δικές σου δυνάμεις την αμαρτία, γιατί από τη γέννησί σου έχεις τεθή κάτω από τον ζυγό της, είσαι δούλος της. Θα ελευθερωθής απ’ αυτήν μόνο αν η χάρις του Θεού σε ενισχύση. Και αυτήν ακόμη την καλή προαίρεσι πρέπει να την διεγείρη μέσα σου ο Κύριος με τη χάρι Του. Αν η πηγή δεν αναβλύση νερό, το ποτάμι στερεύει. Αν η θεία χάρις δεν ενεργήση, ο άνθρωπος πνευματικά στερεύει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έξοδος από όλα τα αδιέξοδα

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Η έξοδος από όλα τα αδιέξοδα, ανθρωπιστικά = οικουμενιστικά = παπιστικά, είναι ο ιστορικός Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός και το ιστορικόν θεανθρώπινον οικοδόμημά Του, η Εκκλησία, της οποίας Αυτός είναι η αιωνία Κεφαλή και η οποία είναι το αιώνιον Αυτού Σώμα. Η Αποστολική = Αγιοπατερική = Αγιοπαραδοσιακή = Αγιοσυνοδική = Καθολική Ορθόδοξος Πίστις είναι το φάρμακον της αναστάσεως από όλας τας αιρέσεις, όπως και αν αύται ονομάζωνται. Εις τελευταίαν ανάλυσιν, κάθε αίρεσις είναι από τον άνθρωπον και «κατ’ άνθρωπον». κάθε μία από αυτάς τοποθετεί τον άνθρωπον εις την θέσιν του Θεανθρώπου, αντικαθιστά τον Θεάνθρωπον δια του ανθρώπου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Πληρούσθε εν Πνεύματι»

Το υπεσχέθη ο Θεάνθρωπος λίγο πριν αναληφθή στους Μαθητάς του: Σε λίγες ημέρες θα βαπτισθήτε με Άγιον Πνεύμα, τους είπε:«βαπτισθήσεσθε έν Πνεύματι Άγίω ού μετά πολλάς ταύτας ημέρας» (Πράξ. α’ 5).

Με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος με τρόπο εντυπωσιακό στο ευλογημένο εκείνο υπερώον της Ιερουσαλήμ εγέμισε ολο το σπίτι από το ‘Άγιον Πνεύμα, το Όποιον «καθάπερ κολυμβήθρα γέγονεν ύδατος», σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος (ΕΠΕ 15,126). Έγινε σαν άλλη πνευματική κολυμ­βήθρα, μέσα στην οποία θα βαπτίζονταν οι Μαθηταί σύμφωνα με την υπόσχεση πού τους έδωσε ο Νικητής του θανάτου Διδάσκαλος των. Εγέμισαν δηλαδή με ‘Άγιον Πνεύμα και έγιναν άλλοι άνθρωποι. Αυτοί πού εφοβούντο έως τότε τους Εβραίους και ήσαν κλεισμένοι στο υπερώον, μιλού­σαν πλέον με θάρρος ενώπιον όλων ομιλούν και να κηρύττουν το Εύαγγέλιον σ’ όλες τις τότε γνωστές γλώσσες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ὀσιος Διονύσιος ο Σταυροβουνιώτης (ο Α’) ο πρώην Καυσοκαλυβίτης

O Ὀσιος Διονύσιος (ο Α’) ο Σταυροβουνιώτης ο πρώην Καυσοκαλυβίτης

Ο οσιώτατος γέρων Διονύσιος, του οποίου αγνοούμεν την νεανικήν καταγωγήν, εχρημάτισε διάκονος εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον.

Συντόμως εγκατέλειψε την υπηρεσίαν αυτήν και απεσύρθη, διά να ήσυχάση, εις την ιεράν σκήτην των Καυσοκαλυβίων του Αγίου Όρους και συγκεκριμένως εις την καλύβην «Άγιος Χαράλαμπος».

Φύσις ησυχαστική και εσωστρεφής ήλλαζε συνεχώς τόπον διαμονής διά να έχη ησυχίαν και αμεριμνίαν. Τον Διονύσιον εχαρακτήριζε η ολοκληρωτική ακτημοσύνη. Διεδίδετο ότι κατά την αναζήτησιν ησύχων και ερημικών τόπων περιήλθε πολλά ερειπωμένα μονύδρια και ησυχαστήρια, επεσκέφθη δε και την Κύπρον περί το 1875. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άγιος Μακάριος αρχιεπίσκοπος Κορίνθου, ο Νοταράς (1731 – 17 Απριλίου 1805)

Ο Άγιος Μακάριος καταγόταν από τη σπουδαία οικογένεια των Νοταράδων. Πρόγονοί του υπήρξαν ο Νικόλαος (+1454) µέγας διερµηνέας του αυτοκράτορος Μανουήλ Β΄ του Παλαιολόγου (1391-1425), ο Λουκάς (+1453) µέγας δούκας του αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (+1453) και συµµάρτυράς του, ο όσιος Γεράσιµος ο εν Κεφαλληνία (+1579), ο µοναχός Ѳεοφάνης Ιβηρίτης κατά κόσµον Ѳωµάς Ελεαβούλκος Νοταράς (16ος αι.), ο Δοσίθεος (+1707) Πατριάρχης Ιεροσολύµων, ο Χρύσανθος (+1731) Πατριάρχης Ιεροσολύµων, ο Γρηγόριος Μητροπολίτης Κορίνθου (+1792), ο Σπυρίδων προεστώς Κορινθίας (+1778) και τα τέκνα του Ιωάννης (+1826) ιατροφιλόσοφος και Φιλικός, Σωτήριος (+1844) δηµογέροντας Κορινθίας και Πανούτσος (+1849) λόγιος και νουνεχής πολιτικός της Πελοποννήσου. Ο πατέρας του Αγίου Γεωργαντάς Ν. Νοταράς (+1771), διακεκριµένος πρόκριτος της Κορινθίας, απέκτησε από τον γάµο του µέ τη νέα, µορφωµένη και ενάρετη Αναστασία πέντε υιούς και τέσσερεις θυγατέρες. Ο αδελφός του αγίου Νικόλαος τελείωσε τον βίο του µαρτυρικά (+1775) και η αδελφή του Ευφροσύνη εκάρη µοναχή. Ο κατά κόσµον Μιχαήλ Γ. Νοταράς γεννήθηκε το 1731 στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις 04 Απρίλιος, Συναξάρι. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

6.000 Νέοι Οσιομάρτυρες στην έρημο του Οσίου Δαυΐδ Γκαρέτζη στη Γεωργία (Τρίτη του Πάσχα 1616)

Το μοναστήρι του οσίου Δαυΐδ στην έρημο του Γκαρέτζη για πολλούς αιώνες υπήρξε φάρος της πνευματικής ζωής της Γεωργίας.

Η θεάρεστος ζωή των Αγίων Πατέρων της για αιώνες υπήρξε λαμπρό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

Τον 17ο αιώνα οι άθεοι Τούρκοι και οι Πέρσες αδιάκοπα χύνουν το αίμα των ορθοδόξων Γεωργιανών. Μπορεί οι επιδρομές αυτές να κατέστρεφαν την χώρα οικονομικά και να μείωναν τον πληθυσμό, πνευματικά όμως, συντελούσαν στο ανέβασμα της πίστεως. Όπως ο χρυσός καθαρίζει στην φωτιά, έτσι και η πίστι μας καθάριζε και δυνάμωνε, γι΄ αυτό και στον αιώνα αυτόν είχαμε αμέτρητους μάρτυρες του Χριστού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από τον Θάνατον εις την Αθανασίαν, μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού

«Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδύσηται αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσηται αθανασίαν, τότε γενήσεται ο λόγος ο γεγραμμένος· κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος. Πού σου, θάνατε, το κέντρον; πού σου, άδη, το νίκος;» (Α΄ Κορ. 15, 54-55). Διακονούντες τοίς διαβολικοίς επιτάγμασιν οι άνθρωποι κατεδίκασαν τον Θεάνθρωπον εις θάνατον, αυτός δε ανταπέδωκεν εις αυτούς διά της αναστάσεως την αθανασίαν. Διά του σταυρού του ο Κύριός μας κατεδίκασε και κατέστρεψε τον θάνατον, διά δε της αναστάσεώς του ανέβλυσε την αθανασίαν και εις το παρόν και εις την αιωνιότητα. Η αθανασία κατέκλυσε και τον άνθρωπον και όλους του τους κόσμους. Το κεντρικώτερον θαύμα της όλης θείας οικονομίας είναι η ανάστασις του Κυρίου μας, διά της οποίας η ανθρωπίνη φύσις ωδηγήθη τελεσιδίκως και οριστικώς εις την αθανασίαν, ώστε να γίνη φοβερά και εις αυτόν τον θάνατον. Προ της αναστάσεως του Κυρίου ο θάνατος ήτο η δευτέρα φύσις του ανθρώπου. Είχομεν οι πάντες συνηθίσει τον θάνατον ως κάτι το φυσικόν, και μόνον με την ανάστασιν του Χριστού ήλλαξαν τα πάντα. Όστις πλέον ζη διά της πίστεως εις τον αναστάντα Χριστόν, ζη υπεράνω του θανάτου· δεν αποθνήσκει πλέον, αλλ’ απλώς απεκδύεται το ένδυμα του σώματός του, διά να το επανενδυθή εκ νέου άφθαρτον κατά την ημέραν της δευτέρας παρουσίας. Προ της παρουσίας του Κυρίου μας ήτο φυσικόν εις τους ανθρώπους να είναι θνητοί, μετά όμως την παρουσίαν και ανάστασίν του έγινε φυσική δι’ αυτούς η αθανασία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στέφανον εξ Αγκαθών…

Ο Άνθρωπος των Θλίψεων. Πίνακας του Ολλανδού ζωγράφου Aelbrecht Bouts (περ. 1450-1549).

Ταπεινός έστι ο Βασιλεύς της Δόξης.

Γέλωτα ενεδύθει χλευαζόμενος , αντί Δόξης..

Εώρακά Σε, επί του Σταυρού το μαρτύριον,

ανθρωπίνου γένους πορεία, μυστήριον. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ομιλία για την Κυριακή των Βαΐων από το Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό

Η Βαϊοφόρος, επιστύλιο τέμπλου, 12ος αι., Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος

Περισσότερο στον άνθρωπο χρειάζεται η καλή τοποθέτηση των πραγμάτων στις δύσκολες αυτές μέρες πού βρισκόμαστε· με περισσότερη σύνεση να ανταποκριθή, γιατί, όπως ακούσαμε και στην ανάγνωση της τράπεζας «διά το πληθυνθήναι την ανομία», κατά τον λόγο του Κυρίου, «ψυγήσεται η αγάπη των πολλών».

Η αγάπη είναι απόρροια του Θεού, ο οποίος αρέσκεται να καλήται ΑΓΑΠΗ ο ίδιος· «ο Θεός αγάπη εστί». Όταν φεύγει ο Θεός, οι άνθρωποι τότε μακράν της παρουσίας Του δυστυχούν. Απόδειξη ότι σήμερα «διά το πληθυνθήναι την ανομίαν» εψύγη η αγάπη και οι άνθρωποι είναι δυστυχείς. Ποιος τους κάνει δυστυχείς; Αν έρμηνεύσωμε την ευτυχία βάσει των υλιστικών θεωριών, ότι δηλαδή αυτή βρίσκεται στην πλησμονή των υλικών αγαθών, τότε γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο δυστυχείς, αφού ουδέποτε στην παγκόσμια ιστορία υπήρχαν τόσα πολλά αγαθά, όπως στην σημερινή εποχή; Ουδέποτε στο παρελθόν ο άνθρωπος επέτυχε την συνάθροιση τόσων υλικών αγαθών όσων στις μέρες μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πλούτος-απλότης του Κυρίου

Έχομεν ενώπιόν μας τον Ιησούν καθήμενον επί όνου, ενώ πάσα η πόλις σείεται εκ συγκινήσεως. Επομένως ο Χριστός είναι πλούτος ψυχικής συγκινήσεως και απλότης ζωής. Πρέπει και ο ιδικός μάς βίος να είναι απλότης-πλούτος.

Όλος ο βίος του Κυρίου εις τάς ανθρωπίνας ανάγκας, χαράς και λύπας Του υπήρξεν απλούς. Ως άνθρωπος ο Κύριος έπρεπε να γεννηθή. Εγεννήθη εις τον απλούστερον τόπον, τον σταύλον. Ως βρέφος έπρεπε να ανακλιθή ήτοι να φασκιωθή και να τεθή εις λίκνον, σε μπεσίκι με ωρισμένην θερμοκρασίαν. Ανεκλίθη εις την φάτνην, το παχνί των ζώων έχων ως θέρμανσιν τα χνώτα των ζώων. Ποία φυσικότης ! Ποία απλότης! Έπρεπε να γεννηθή από μητέρα, η οποία έπρεπε να έχη μνηστήρα. Εγεννήθη από μητέρα άσημον και μνηστήρα τέκτονα. Ποία απλότης! Έπρεπε να εκλέξη μαθητάς. Εξέλεξεν όχι ρήτορας και σοφούς, αλλά πτωχούς και αλιείς. Ποία απλότης. Παραθέτει τράπεζαν διά 5.000 ανθρώπους από άρτους κριθίνους και μερικά ψάρια, παραθέτει δε τούτους χωρίς προετοιμασίαν, αλλά προχείρως. Ποία απλότης! Αλλοτε, ότε επείνασε, αποστέλλει τους μαθητάς Του εις την Συχέμ να αγοράσωσι τροφάς, αυτήν την ώραν της πείνας του. Πόση απλότης ! Ως καθίσματα χρησιμοποεί διά τους 5.000 οι οποίοι εχορτάσθησαν εκ των 5 άρτων, τον χόρτον των αγρών, διά τον εαυτόν Του το έδαφος, ότε εις το φρέαρ του Ιακώβ «εκαθέζετο ούτως» ήτοι αφελώς «επί τη πηγή». Ποία φυσικότης! Ποία απλότης! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ομιλία του μακαρίου Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού για την Ανάσταση του Λαζάρου

Ο άγιος Λάζαρος Επίσκοπος Κιτίου, Ιερός Ναός Παναγίας του Άρακα, Λαγουδερά Κύπρος

Θά σας ενθυμίσω ένα ώραίο ρητό του μεγάλου μας πατρός Επιφανίου Επισκόπου Κύπρου, το οποίον εξεφώνησε κάποτε στην αρχή ενός λόγου του. «Προ εξ ημερών του Πάσχα, διά των πέντε αισθήσεων, τον τετραήμερον ο τριήμερος, ταις δυσί τον έναν χαρίζεται».

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος αποτε­λείωσε την αποστολή Του και θεράπευσε το πανανθρώ­πινο τραύμα και σε έξι ημέρες θα παρεδίδετο στα πανάχραντα Του πάθη, όπου θα εσφράγιζε την επιτυχία της σωτηρίας μας, έδειξε, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η τροφή του κόσμου

«Εγώ ειμί»

Οι ακροατές του Χριστού ομολόγησαν πως ποτέ άνθρωπος δεν μίλησε όπως ο Κύριος και αυτό συμβαίνει διότι ο Χριστός είναι ο ίδιος ο Θεός που με τη διδαχή Του αποκαλύπτει στους ανθρώπους το μυστήριο της Θεότητάς Του. Στην σημερινή, λοιπόν, ομιλία και στην επόμενη, θα προσπαθήσουμε, να δούμε περιληπτικά τι κηρύσσει ο Χριστός για τον εαυτό Του.

Πρέπει εξ αρχής να πούμε ότι ο Κύριος μιλούσε ως εξουσίαν έχων και όχι όπως οι γραμματείς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θαύματα Αγίου Ονούφριου στην Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου Αγίου Όρους

Ιερός Ναός Αγίου Ονουφρίου στο χωρίό Κάθηκας στην Πάφο της Κύπρου

1. Εις Τούρκον Δασοφύλακα

Αυτή η διήγησις μου εξιστορήθη παρά του γέροντος Χριστοδούλου, ότε εύρισκόμην εις το εν Βουνώ αγροκήπιον[1], βοηθών συνάμα τον κηπουρόν αδελφόν Ιερόθεον, κατά την 12ην του μηνός Ιουνίου του 1944.

Ο Γέρων Χριοτόδουλος αναμνησθείς τι γεγονός, επισυμβάν επί τουρκοκρατίας, κατά το 1910 περίπου, μου το διηγήθη εις δόξαν και τιμήν του Αγίου Ονουφρίου, ως εξής:

«Εγώ, μας λέγει, κατ΄ εκείνην την εποχήν νεώτερος ων, κατά την επιστασίαν του δάσους της Μονής και μίαν ήμέραν γυρίζοντας επάνω εις την Παναγίαν, ανταμωθήκαμεν με ένα Τούρκον, δασοφύλακα, δηλαδή κυβερνητικόν και, αφού επί ώρας εγυρίσαμεν και του έδειξα τα σύνορα της Μονής, εν τέλει κατεβήκαμεν εδώ να ξεκουρασθώμεν και να γευματίσωμεν. Με την περιοδείαν την οποίαν είχομεν ο Τούρκος εκουράσθη, ήταν και λίγο σωματώδης και, αφού κερασθήκαμεν· επήγαμεν εις την βρύσιν και ο Τούρκος ευχαριστηθείς και ευφρανθείς με το κρύο νερό της πηγής, έπιε και πάλιν, έπιε και εγώ δεν ξέρω πόσον. Μου έλεγε: α! μασιαλά! μασιαλά! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Δαβίδ της Μενεβίας [της Ουαλλίας] (1 Μαρτίου)

Αγιος Δαβίδ Επίσκοπος Μενεβίας, στην Ουαλλία

Την 1η Μαρτίου τιμά ή Εκκλησία την μνήμη αγίου Δαβίδ ο οποίος έζησε κατά τον 6° αιώνα και καταγόταν από τη βασιλική γενιά της Ουαλλίας. Πατέρας του ήταν ο πρίγκιπας Ξάνθος του Κάρντιγκαν, στον οποίο προανήγγειλε ο Θεός ότι θα αποκτούσε ένα γυιό πού θα έλουζε με τη θεία χάρη όλη τη χώρα τους. Πραγματικά ο Δαβίδ, αυτό το όνομα έδωσε ο πρίγκιπας στο πρώτο παιδί πού απόκτησε, αφού ανατράφηκε όπως λέγει η Γραφή «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», όταν μεγάλωσε προτίμησε αντί τη βασιλική αλουργίδα το ταπεινό ράσο. Χειροτονήθηκε κληρικός και αποσύρθηκε στο νησί Γουάϊτ, για να υποταχθεί στον σοφό Παυλίνο, μαθητή του αγίου Γερμανού της Ωξέρ.

Η ζωή του ήταν αυτή που επιβάλλουν οι μοναχικοί κανόνες: Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, μελέτη του λόγου του Θεού, υποταγή και άσκηση. Όλα αυτά έχουν για καρπό την απόκτηση θείων χαρισμάτων. Τόσο πλούσια ευλογήθηκε από το Θεό ο ασκητής Δαβίδ, ώστε αξιώθηκε να επιτελεί θαύματα. Έτσι, θαυματουργικά, έδωσε το φως στον δάσκαλο του Παυλίνο, σταυρώνοντας με το χέρι του τα μάτια, όταν αυτός είχε τυφλωθεί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα των Μοναχών (2)

Ο βίος του αληθινού μοναχού.

Εάν θέλετε να διαβάσετε το 1ο μέρος του άρθρου για το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα πατήστε εδώ.

Εισαγωγή

1. Το «μυστήριον της μοναχικής τελειώσεως».

Οι πρώτες ακολουθίες του μοναχικού σχήματος η κουράς μοναχών διαμορφώνονται κατά τον 4ο αιώνα. Μαρτυρίες για τον πρώτο κοινοβιακό (Παχωμιακό) μοναχισμό, αναφέρουν στοιχεία για τη μοναχική κουρά. Η παρουσία πνευματικού πατέρα ήταν αναγκαία, αφού προηγουμένως γινόταν η απαραίτητη εξέταση του υποψήφιου μοναχού[1]. Περί το τέλος του 4ου αι. ο Παλλάδιος στη Λαυσαϊκή Ιστορία αναφέρει την ιστορία του Ευάγριου από τον Πόντο. Η Οσία Μελάνη η Ρωμαία μετά τη θεραπεία του από βαριά ασθένεια αφού «του έδωσε η ίδια ρούχα και άλλαξε, έφυγε και πήγε στο όρος της Νιτρίας, στην Αίγυπτο»[2]. Βασικό στοιχείο η ένδυση του μοναχικού σχήματος. Κατά τον 5ο αι. ο Νείλος ο ασκητής σε μαρτυρία του αναφέρεται σε «ένδυμα σεμνόν των μοναχών», σε ευχή ευλογίας από τον ηγούμενο και σε χειροθεσία[3].

Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του Περί εκκλησιαστικής ιεραρχίας διασώζει το τυπικό της ακολουθίας της μοναχικής κουράς. Την ονομάζει «Μυστήριον της μοναχικής τελειώσεως». Περιέχει στοιχεία που υπάρχουν και στη σημερινή ακολουθία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η προσευχή είναι δοκιμή για το κάθε τι.

Η προσευχή είναι η δοκιμή για το κάθε τι.

Αν η προσευχή είναι σωστή, το κάθε τι είναι σωστό.

(Επίσκοπος Θεοφάνης ο Έγκλειστος).

 «Εγγίσατε τω Θεώ, και εγγιεί υμίν» (Ιακ. 4,8). Εμείς πρέπει ν’ αρχίσουμε. Αν κάνουμε ένα βήμα προς τον Κύριο, κάνει δέκα αυτός προς εμάς·  αυτός που είδε τον Άσωτο Υιό ενώ ήταν ακόμη σε απόσταση, και ένιωσε συμπάθεια κι’ έτρεξε και τον αγκάλιασε. (Tito Colliander). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο άγγελος που δεν ήταν άγγελος…

Στους τόσους που εξωμολογούσε ο παπα-Σάββας ήταν και ένας Ρουμάνος διάκονος. Νεαρός ακόμη ήρθε στον Άθω και ησύχαζε κάπου στην έρημο, όχι και πολύ μακριά από την Μικρά Αγία Άννα.
-Πνευματικέ μου, τού λέει μία ημέρα ο διάκονος αυτός περίλυπα, σε παρακαλώ, μή ξεχάσης να μνημόνευσης αύριο στην λειτουργία την μητέρα μου που έχει τα τρίτα της.
Τα λόγια αυτά χτύπησαν στην ακοή του παπα-Σάββα σαν λόγια που πρόδιδαν θριάμβους του διαβόλου. Ο διακριτικός γέροντας ταράχθηκε. Εδώ, σκέφθηκε, κάποιο άσχημο φαγητό μαγείρεψε ο εχθρός. Ο πανούργος! Με πόση τέχνη πλανεύει και σκοτίζει τα πλάσματα του Θεού!
Χωρίς να δείξη εξωτερικά την αγωνία του, επιδόθηκε στην ανίχνευσι του κακού.
-Για πές μου, παιδί μου, καθαρώτερα την υπόθεσι. Η μητέρα σου έχει αύριο τα τρίτα της. Δηλαδή πέθανε προχθές. Πέθανε στην Ρουμανία. Πώς εσύ σε δύο ήμερες πληροφορήθηκες τον θάνατό της;
Μεσολάβησε λίγη σιγή.
-Πώς; Πώς το έμαθα; άρχισε να λέη δειλά ο διάκονος. Νά, μου το είπε…
-Ποιός σου το είπε;
-Μου το είπε ο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ορθόδοξη πίστη. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »