Πρόσκληση στο Μυστήριο της Ζωής (Λουκ. ιδ 16-24)

th.Euxaristia

Νικάνωρ Καραγιάννης (Αρχιμανδρίτης)

Το κάλεσμα του Θεού, για να μετέχει ο άνθρωπος στο μυστήριο της όντως ζωής, μας παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική παραβολή του μεγάλου δείπνου. Ο άνθρωπος καλείται να καθίσει στο τραπέζι της αγάπης του Θεού, για να κοινωνήσει ζωή από τη ζωή Του, για να μεταγγίσει στο σώμα του κόσμου το αίμα της ζωής του Θεού. Σε αυτό το δείπνο της θείας Ευχαριστίας ο Θεός πατέρας καλεί τα παιδιά του, να νιώσουν και να βιώσουν τη ζωντανή παρουσία Του. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα στη θεία λατρεία και κατεξοχήν στη θεία Λειτουργία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο λόγος του Θεού και η ευθύνη του ανθρώπου

Νικάνωρ Καραγιάννης (Αρχιμανδρίτης)

Το βαθύτερο νόημα του σκοπού του Θεού για τον κόσμο και τη σωτηρία του ανθρώπου είναι ένα μυστήριο που δεν μπορεί να εκφρασθεί παρά μόνο με παραβολές. Μια τέτοια παραβολή είναι και αυτή του σπορέα. Οι παραλληλισμοί εξηγούνται από τον ίδιο τον Χριστό. Γεωργός ο Θεός, σπόρος ο λόγος Του, αγρός-χωράφι ο άνθρωπος κάθε εποχής και τόπου, αγκάθια τα πολλά και ποικίλα εμπόδια της καρποφορίας του κηρύγματος.
Ο σπόρος του θείου λόγου

Όπως ο σπόρος, αυτό το δυναμικό στοιχείο της φύσης, κρύβει μέσα του το μυστήριο της δημιουργίας και της ζωής, έτσι και ο λόγος του Θεού μας μεταμορφώνει εσωτερικά και μας μεταγγίζει την «όντως ζωή». Ο σπόρος είναι ίδιος, πέφτει όμως σε διάφορα μέρη, γι’ αυτό και το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό. Ο λόγος του Θεού προσφέρεται και απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο αδιακρίτως. Δεν είναι προνόμιο κάποιων, αλλά δικαίωμα και δωρεά όλων. Ο Χριστός είναι ο «αεί σπείρων τον σπόρον της αιωνίου ζωής». Όταν, λοιπόν, ο Θεός μας μιλά με το λόγο Του, καθώς ακούμε τη φωνή Του μέσα από την Αγία Γραφή, μέσα από τους προφήτες και το Ευαγγέλιο, μέσα από τη διδασκαλία και την εμπειρία των Αγίων της Εκκλησίας, μας φανερώνει την προσωπική Του ύπαρξη. Μας λέει ποιός είναι και τι θέλει από εμάς,

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το θάρρος της αγάπης

Νικάνωρ Καραγιάννης (Αρχιμανδρίτης)

Το θάρρος που πηγάζει και απορρέει από την αγάπη, υπερνικά φόβους και δισταγμούς, εμπόδια και κινδύνους. Αυτό μας υπενθυμίζει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο το περιστατικό των τολμηρών μυροφόρων γυναικών. Αψηφώντας φόβους και κινδύνους «ηγόρασαν αρώματα, ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν». Ξεκινούν νύχτα, για να προσφέρουν τις εντάφιες τιμές στο νεκρό, όπως νόμιζαν, διδάσκαλό τους.

Αφοσίωση, τόλμη και αγάπη

Μας συγκινεί και μας εκπλήσσει το φρόνημα και η συμπεριφορά των μυροφόρων γυναικών, καθώς ξεπερνούν τις φοβίες και τις δειλίες της ανθρώπινης φύσης και του γυναικείου φύλου τους. «Φύσις ασθενής την ανδρείαν ενίκησεν ότι γνώμη συμπαθής τω Θεώ ευηρέστησε», ο Θεός επειδή ευαρεστήθηκε από την ψυχική τους διάθεση έκανε την ασθενική γυναικεία φύση τους, να ξεπεράσει την ανδρική, τονίζει ο υμνογράφος. Και όμως αυτές οι ηρωίδες της πίστης γίνονται ταυτόχρονα τύπος και εικόνα της απλής ανθρώπινης ευαισθησίας, αλλά και της ολοκληρωτικής αφοσίωσης και ακλόνητης αγάπης. Η διακριτική τους παρουσία είναι χαρακτηριστική. Βρίσκονται αθόρυβα στη σκια του Χριστού. Στέκονται πλάι του στις τραγικές ώρες του σταυρικού πάθους «ειστήκεισαν δε παρά τω σταυρώ του Ιησού η μήτηρ αυτού και η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά και Μαρία η Μαγδαληνή» (Ιω. 19,25). Τότε που οι μαθητές Του Τον εγκατέλειψαν. Τότε που τράπηκαν σε φυγή και Τον άφησαν μόνο. Όταν στον κήπο της Γεθσημανή αποκοιμήθηκαν, ενώ ο ιδρώτας της αγωνίας του Χριστού γινόταν «ωσεί θρόμβοι αίματος» λίγο πριν το επερχόμενο μαρτύριο. Όταν ο ενθουσιώδης και παρορμητικός Πέτρος Τον αρνήθηκε και ο απογοητευμένος Ιούδας Τον πρόδωσε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »