Μνήμη θανάτου [Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης]

20933_100551806643765_100000668379352_12608_2713626_n

– Γέροντα, τι πρέπει να σκέφτεται κανείς την ημέρα που γεννήθηκε;
– Να σκέφτεται την ημέρα που θα πεθάνη και να ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι.
– Γέροντα, όταν κατά την εκταφή βρεθή άλειωτο το σώμα του νεκρού, αυτό οφείλεται σε
κάποια αμαρτία για την οποία δεν μετάνοιωσε ο άνθρωπος; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Μνήμη θανάτου


4o Μάθημα 4-10-2012 (Διάρκεια 0:15:42) 29,1 MB

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΙΕΡΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Στο πνευματικό μας κέντρο (Ολυμπιάδος 53) κάθε Πέμπτη στις 9.00 μμ, πραγματοποιείται η σύναξη φοιτητών, σπουδαστών, ενηλίκων. Αναλύουμε το Ευαγγέλιο της επομένης Κυριακής, καθώς επίσης σοβαρά θέματα της εκκλησιαστικής επικαιρότητας και της σύγχρονης προσωπικής, οικογενειακής και ενοριακής ζωής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η αφύπνιση της καρδιάς με τη μνήμη του θανάτου

(Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου, Ι. Σταυροπηγιακής Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας.)

Ο άνθρωπος και οι «κλήροι» του βρίσκονταν μέσα στον νου του Τριαδικού Θεού «προ χρόνων αιωνίων». Σε στιγμή απροσδιόριστη από τις περιορισμένες ανθρώπινες δυνάμεις, ο προαιώνιος Θεός αποφάσισε να δημιουργήσει τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» Του. Τον έπλασε με προσωπικό και άμεσο τρόπο, προικίζοντάς τον με απίστευτο νου και μεγαλειώδη καρδιά, ικανά να αγκαλιάσουν όχι μόνο όλη την κτίση, «ορωμένην τε και ούχ ορωμένην», όπως αναφέρεται στη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, αλλά και την ίδια την αιωνιότητα του Θεού. Τον κατέστησε πραγματικό άρχοντα στο βασίλειο του κόσμου, και στο πρόσωπό του ανακεφαλαιώνεται όλη η δημιουργία, η ορατή και η αόρατη.Εξαρχής ο Θεός προίκισε τη φύση του άνθρωπου με τις δικές Του ιδιότητες, με όλες τις αρετές και με δυναμική φορά προς το Πνεύμα Του. Ο άνθρωπος εντρυφούσε στην αγαθή παρουσία του Δημιουργού του. Μπορούσε με τον νου του να Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γέρων Ιωσήφ… Μνήμη Θανάτου

Της Χάριτος κατάσταση

η δωρεά  στο δάκρυ

το νου σου, έχε  εις  το θεό,

και πειρασμούς στην άκρη.

Ο θείος φόβος, μόνιμα

θρονιάζει στην καρδία

και τον κρατάει ο αθλητής

σαν φύγει η ακηδία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πρέπει να φοβόμαστε τον Χριστό;

Γέρων Πορφύριος

«Η τέλεια αγάπη βγάζει έξω τον φόβο• επειδή, ο φόβος έχει κόλαση• και εκείνος που φοβάται δεν έχει τελειωθεί στην αγάπη» (Α  Ἰωάννου 4, 18)

Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρόλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’ αυτές έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες τον θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού.

Τον Χριστό να τον αισθανόμαστε σαν φίλο μας. Είναι φίλος μας. Το βεβαιώνει ο ίδιος, όταν λέει: «Εσείς είστε φίλοι μου…» (Ιω. 15,14). Σαν φίλο να τον ατενίζομε και να τον πλησιάζομε. Πέφτομε; Αμαρτάνομε; Με οικειότητα, με αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχομε κοντά του· όχι με φόβο ότι θα μας τιμωρήσει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίδει η αίσθηση του φίλου. Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πήγε και γύρισε!

Πριν από λίγους μήνες ένας έλληνας δημοσιογράφος πήρε συνέντευξη από τον διασημότερο -σήμερα – κήρυκα της αθεΐας τον βρετανό επιστήμονα και συγγραφέα Ρίτσαρντ Ντόκινς. Κάποια στιγμή, που ο (εντός ή εκτός εισαγωγικών) επιστήμονας προσπαθούσε να ορίσει τί είναι ‘ζωή’, ο πατριώτης μας τον βοήθησε με την ερώτηση: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η υπέρβαση του θανάτου.

Επιγονάτιο χρυσοκέντητο, 18ος αι. Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας».

Ο πασχαλινός αυτός ύμνος θα δονεί όλον αυτό τον καιρό το λογισμό μας, συνεπαίρνοντας μυστικά την ύπαρξή μας. Ο πόθος για ζωή μας διακατέχει. Συγχρόνως όμως ο θάνατος κάθε στιγμή μας απειλεί. Με ποικίλες μορφές. Και ο φόβος του θανάτου μας συνέχει. Η σημερινή γιορτή έρχεται να μας θυμίσει ότι στη γιγαντιαία πάλη ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο που κυριαρχεί στην ανθρώπινη ιστορία, ο Ιησούς Χριστός κατατρόπωσε το θάνατο με την Ανάστασή Του.

Το σώμα που προσέλαβε ο Κύριός μας κατά την ενανθρώπησή Του, αν και χωρίς αμαρτία, ήταν, όπως και το δικό μας, υποκείμενο στο θάνατο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »