Ο Αγιος Νεομάρτυς Δημήτριος ( ή Μήτρος)

mitros2Μαρτύρησε στην Τρίπολη στις 28 Μαΐου 1794

Καταγόταν από το χωριό Θεισόα της Ηλείας και τον φώναζαν με το λαϊκό υποκοριστικό του ονόματος Δημήτριος , Μήτρο.

Σαν ήταν μικρό παιδί έντεκα χρονών εξαπατήθηκε από κάποιους Τούρκους και εξισλαμίστηκε. Μεγαλώνοντας απέκτησε διάφορα αξιώματα στην ιεραρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και έφτασε στο αξίωμα του Ιππάρχου με πολλούς υφισταμένους, δούλους και πολύ πλούτο.

Κάποια στιγμή όμως ήλθε στον εαυτό του και άρχισε να ενθυμείται την προγονική πίστη. Μετανόησε , μετέβη στην Τρίπολη και ,αφού πούλησε όλα τα υπάρχοντά του και εξομολογήθηκε, επανεντάχθηκε στην εκκλησία και έζησε για δέκα χρόνια ως ευσεβής χριστιανός.

Κάποτε όμως, που βρισκόταν στον Μυστρά για δουλειές του ,αναγνωρίστηκε από κάποιους Τούρκους, παλιούς γνωστούς του. Τον άρπαξαν, τον έφεραν στην Τρίπολη και τον κατήγγειλαν στον Τούρκο δικαστή για αρνησίθρησκο. Ο δικαστής τότε τον ρώτησε γιατί αρνήθηκε το Ισλάμ και επέστρεψε πάλι στον Χριστιανισμό . Ο άγιος με παρρησία και με δυνατή φωνή απάντησε : Από μικρό παιδί ήμουν χριστιανός, όμως ,εξαιτίας της παιδικής μου αφέλειας, εξαπατήθηκα και αρνήθηκα την πίστη μου και έγινα τούρκος. Ύστερα κατάλαβα πως η πίστη μου ήταν φως και το έχασα και η δική σας σκοτάδι, καθώς την γνώρισα. Γι’ αυτό λοιπόν ομολογώ τώρα μπροστά σας ότι έκανα λάθος αφού άφησα το φως και δέχθηκα το σκοτάδι. Χριστιανός γεννήθηκα και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Πιστεύω Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον. Για δε την πίστη μου είμαι έτοιμος να υπομείνω κάθε βασανιστήριο και να χύσω ακόμα και το αίμα μου για την αγάπη του Σωτήρα μου Ιησού Χριστού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βίος της Αγίας Υπομονής [Ελένης Παλαιολογίνας]

St YpomoniΑπό τις εκδόσεις ‘Ορθόδοξος Κυψέλη’, (Πνευματικά Ορθόδοξα Μηνύματα Σωτηρίου Οικοδομής).

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες – κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (=βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν (π.χ. ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας και κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους = όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού βουλγαρικού τμήματος της βορειο – ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος.

Η γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον θάνατο το Δουσάν χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της, ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τον βυζαντινό πολιτισμό. Ένοιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συναισθηματικά και ουσιαστικά έρρεπε μάλλον προς το Βυζάντιο, του οποίου επέπρωτο να γίνει Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα, περά προς την γενέθλιο σερβική πατρίδα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το Καθολικό της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας χωρίς σταυρό!!!

[…]Στα νέα διαβατήρια τις σελίδες 26-29 με τις απεικονίσεις των δύο Βυζαντινών – χριστιανικών μας μνημείων. Το αθωνικό Μοναστήρι της Σίμωνος Πέτρας και ο ναός της Αγίας Σοφίας τού Μυστρά. ΠΟΥΘΕΝΑ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ;; Ποιός κρατικός λειτουργός, ποιά μικρή ή μεγάλη εξουσία αποφάσισε ερήμην μας (όλων των πολιτών του «Ελληνικού» κράτους) να κάνει τέτοια βεβήλωση; Γιατί δεν είναι απλό είδος λογοκρισίας αυτό πάνω στην ιστορική μνήμη και στον θρησκευτικό μας συναισθηματισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Θεοφιλέστατος κ. Θεόκτιστος και η πάλαι ποτέ διαλάμψασα Επισκοπή Ανδρούσης

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ανδρούσης, βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης

Διάγραμμα της ιστορικής της πορείας

Η απόφαση της Σεπτής Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος να προχωρήσει στην εκλογή και χειροτονία Βοηθού Επισκόπου της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επισκοπής Ανδρούσης, προκάλεσε αισθήματα ιδιαίτερης χαράς στο πλήρωμα της Ιεράς Μητροπόλεως μας. Παράλληλα, όμως, προξένησε και ένα ερώτημα αναφορικά με την επιλογη του συγκεκριμένου τίτλου, δηλαδη του τίτλου μιας διαλυμένης μεσσηνιακής επισκοπής. Στο ερώτημα αυτό επιχειρεί να απαντήσει η παρούσα δημοσίευση, μέσα από τη συνοπτική παρουσίαση της ιστορικής πορείας της επισκοπικής αυτής έδρας.
Οι γνώσεις της επιστημονικής κοινότητας αναφορικά με τη μεσσηνιακή επισκοπή Ανδρούσης είναι περιορισμένες, εξαιτίας της έλλειψης πηγών. Το πρόβλημα αυτό είναι πιο έντονο για τη βυζαντινή περίοδο, παρά τις ερευνητικές προσπάθειες μιας σειράς αξιόλογων ερευνητών και ιστοριοδιφών, όπως του μακαριστού μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομου Θέμελη και του Τάσου Αθ. Γριτσόπουλου[1]. Αντιθέτως, η ερευνητική δραστηριότητα του τελευταίου έχει αποκαλύψει αρκετές πτυχές της ιστορικής πορείας της επισκοπικής αυτής έδρας κατά τη μεταβυζαντινή εποχή.
Η ονομασία της επισκοπής οφείλεται στον μεσαιωνικό οχυρό οικισμό της Ανδρούσης, πού βρίσκεται στο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »