Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 22 Ιουλίου ο ποιητής & δημοσιογράφος Γιώργος Κάρτερ

Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 22 Ιουλίου, σε ηλικία 84 ετών, ο ποιητής και δημοσιογράφος της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης Γιώργος Κάρτερ.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Από την έναρξη λειτουργίας της ελληνικής τηλεόρασης, το 1965, υπήρξε από τα βασικά στελέχη της. Προηγουμένως είχε εργαστεί στο ραδιόφωνο.

Το 1960 συμμετείχε στην παρουσίαση και παραγωγή του Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οικονομική κρίση: Ελλάδα, Γερμανία, Ορθοδοξία (Μισθοί ιερωμένων – φορολόγηση της Εκκλησίας)

Ταγαράκης Χρήστος

Εισαγωγή (για τη μετάφραση – ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά). Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα γερμανικά*. Αποτελεί καρπό της μακρόχρονης γνώσης της νοοτροπίας των δυτικοευρωπαίων (ο συγγραφέας ζει στη Γερμανία). Συνεγράφη ως μια απάντηση στην παραπληροφόρηση, που γίνεται προσφάτως στις γερμανόφωνες χώρες. Αποτέλεσμα (ή μήπως στόχος;) της συνειδητά ή ασυνείδητα εσφαλμένης παρουσίασης της πραγματικότητας είναι η δυσφήμιση της Ελλάδας και της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο διεθνή χώρο. Με την παρούσα δημοσίευση γίνεται προσπάθεια να ενημερωθούν οι ενδιαφερόμενοι για ορισμένες αλήθειες, που κάποιοι τις παρασιωπούν. Επειδή η εσφαλμένη πληροφόρηση κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας, από τα Μ.Μ.Ε., είναι πιο έντονη και πιο συστηματική στον ελληνικό χώρο, κρίθηκε σκόπιμη η δημοσίευσή του και στην ελληνική γλώσσα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η τηλεόραση…κατασπαράζει

tv-monsterΜερόπης Ν. Σπυροπούλου, Ομοτ. Καθηγήτριας Ορθοδοντικής Παν/μίου Αθηνών

Είναι δυνάστης η τηλεόραση διότι, από τη στιγμή που θα πατήσουμε τον διακόπτη, μας επιβάλλει τη συνέχεια που θα ακολουθήσει, η οποία είναι εκτός δίκης μας επιλογής και έλεγχου, και μας καθηλώνει για να παρακολουθήσουμε ανυποψίαστοι, απροετοίμαστοι και χωρίς καμιά δυνατότητα προληπτικής αντιδράσεως, ό,τι βίαιο, αντιαισθητικό, ανόητο ή χυδαίο ήθελε προκύψει. Και απαιτείται πραγματική δύναμη χαρακτήρος για να ξαναπατήσει κάποιος τον διακόπτη και να ξεφύγει από την παρόρμηση και την περιέργεια του να δει «τί θα συμβεί πιο κάτω ή πως τελειώνει η, έστω και βλακώδης, ταινία».

Δεν χωράει, επομένως, καμιά αμφιβολία ότι, τα πιό ευάλωτα θύματα αυτής της καταστάσεως είναι τα παιδιά, για τα οποία η τηλεόραση γίνεται «το σπίτι μέσα στο σπίτι τους» και οι απρόσκλητοι «συγγενείς και φίλοι» που βγαίνουν μέσα από αυτό, εγκαθίστανται καθημερινώς απέναντι τους, για πολύ περισσότερες ώρες από ό,τι η πραγματική τους οικογένεια. Έτσι, αυτό το «σπίτι» γίνεται, σπίτι τους και μέσα από αυτό, με την ακαταμάχητη, επαναλαμβάνω, δύναμη και τον εντυπωσιασμό της εικόνας, το παιδί μαθαίνει πως να μιλά, πως να ντύνεται, πως να συμπεριφέρεται, πως να διασκεδάζει, πως είναι οι σχέσεις με το άλλο φύλο, πως να σκοτώνει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »