Η Γενιά του Εγώ

Οταν ήταν παιδιά τους έλεγαν ότι είναι οι καλύτεροι. Σήμερα παίρνουν αντικαταθλιπτικά γιατί αισθάνονται ότι δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Ποιoς φταίει;

Εδώ και μερικές δεκαετίες τα παιδιά του δυτικού κόσμου μεγαλώνουν με κανακέματα και επαίνους και διαρκείς τονωτικές ενέσεις του Εγώ τους σε μια καλών προθέσεων προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησής τους. Πού οδήγησε αυτό; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το τίμημα της ομορφιάς

still life with a bust of venus caesar van everdingen

VatopaidiFriend: «Ας μή είναι ο εξωτερικός στολισμός, το εξεζητημένον πλέξιμον των μαλλιών της κεφαλής και τα χρυσά περιδέραια ή το ντύσιμο με πολυτελή φορέματα ο στολισμός τους (δηλαδή των γυναικών), αλλά ο κρυμμένος από τα μάτια των ανθρώπων εσωτερικός άνθρωπος της καρδίας, που έχει τον άφθαρτον και ανεκτίμητον στολισμόν του πράου και ειρηνικού και ησύχου πνεύματος, που έχει ενώπιον του Θεού μεγάλην αξίαν και πολυτέλειαν. Διότι έτσι και άλλοτε αι άγιαι γυναίκες (της Παλαιάς Διαθήκης), που είχαν την ελπίδα των εις τον Θεόν, εστόλιζαν τον εαυτόν τους» (A’ Επιστολή Πέτρου, κεφ. γ΄, στίχοι 4-6)

Περίπου 10.000 Έλληνες κάθε χρόνο «διορθώνουν» κάτι με τη βοήθεια της πλαστικής χειρουργικής. Αν όλα πάνε καλά, νιώθουν καλύτερα. Αλλά οι επεμβάσεις δε στερούνται κινδύνων. 

Το 1923 οι θεατές αναρωτιούνταν γιατί η Φάνι Μπράις, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Φάνια Μπόραχ (1891-1951), δημοφιλούς ηθοποιού του βαριετέ και του θεάτρου, είχε διορθώσει τη μύτη της. Μετά από σαράντα χρόνια, το 1964, η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ στο ρόλο της Μπράις στο Ένα αστείο κορίτσι και οι θεατές αναρωτιούνταν γιατί δεν είχε διορθώσει τη μύτη της.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πίσω από τον Έρωτα

erotasτου π. Βαρνάβα Γιάγκου, εφημέριου του Ι. Ν. Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης

Απόδειξη της ερωτικής μας ανικανότητας είναι η επιδερμικότητα αυτής της εμπειρίας. Όταν ο έρωτας εξαντλείται στα γλυκερά λόγια και βιώματα και στη τυποποιημένη τεχνική του έρωτα, που οδηγεί στην ευδαιμονία και τη στιγμιαία αυτοπραγμάτωση, εκφράζεται ο φόβος και η αδυναμία να συναντήσουμε αληθινά το πρόσωπο του άλλου.

Η αγάπη είναι εμπειρία επώδυνη για τον ψυχικό μας κόσμο, γι’ αυτό αποφεύγουμε να ανοιχθούμε πιο ουσιαστικά. Προτιμούμε τις ήρεμες σχέσεις, όπου δεν συνδεόμαστε βαθιά με τον άλλο, για να μπορούμε να εξερχόμεθα όταν προσβάλλεται ο ναρκισσισμός μας. Πίσω από την γλύκα του έρωτα υπάρχει πάντα η διακινδύνευση. Είναι μια μορφή αυτοαπώλειας.

Το ολοκληρωτικό δόσιμο φέρει την απειλή της αποτυχίας και του εκμηδενισμού. Πως ξέρεις ότι αγάπησες τον κατάλληλο άνθρωπο; Πως ξέρω πως θα γίνω εύκολος για εκμετάλλευση; Τον ίδιο τρόμο έχομε και στο πλησίασμα του Θεού. Όταν προσεύχομαι ψάχνοντας την αγάπη Του, παραδίδοντας το κέντρο της ύπαρξής μου σε Αυτόν, δεν ξέρω τι θα συναντήσω και πώς θα αντέξω το θέλημά Του.

Πίσω από κάθε έρωτα υπάρχει υψωμένος ο θάνατος – ο θάνατος του θελήματός μας, της δύναμής μας, του συμφέροντός μας. Αλλά τρομακτικότερα στέκεται ο θάνατος ως χωρισμός. Καταφέρνεις να συνδεθείς ολοκληρωτικά με τον άνθρωπό σου και μελαγχολείς αναλογιζόμενος την ώρα του θανάτου του. Ξέρεις ότι θα πεθάνεις, γι’ αυτό αγαπάς με πάθος που αναμειγνύεται με τρόμο. Εξ αιτίας του φόβου του θανάτου συνήθως επιλέγουμε τις ρηχές ερωτικές σχέσεις, για να αποφύγουμε το φόβο της απώλειας του αγαπημένου, ή εμμένουμε στον αυτονομημένο σωματικό έρωτα, για να καλύψουμε το άγχος του θανάτου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η επιδημία του Ναρκισσισμού

echo_narcissus

Η σύγχρονη κοινωνία πέφτει όλο και περισσότερα μέσα στον κυκεώνα του Ναρκισσισμού με κυρίως σκέψη την κοινωνική προβολή και την απώλυτη απώλεια σε ότι αφορά την σύνδεση με παραδοσιακές αξίες.

Στην Αμερική, όπου όλα αυτά αρχίζουν και μπορούμε να πούμε ιδιαίτερα ότι είναι το λίκνο του σύγχρονου ναρκισσισμού, αναπτύσσεται η κοινωνία του XXL-Ego. Πρόκειται, δηλαδή, για την απόλυτη τροφοδότηση των αναγκών του υπέρ-Εγώ μας, χωρίς αντίστοιχη κοινωνική αξία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »