Απολογισμός του έργου του π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Papa-Evelthon-e1309331591404

Ο π.Ευέλθων υπήρξε ομολογουμένως ένας σπάνιος ιερέας με απαράμιλλη ζωή και δράση.Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποτυπώσει κανείς το βάθος και το βίωμα ενός θεοφιλούς ιερέως. Γι’ αυτό και ο λόγος περιορίζεται στα εξωτερικά γνωρίσματα, τα ορατά και γνωστά. Για χάριν της ιστορίας παραθέτουμε παρακάτω συνοπτικά το έργο του π. Ευέλθοντος, το οποίο άφησε πίσω να μαρτυρεί την παρουσία και τη δράση του.Πολλά ανέλαβε ο ίδιος. Για άλλα είχε την έμπνευση και την πρωτοβουλία. Όλα,όμως, φέρουν και θα φέρουν ανεξίτηλα το στίγμα και τη σφραγίδα του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ευέλθων τη σαρκί Σαββατίζων

Σεβασμ. Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ

Βαρυχειμωvιά στις καρδιές μας μέσα στο κατακαλόκαιρο!… Ο φίλος μας, ο αδελφός μας, ο αγαπημένος μας, ο συλλειτουργός μας, ο άνθρωπος του Θεού ο γνήσιος, ο γλυκύς και μειλίχιος ιερωμένος, ο νομοκρατήσας δάσκαλος, το φωτεινό σαν την καλήν ημέρα πρόσωπο, η ωραία ψυχή, η σπλαγχνική καρδιά, η προσωποποιημένη σεμνότητα και ιεροπρέπεια, «ο ιερεύς ο χριστός, ο τετελειωμένος τας χείρας» (Λευιτ. 4:5), ο Ευέλθων μας, με μια απότομη δρεπανιά ηρπάγη από ανάμεσά μας! Κεραυνός εν αιθρία! Αποσβολωμένοι τον βλέπαμε νοερά να ανέρχεται χαμογελαστός μέχρι τρίτου ουρανού και μείναμε να φωνάζωμε μετά Ελισαιέ: «Πάτερ! Πάτερ! άρμα Ισραήλ και ιππεύς αυτού!…» (Δ’Βασιλ. 2: 12), κάνοντας το σταυρό μας! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διαθήκη – τελευταίες παραινέσεις μακαριστού π. Ευέλθωντος Χαραλάμπους († 27 Ιουνίου 2011)

Επειδή είναι άδηλος και άγνωστος του καθενός η ώρα του θανάτου, σημειώνω εδώ λίγα λόγια, σαν διαθήκη, και όσα είναι δυνατόν, παρακαλώ τα παιδιά μου να τα εφαρμόσουν.

Τα χρόνια που επέτρεψε ο Θεός να ζήσω στη γη ήταν αρκετά, ώστε να πέσω σε πολλά αμαρτήματα. Όσα θυμόμουνα και όσα μπόρεσα τα έχω εξομολογηθεί σε πνευματικούς Πατέρες. Για όσα λησμόνησα η δεν μπόρεσα να εξομολογηθώ, παρακαλώ το Θεό να γίνει ίλεως και για μένα και να δείξει το έλεός του σε μένα τον αμαρτωλό.

Αξιώθηκα, χωρίς να το αξίζω, να εισέλθω στις τάξεις του Κλήρου. Το τιμητικό αυτό για μένα γεγονός θα γίνει αιτία για πιο αυστηρή κρίση εκ μέρους του Θεού. Γιατί το ξέρω, δεν ήμουνα σαν κληρικός αυτός που έπρεπε να ήμουν. Λυπούμαι και ζητώ συγγνώμη από όσους σκανδάλισα η επίκρανα η επλήγωσα η τους φέρθηκα με τρόπο που δεν έπρεπε. Ζητώ από όλους συγγνώμη. Ταυτόχρονα έχω ήσυχη τη συνείδηση ότι κανένα δεν έβλαψα ενσυνείδητα. Λάθη διέπραξα. Σε αμαρτίες υπέπεσα. Εσκεμμένα, όμως, δεν αδίκησα και δεν έβλαψα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μικρό Αφιέρωμα για τον π. Ευέλθοντα


Στις αρχές Ιουνίου στο θέατρο του αρχαίου Κουρίου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση απο την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού. Στην αρχή της εκδήλωσης αφού τηρήθηκε μονόλεπτη σιγή, στη συνέχεια παρουσιάστηκε το πιο πάνω αφιέρωμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θύμηση αγαθή και πονούσα

Ηγούμενος της Μονής Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου
Αρχιμ. Συμεών

 Τη 27η Μηνός Ιουνίου έτους 2011 ετελειώθη εν Κυρίω καθ’  ύπνον εν τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου εις το Αίγιον ο δούλος του Θεού, Ευέλθων, Πρωτοπρεσβύτερος Παραλιμνίου της Κύπρου.

«Η λύπη πεπλήρωκέ μου την καρδίαν». Μετά την πρωϊνή λειτουργία στη Μονή μας, η είδηση για το θάνατο του πατρός Ευέλθοντα. Πώς, πότε, γιατί; Μα ο θάνατος δεν έχει γιατί και διότι. Τηλεφωνώ στον συνεφημέριό του παπα-Αντρέα. Ολοφύρεται στο τηλέφωνο. Μου δίνει την Μαρία. Ήταν χαμένη. «Κάνε, πάτερ, τρισάγιο στον πατέρα μου, κάνε, πάτερ, κομποσχοίνι». Δεν άντεχα αυτή τη φορά να πάω στο σπίτι τους να τους συμπαρασταθώ, όπως τότε, εκείνο το Σάββατο που πέθανε ο Χριστόφορος. Μετά από 16 χρόνια πάλι οι ίδιες σκηνές. Η Μαρία να ετοιμάζει το τραπέζι για τη σορό. Το τραπεζομάντηλο, το  πρόσφορο, το κερί, το θυμίαμα. Τότε για τον αδελφό, τώρα για τον πατέρα! Το σκήνωμα του νεκρού στην Ελλάδα, οι διαδικασίες για τη μεταφορά του, το αεροδρόμιο, τα αεροπλάνα, «  ο νεκρός ταξιδιώτης» … Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πρωτότοκος εκ των νεκρών

Την οδό του μαρτυρίου βάδισε πρώτος ο Κύριος, όταν αίροντας τον Σταυρό Του ανέβηκε στον Κρανίου Τόπο.

Αυτή η πρωτοπορία του Χριστού στο δρόμο του Γολγοθά πρέπει να είναι πάντοτε εναργής στη μνήμη μας. Για να θυμούμαστε ότι στις δύσκολες ώρες του πόνου έχουμε συμπαραστάτη, συνοδοιπόρο, συμμέτοχο και κοινωνό της δικής μας δυσκολίας τον ίδιο το Θεάνθρωπο Χριστό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »