Ησυχία στην αρένα, και σάλος στην εκκλησία!

Ο   άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει τα εξής στηλιτεύοντας όσους προκαλούν ενόχληση στο εκκλησίασμα και φεύγουν πριν από την ολοκλήρωση των Ιερών Ακολουθιών: «Ορισμένοι δεν προσεγγίζουν το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με φόβο αλλά με ταραχή, οργιζόμενοι, μαλώνοντας και σπρώχνοντας το διπλανό τους, γενόμενοι έξω φρενών. Έχω αναφερθεί πολλές φορές σ’ αυτό το θέμα και δεν θα σταματήσω να μιλώ. Δεν βλέπετε πόση τάξη επικρατεί στους παγανιστικούς Ολυμπιακούς αγώνες, όταν ο τελετάρχης με στεφάνι στο κεφάλι του, διασχίζει την αρένα ντυμένος με μακρύ χιτώνα, κρατώντας ραβδί στο χέρι του και ο τελάλης φωνάζει για να γίνει ησυχία και τάξη; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Κυρά της Ρω: Η μακαριστή Δέσποινα Αχλαδιώτη

Η Ρω ή Ρώγη ή Ροπή, όπως την αναφέρουν διάφοροι χάρτες ή παλιά βιβλία, βρίσκεται 4 μίλια δυτικά από το Καστελλόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τoυρκικές ακτές. Είναι το πρώτο νησάκι που βλέπει ο επισκέπτης από το πλοίο λίγο πριν φτάσει στο νησί προερχόμενος από τη Ρόδο, με την Ελληνική σημαία να ανεμίζει και το Κάστρο να δεσπόζει στη μέση και ψηλά, σαν μάρτυρας μιας μακράς Ιστορίας πολυκύμαντης αλλά όχι ξεχασμένης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πόσο μπορεί να βοηθήσει η Θεία Λειτουργία

Άγιο Ποτήριο, 14ος αι., Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου

Το πόσο μπορεί να βοηθήσει η θεία λειτουργία τους χριστιανούς, που μνημονεύονται σ’ αυτήν, φαίνεται και από τα  ακόλουθα περιστατικά, που διηγείται ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, πάπας Ρώμης (590-604):

Ζούσε κάποτε ένας αιχμάλωτος μακριά από τους δικούς του και δεμένος με βαριές αλυσίδες. Η γυναίκα του συνήθιζε σε ορισμένες μέρες να τέλει για χάρη του τη θεία λειτουργία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είναι η εφηβεία αρρώστια;

« Έκλαψα τόσο που κοκκίνισαν τα μάτια μου. Είμαι λυπημένη κι εκνευρισμένη κι ούτε που ξέρω γιατί. Θάθελα να σταματήσω το χρόνο, να βρίσκομαι μακριά. Μοιάζει μ’ ένα δρόμο όλο στάδια, σε κάθε στάδιο υπάρχει μια ανταμοιβή. Αν όμως κλατάρεις, δεν θα την έχεις. Εγώ κλάταρα. Πονάω να σκέφτομαι, να ζήσω, πονάω τόσο που δεν καταφέρνω να δώσω κουράγιο στον εαυτό μου, να τον παρηγορήσω. Είναι σκληρό, πολύ σκληρό, βαρέθηκα τη ζωή. Παρ’ όλα αυτά τήν αγαπώ».  (Ιρέν, 15 χρόνων)

 Μια συζήτηση για την εφηβεία έχει να αντιμετωπίσει αναπόφευκτα το ερώτημα αν αυτή αποτελεί μια νοσηρή κατάσταση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ (Αββά Ζωσιμά)

Ο αββάς Μωυσής ο μαύρος (περ. 330-405). Ήταν μοναχός στην αιγυπτιακή έρημο.  Σύγχρονη κοπτική εικόνα.

Ο άγιος Μωυσής ο μαύρος (περ. 330-405). Ήταν μοναχός και γέροντας στις ερήμους της Αιγύπτου, όλος αρετή και θεία χαρίσματα. Εορτάζει στις 28 Αυγούστου. Σύγχρονη κοπτική εικόνα.

Κι αν ακόμα τα σώματα των ανθρώπων γίνουν γλώσσες για να μας κατηγορούν, είμαι βέβαιος ότι και πάλι κανένας δεν θα μπορέσει να περιγράψει άξια την αναξιότητά μας. Γιατί καθένας που μας κατηγορεί και μας επικρίνει, λέει ένα μέρος μόνο (από τα κακά μας). Όλα δεν μπορεί να τα πει.

Αν, εξάλλου, ο δίκαιος Ιώβ είπε ότι «πλήρης ατιμίας ειμί» — και το «πλήρης» δεν παίρνει καμιά προσθήκη- τι να πούμε εμείς, που είμαστε πέλαγος όλων των κακιών; Με κάθε αμάρτημα μας ταπείνωσε ο διάβολος. Οφείλουμε όμως να ευγνωμονούμε το Θεό, επειδή ταπεινωθήκαμε. Κι αυτό, γιατί όσοι ευγνωμονούν επειδή ταπεινώθηκαν, συντρίβουν το διάβολο. Και καθώς είπαν οι άγιοι πατέρες, αν η ταπείνωση κατέβει στον άδη, υψώνεται ως τον ουρανό. Κι αν η υπερηφάνεια υψωθεί ως τον ουρανό, καταποντίζεται στον άδη.

Και έλεγε: Ποιός μπορεί ποτέ να πείσει τον ταπεινό να πλέξει λογισμούς εναντίον κάποιου ή έστω ν’ ανεχθεί μομφή για άλλον ή να ρίξει τις ευθύνες για οτιδήποτε σε άλλον; Γιατί ό,τι κι αν πάθει ή ακούσει ο ταπεινός, παίρνει αφορμή για να κατηγορεί και να βρίζει τον εαυτό του.

Και θυμήθηκε τον αββά Μωυσή, που τον έδιωξαν οι κληρικοί από το ιερό, λέγοντάς του:

-Πήγαιν’ έξω, αράπη!

Κι εκείνος άρχισε να τα βάζει με τον εαυτό του και να λέει:

– Καρβουνόπετσε! Μαύρε! Καλά σου κάνανε! Αφού δεν είσαι άνθρωπος, τι έρχεσαι κι ανακατώνεσαι με τους ανθρώπους; Και, καλά σου κάνανε!