Τον ήλιον κρύψαντα…

Epitafios

Ένας από τους ύμνους που ο πατήρ Ευέλθων αγαπούσε και συχνά μας υπενθύμιζε, ήταν ο ύμνος της Μεγάλης Παρασκευής «Τον ήλιον κρύψαντα..», ο οποίος ψάλλεται κατά την περιφορά του Επιταφίου. Ο ύμνος θέλει τον Ιωσήφ να ζητά το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο, με την επαναλαμβανόμενη και τραγικά ειρωνική φράση «δος μοι τούτον τον ξένον…». Ο πατήρ Ευέλθων βίωνε πολύ προσωπικά το περιεχόμενο του ύμνου, ο οποίος έμελλε να είναι προφητικός, ακόμα και για τον τρόπο της εκδημίας του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απολογισμός του έργου του π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Papa-Evelthon-e1309331591404

Ο π.Ευέλθων υπήρξε ομολογουμένως ένας σπάνιος ιερέας με απαράμιλλη ζωή και δράση.Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποτυπώσει κανείς το βάθος και το βίωμα ενός θεοφιλούς ιερέως. Γι’ αυτό και ο λόγος περιορίζεται στα εξωτερικά γνωρίσματα, τα ορατά και γνωστά. Για χάριν της ιστορίας παραθέτουμε παρακάτω συνοπτικά το έργο του π. Ευέλθοντος, το οποίο άφησε πίσω να μαρτυρεί την παρουσία και τη δράση του.Πολλά ανέλαβε ο ίδιος. Για άλλα είχε την έμπνευση και την πρωτοβουλία. Όλα,όμως, φέρουν και θα φέρουν ανεξίτηλα το στίγμα και τη σφραγίδα του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στον π. Ευέλθοντα

makaristos-papa-evelthon-29

πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

 

 

Έκλεισε το φως για ν’ αποκοιμηθεί.

Τις ευλογίες του Θεού αναλογίστηκε

στο διάβα της ημέρας.

Για την Ελλάδα ταξίδεψε καλά,

στο νιόπαντρο ζευγάρι έδωσε την ευχή του

κι απάγγιασε στ’ αγαπημένο μοναστήρι,

τ’ άη Γιάννη στο Βερίνο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Πατέρας μου

Ο μακαριστός Πρωοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους

Μαρίας Παπαευέλθοντος Κυπριανού

Τονίστηκε από πολλούς η εικόνα του πατρός Ευέλθοντα ως ενός σύγχρονου ιεραποστόλου. Δεν άρχισε όμως ποτέ με σκοπό να γίνει ιεραπόστολος η να λύσει το πρόβλημα της Αφρικής. Αυτό προέκυψε από την αγαπώσα καρδία του και τον ενεργητικό και δραστήριο χαρακτήρα του, που ξεδίπλωνε σε όσους χώρους εργάστηκε: σχολεία, εκκλησία, ΚΕ.Π.Α., εθελοντικές ομάδες κλπ. Είχε το εξής χαρακτηριστικό: οποίο πρόβλημα του ανέφερες, το έπαιρνε πάνω του ως προσωπικό και προσπαθούσε με οποίο πρακτικό τρόπο μπορούσε να δώσει λύσεις. «Δεν ήταν ο άνθρωπος των λόγων αλλά των έργων». Έτσι, όταν του ζητήθηκε η αρωγή στο χώρο της ιεραποστολής, το είδε ως κλήση και αφού ήταν πάντα ανοιχτός στο θέλημα του Θεού, αφέθηκε με εμπιστοσύνη. Δεν είχε ποτέ του στεγανά όσον αφορά το ρόλο του στην εκκλησία. Στη ζωή του ίσχυε το «λάλει Κύριε ότι ο δούλος σου ακούει». Πολλές φορές τον συμβουλεύαμε να προφυλάγεται, να μην αφοσιώνεται στα προβλήματα των άλλων, να μην εκτίθεται. Δεν κράτησε ποτέ το ρόλο του διπλωμάτη. Ιδιαίτερα, όταν ένιωθε ότι συνάνθρωποί του αδικούνται, μιλούσε με παρρησία αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »