Ο Θεός και η ευσέβεια τού Παπαδιαμάν​τη

Κείμενο τού Σεβ. Μητροπολίτ​ου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

(Απόσπασμα από το άρθρο -Η Ρωμιοσύνη του Παπαδιαμάντη).

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε σε μια περίοδο πολύ κρίσιμη για τον ελληνισμό, ήτοι το 1851, και βέβαια μεγάλωσε σε μια εποχή κατά την οποία γινόταν επίσημες διεργασίες για τον πολιτιστικό εκσυγχρονισμό της Ελλάδος, που ταυτιζόταν με τον εξευρωπαϊσμό, και αυτός ο πολιτιστικός εκσυγχρονισμός ταυτόχρονα ήταν και προδοσία έναντι όλου του πολιτιστικού.

…..Ενώ υπήρχε αυτός ο πολιτικός και πολιτιστικός σχεδιασμός, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

11 Σεπτεμβρίο​υ 2012: Συνεστίαση Ιερού Ναού Παναγίας Γλυκιώτισσ​ας Λεμεσο στις 20:00′

Από την εκκλησιαστική επιτροπή του Ιερού Ναού Παναγίας Γλυκιώτισσας ανακοινώνεται ότι την Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου στις 8 θα πραγματοποιηθεί στο πάρκο δίπλα από την εκκλησία συνεστίαση με φαγητό και ποντιακούς χωρούς και κυπριακά τραγούδια με το χορευτικό συγκρότημα «Ρωμιοσύνη» και το μουσικό σχήμα του Γιώργου Καλογήρου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Δεν έσβησε η Ίμβρος

«Η Ίμβρος έχει μέλλον και δεν έσβησε οριστικώς από τον χάρτη της Ρωμιοσύνης. Έτσι πιστεύουμε όλοι, έτσι θέλουμε να πιστεύουμε και το μέλλον και η ιστορία δεν θα μας διαψεύσει», δήλωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, Βαρθολομαίος που επισκέφθηκε την γενέτειρά του, τους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου.

Στην πατριαρχική χοροστασία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Ιερώνυμου, ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας εξέφρασε μεταξύ άλλων την ευχή «οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι υπέρ του δικαίου, υπέρ της κατισχύσεως της νομιμότητας εναντίον της αδικίας, να θυμούνται πάντοτε και να βοηθούν το πολύπαθο, μαρτυρικό και ταπεινό νησί». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

»Χαίρε» Παναγιά και »Χαμπίμπι​» (Ταξίδι στη Συρία)

Στη Συρία της δεκαετίας του΄70 και του΄80 έζησα την ιστορική εμπειρία σαν δική μου καθημερινότητα. Πουθενα αλλού δεν ένιωσα με τόση πληρότητα να ξαναμπαίνω στη μήτρα. Βαθμιαία, εκεί έβρισκα τον εαυτό μου.

Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η αποκάλυψη της ταυτότητας μου, όχι βεβαίως αυτής του διαβατηρίου (η οποία ταυτιζόταν μέχρι τότε με την πεποίθησή μου), αλλά εκείνης που μου απέδιδαν οι Σύριοι κι όλοι οι Μεσανατολίτες. Στην αρχή δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. Αντιλαμβανόμουν ότι με έβλεπαν αλλιώς, αλλά πώς; και γιατί; Τι ήταν αυτό που αναγνώριζαν αυτοί και αγνοούσα εγώ; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Πήραμε την ζωή μας λάθος, κι αλλάξαμε ζωή»

του Σπύρου Μπαζίνα

Είναι καιρός να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, πίσω από τελετές και επετείους και να δούμε την σκληρή αλήθεια. Με το σαράκι της διχόνοιας που μας ταλαιπωρεί ανεκαθεν (για αυτό και ο εθνικός ποιητής μας εξορκίζει να την αποφύγουμε «να μην πουν στο λογισμο τους τα ξένα έθνη αληθινά, αν μισούνται αναμεσο τους δεν τους πρέπει ελευθερία») υπονομεύσαμε μόνοι μας την επιτυχία της επανάστασης του 1821 και δεχτήκαμε μια μειωμένη ανεξαρτησία από το συνέδριο του Λονδίνου το 1830. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός (+ 9 Ιουλίου 1821) – μέρος 2ο

Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

Mέ λίγα λόγια αυτή είναι εξωτερικά η ζωή του εθνομάρτυρος Kυπριανού. Πιστεύω ότι είναι γνωστή σε όλους μας, την διαβάσαμε, την μάθαμε στα σχολείά μας, την ακούμε συχνά. Εκείνο το οποίο εγώ ήθελα να πώ, έτσι, ως δική μου άποψη, για τον εθνομάρτυρα Kυπριανό, είναι ότι ο Κυπριανός ήτο το απόσταγμα και το καταστάλαγμα αυτού του τόπου. Έκρυβε μέσα του το μυστήριο της Kύπρου. Tό μυστήριο της Ρωμιοσύνης. Ήταν ένας άνθρωπος ζυμωμένος μέσα στην ασκητική παράδοση της Εκκλησίας. Ανθρωπος, ο οποίος έμαθε να προσφέρει, να διακονεί, χωρίς να είναι κλεισμένος σε στενά πλαίσια. Ήταν πραγματικός ρωμιός, ο οποίος μπορούσε ν’ αγαπά ακόμα και τους εχθρούς του. Δεν άφησε τον εαυτό του να φοβηθεί τον θάνατο, γιατί υπερέβη τον θάνατο, ενώ ακόμα ήταν στην ζωή αυτή, μέσα από την αγωγή της Εκκλησίας. Ήταν ο απαθής άνθρωπος, ο οποίος ήξερε να μην είναι παρορμητικός, αλλά τον ενθουσιασμό του και τα αισθήματά του τα τιθάσσευε μέσα στα πλαίσια της σωφροσύνης και της ευθύνης απέναντι στον λαό του. Ακόμα ο Kυπριανός ήξερε πάρα πολύ καλά πώς μπορούσε να γίνει σωστά μια επανάσταση για την ελευθερία του τόπου αυτού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός (+ 9 Ιουλίου 1821) – μέρος 1ο

Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

Θερμές ευχαριστίες εκφράζω προς τον Γυμναστικό Σύλλογο Στροβόλου «Κεραυνός», και όλους εσάς, που μου κάματε την τιμή σήμερα να ευρίσκομαι εδώ μαζί σας. Kι είναι ιδιαίτερα συγκινητική αυτή η ημέρα, η 9η Ιουλίου, διότι η περιοχή της ευρύτερης Λευκωσίας, στην οποία βρισκόμαστε, ταυτίστηκε με τους αγώνες και με τα αίματα των μαρτύρων της πίστεως και της πατρίδος την περίοδο της τουρκοκρατίας. Αλλά και ο Στρόβολος, η γενέτειρα του εθνομάρτυρος και ιερομάρτυρος Kυπριανού, έτυχε ιδιαίτερης τιμής και ευλογίας από το μαρτύριό του, συνδεόμενος με την ιστορία και την πορεία του, αλλά και με την ιερά μονή Mαχαιρά, της οποίας ο Κυπριανός υπήρξε γνήσιο τέκνο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σημαίες της Επανάστασης του 1821 (2) (με πλούσιο φωτογραφικό υλικό)

 VatopaidiFriend: Η Επανάσταση του 1821 είχε χαρακτήρα όχι εθνικιστικό, αλλά κοινωνικό και προδήλως χριστιανικό. Όλοι οι ήρωες της Επανάστασης, οι οποίοι ήταν υπέρμαχοι της αληθινής κοινωνικής δικαιοσύνης, είχαν ως μπαϊράκι τον σταυρό, καθώς και διάφορα άλλα ιερά σύμβολα της Ορθοδοξίας, μορφές αγίων κλπ. Οι άνθρωποι δεν ήταν ΟΥΤΕ άθεοι, ΟΥΤΕ ειδωλολάτρες, ΟΥΤΕ σαϊεντολόγοι και τα συναφή, και αν έβλεπαν αυτούς που σήμερα διώκουν την Εκκλησία “υπερασπιζόμενοι” δήθεν τα συμφέροντα της Ελλάδας και του ελληνισμού, θα τους πετούσαν και αυτούς έξω μαζί με τους Αγαρηνούς τυράννους.

Συνέχεια από Μέρος 1ο

35b.jpg

Σημαία Μακεδόνων αγωνιστών του 1821, με την επιγραφή ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΗ-ΝΗΚΟΛΑ ΤΣΑΜΗΣ. Διαστ.: 1,10Χ 1,40 μ.

Η Δυτική Ελλάδα άργησε να ξεσηκωθεί. Υπήρχε όμως βορειότερα το προπύργιο του Σουλίου και συνεχιζόταν ο αγώνας των στρατευμάτων του Χουρσίτ με τον Αλή Πασά στα Γιάννενα.

Ο Μάρκος Μπότσαρης είχε σημαία ολόλευκη με σταυρό πλαισιωμένο από δάφνη. Σ’ ένα γράμμα τους προς τους Παργίους (28 Ιουνίου 1821), ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Κίτσος Τζαβέλλας γράφουν: «Ο όφις (=νικήθηκε) επατάχθη από τον Σταυρόν… δράμετε (=τρέξτε) υπό τας σημαίας ημών. Η ιερά σημαία του Σταυρού κυματίζει απανταχού της Ηπειρωτικής ακτής… Αι σημαίαι ημών φέρουσιν ένα Σταυρόν κι ένα στέφανο εκ δάφνης. Ελευθερία! Θρησκεία! Πατρίς! Ιδού το έμβλημα ημών.»  Στην Αθήνα οι Τούρκοι βλέποντας την εξέγερση να γενικεύεται, εγκατέλειψαν την πόλη και κλείστηκαν στο Κάστρο (την Ακρόπολη). Ένοπλοι από τα περίχωρα εισπήδησαν το χαμηλό περιτείχισμα και σκόρπισαν στην πόλη πυροβολώντας και φωνάζοντας «Χριστός ανέστη – Ελευθερία». Στις 28 Απριλίου υψώθηκε η επαναστατική σημαία στο διοικητήριο. Ήταν λευκή με κόκκινο σταυρό που τη διαιρούσε στα τέσσερα. Επάνω αριστερά έφερε τη γλαύκα της Αθηνάς και δεξιά δύο άγρυπνους οφθαλμούς. Κάτω ήταν γραμμένες οι λέξεις «Ή ταν ή επί τας» και στη μέση έφερε τις 16 κόκκινες γραμμές, τον ιερό δεσμό της Φιλικής Εταιρείας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σημαίες της Επανάστασης του 1821 (1) (με πλούσιο φωτογραφικό υλικό)

VatopaidiFriend: Η Επανάσταση του 1821 είχε χαρακτήρα όχι εθνικιστικό, αλλά κοινωνικό και προδήλως χριστιανικό. Όλοι οι ήρωες της Επανάστασης, οι οποίοι ήταν υπέρμαχοι της αληθινής κοινωνικής δικαιοσύνης, είχαν ως μπαϊράκι τον σταυρό, καθώς και διάφορα άλλα ιερά σύμβολα της Ορθοδοξίας, μορφές αγίων κλπ. Οι άνθρωποι δεν ήταν ΟΥΤΕ άθεοι, ΟΥΤΕ ειδωλολάτρες, ΟΥΤΕ σαϊεντολόγοι και τα συναφή, και αν έβλεπαν αυτούς που σήμερα διώκουν την Εκκλησία «υπερασπιζόμενοι» δήθεν τα συμφέροντα της Ελλάδας και του ελληνισμού, θα τους πετούσαν και αυτούς έξω μαζί με τους Αγαρηνούς τυράννους.

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ, ΠΑΡΘΗΚΑΝ ΑΠΟ CD ΤΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

39b.jpg

Με την κήρυξη της Επαναστάσεως και όλον το πρώτο χρόνο της Ελευθερίας, τα διάφορα σώματα έφεραν το καθένα τη δική του σημαία. Δεν υπήρχε ενιαία διοίκηση και δεν ήταν συνεπώς δυνατόν να επικρατήσει ευθύς εξ αρχής ένας τύπος σημαίας. άλλες σημαίες έφεραν τα σύμβολα της Φιλικής Εταιρείας ή την Αθηνά, άλλες τον Φοίνικα του Υψηλάντη κι άλλες αυτοσχέδιες ακολουθούσαν την παλιά αρματολική παράδοση, με τα μπαϊράκια τα πολεμικά, με το σταυρό και τους αγίους ή με τον αητό και το σταυρό, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Όλες όμως ανεξαιρέτως οι σημαίες είχαν τον Σταυρό και οι λέξεις «Ελευθερία ή Θάνατος» κυριαρχούσαν. Έπρεπε να εγερθεί μία σημαία με σταυρό για να επισημοποιηθεί ο υπέρ της ελευθερίας πόθος, η κατάλυση της δεσποτικής τυραννίας και η ανάσταση του Γένους.

32b.jpg

Σημαία του αγωνιστή Δημητρίου Πλαπούτα. Λευκή με κυανό σταυρό. Στα τέσσερα άκρα της έφερε τα γράμματα Ι Χ Ν Κ. Διαστ.: 0,75Χ0,80 μ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί έγινε Στρατηγός η Παναγία μας;

Αφιέρωση σ’ εκείνους που αφήνουν την πολιτική στους αθέους

του Πρωτ. π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

Όταν ένα έθνος, σαν το δικό μας, θεμελιωμένο από τα πανάρχαια χρόνια στην θρησκευτικότητα και προσδιορισμένο αποκλειστικά από αυτήν, έχει παραλύσει τόσο απόλυτα, ώστε να μη αντιδρά στην καλπάζουσα αθεοποίησή του, δηλαδή μένει παγερά αδιάφορο μπροστά στην επικείμενη εξαφάνιση της Ρωμιοσύνης του, τότε, ασφαλώς, είμαστε πολύ κοντά στα ύστερα του κόσμου!

Αυτή η διαπίστωση δεν είναι ένα στιγμιαίο συναισθηματικό ξέσπασμα, αλλά η προδιαγεγραμμένη συνέπεια της λειτουργίας του πνευματικού νόμου, που έγινε και θρυλικός παιάνας του λαού μας: «Η Ρωμιοσύνη είναι φυλή συνόκαιρη του κόσμου. Η Ρωμιοσύνη θα χαθή όντας ο κόσμος λείψη»!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άγιος Νέος Ιερομάρτυρας Λάζαρος εκ Τριπόλεως Πελοποννήσου (23 Φεβρουαρίου ±1605)

VatopaidiFriend: Βίο και πλήρη ακολουθία με τίτλο: «Ασματική  Ακολουθία και Συναξάριον του Αγίου Ενδόξου Νέου Ιερομάρτυρος Λαζάρου του εν Τριπόλει αθλήσαντος, ου η μνήμη τελείται τη κγ’ Φεβρουαρίου», έχει εκδόσει ο Μοναχός Παίσιος Νεοσκητιώτης, Γέροντας της Ιεράς Καλύβης Αγίου Ιωάννου Θεολόγου, Νέας Σκήτης Αγίου Όρους.

Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Λάζαρος ο εν Τριπόλει της Πελοποννήσου μαρτυρήσας

Η πρώτη γραπτή αναφορά που έχομεν για το μαρτύριο του Αγίου νεοϊερομάρτυρος Λαζάρου, είναι αυτή του υπ. αρίθμ 797 κώδικα της Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου που διασώζει την ακολουθία και το συναξάριο του Αγίου.

Είναι γνωστό σε όλους μας πως ύστερα από την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως πικρή σκλαβιά πλάκωσε την Ρωμιοσύνη. Οι επιπτώσεις είναι γνωστές σε κάθε τομέα της ζωής του δουλομένου Γένους. Ολόκληρους αιώνες δουλείας σφάδαζε ο Έλληνας κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, με αποδεκατισμούς και πολέμους, με παιδομαζώματα και αιχμαλωσίες, με μετακινήσεις πληθυσμών και εξισλαμισμούς. Αλλά η Ελλάδα,… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βόμβα Οικουμενικού Πατριάρχη κατά της Άγκυρας

VatopaidiFriend: Είμαστε πολύ περήφανοι για τον Πατριάρχη μας.

«Στην Τουρκία αισθάνομαι σαν να με σταυρώνουν καθημερινά.» Με αυτή τη φράση ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξαπέλυσε δριμύτατο κατηγορώ κατά του τουρκικού κράτους για την εν γένει συμπεριφορά του απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης αλλά και την ελληνική κοινότητα της Πόλης. 

Μιλώντας στην εκπομπή «60 minutes» του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS, ο Οικουμενικός Πατριάρχης για πρώτη φορά επιτίθεται ευθέως κατά του τουρκικού κράτους, καταγγέλλοντας την Άγκυρα ότι επιθυμεί την πλήρη εξαφάνιση τόσο της ελληνικής κοινότητας των 4.000 ανθρώπων όσο και του ιστορικού και ιερού ρόλου του Πατριαρχείου. 

«Η τουρκική κυβέρνηση θα ήταν ευχαριστημένη εάν αφανίζονταν το Πατριαρχείο και εγκαταλείπαμε τη χώρα, όμως εμείς αυτό δεν θα το κάνουμε παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, δεν θα αποχωρήσουμε» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός και η Ρωμιοσύνη (ομιλία ήχου)

Geron Iosif omilia

Ακούστε μία ομιλία του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, που έγινε την 1η Ιανουαρίου 1996 σε Σύναξη των λαϊκών προσκυνητών στο Συνοδικό της Μονής Βατοπαιδίου.  Καυτηριάζει την ηθική κατάπτωση της εποχής μας και τονίζει την προσφορά του ελληνισμού. Είναι τόσο επίκαιρη!!!

Geron Iosif 1_1_1996

Ορθοδοξία – Ρωμηοσύνη – Ελλάς

Η Ελλάς που αγαπάμε. Η Ελλάς που υπερασπιζόμαστε μέχρις αίματος. Η Ελλάς της Ορθοδοξίας, του κάλλους, της αρετής. Η Ελλάς που σοφίζει και διδάσκει. Η Ελλάς που αγωνίζεται, επιβιώνει και μεγαλουργεί. Η Ελλάς που δεν υποκύπτει στους μίζερους και μικρούς. Η Ελλάς των αληθινά Μεγάλων: των Αγίων και των Ηρώων. Η Ελλάς που αγκαλιάζει όσους την σέβονται και την αγαπούν. Η Ελλάς που αντιστέκεται σε όσους πασχίζουν να την αλλοτριώσουν, για να την αφανίσουν. Η Ελλάς, η κιβωτός της Αληθείας, η λάτρις του Μοναδικού Αληθινού Θεού: του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΑΣ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ολοκλήρωση 1ου Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα «Η Ρωμηοσύνη διαμέσου των αιώνων»

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία το 1ο Διεθνές Συνέδριο της Mη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ρωμηοσύνη», που πραγματοποιήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο, 30 και 31 Μαΐου 2009. Θέμα του Συνεδρίου ήταν «Η Ρωμηοσύνη διαμέσου των αιώνων». Το Συνέδριο τίμησαν με την παρουσία τους ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κκ. Θεόφιλος, ο Μητροπολίτης Πειραιώς, κκ. Σεραφείμ, Αρχιερείς, αρκετοί Ιερείς, Πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι και πλήθη ανθρώπων.

Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κκ. Θεόφιλος ευχαρίστησε θερμά τον κ. Πέτρο Κυριακίδη για την αποδοχή της πρόσκλησής του να ηγηθεί της νεοσύστατης Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων από τη θέση του Διαχειριστού. Ο Μακαριώτατος κήρυξε την έναρξη του Συνεδρίου λέγοντας: «Την ανάδειξη της εν Χριστώ τω Θεώ ημών κοινωνίας ημών των ελληνοφώνων μετά των αραβοφώνων Ρωμαιορθοδόξων Χριστιανών αφενός και των λοιπών Ορθοδόξων Χριστιανών αφετέρου, έθεσεν ως σκοπόν αυτού το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δια της ιδρύσεως της Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ειδήσεις. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη VII

Ο ποιμήν Αθανάσιος και η γυναίκα του Μαλάμου. Έργο του ζωγράφου της Ρωμιοσύνης Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1870-1934)

Ο ποιμήν Αθανάσιος και η γυναίκα του Μαλάμου. Έργο του ζωγράφου της Ρωμιοσύνης Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1870-1934)

Το σπίτι, ο δρόμος, η φραγκοσυκιά, τα φλούδια του ήλιου στην αυλή πού τα τσιμπολογάν οι κόττες.

Τα ξέρουμε, μάς ξέρουνε. Δώ χάμου ανάμεσα στα βάτα

έχει η δεντρογαλιά παρατημένο το κίτρινο πουκάμισό της.

Δώ χάμου είναι η καλύβα του μερμηγκιού κι ο πύργος της σφήγκας με τις πολλές πολεμίστρες,

στήν ίδια ελιά το τσόφλι του περσινού τζίτζικα κ η φωνή του φετεινού τζίτζικα,

στά σκοίνα ο ίσκιος σου πού σε παίρνει από πίσω σά σκυλί αμίλητο, πολύ βασανισμένο, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη VI

Κανάρης. Πίνακας του Νικηφόρου Λύτρα.

Κανάρης. Πίνακας του Νικηφόρου Λύτρα.

Έτσι με τον ήλιο κατάστηθα στο πέλαγο πού ασβεστώνει την αντικρυνή πλαγιά της μέρας

λογαριάζεται διπλά και τρίδιπλα το μαντάλωμα και το βάσανο της δίψας

λογαριάζεται απ την αρχή η παλιά λαβωματιά

κ η καρδιά ξεροψήνεται στην κάψα σαν τα βατικιώτικα κρεμμύδια μπρός στις πόρτες.

Όσο πάνε τα χέρια τους μοιάζουνε πιότερο το χώμα Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αγιά Σοφιά και Σύγχρονη Τουρκία

hagia-sophia-110389-lw

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Βγαίνοντας από την Αγιά Σοφιά στην Πόλη τα λόγια του Ρωμιού συνάδελφου Βύρωνα Ματαράγκα, μαζί με τον οποίο και με άλλους συναδέλφους συνοδεύσαμε ομάδα φοιτητών του Παντείου Πανεπιστημίου για μια συνεργασία με το μη κρατικό και υπερσύγχρονο Πανεπιστήμιο Μπιλκί, επανέρχονται συνεχώς στ’αυτιά μου. «Όταν περιοδεύσεις την Αγία Σοφία, όταν συγκεντρωθείς και μελετήσεις την πνευματικότητα του ναού, τη μεγαλοπρέπειά του, την αγία του σοφία, θα αντιληφθείς τη μοναδικότητα του στον κόσμο της χριστιανοσύνης και της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής και, παρεμπιπτόντως, αν είχες την επιλογή, δεν θα ξανάμπαινες σε άλλη εκκλησία για να προσευχηθείς!». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη V

Τοιχογραφία του ζωγράφου της Ρωμιοσύνης, Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1870-1934).

Τοιχογραφία του ζωγράφου της Ρωμιοσύνης, Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1870-1934).

Κάτσανε κάτου απ τις ελιές το απομεσήμερο

κοσκινίζοντας το σταχτί φώς με τα χοντρά τους δάχτυλα

βγάλανε τις μπαλάσκες τους και λογαριάζαν πόσος μόχτος χώρεσε στο μονοπάτι της νύχτας

πόση πίκρα στον κόμπο της αγριομολόχας

πόσο κουράγιο μές στα μάτια του ξυπόλυτου παιδιού πού κράταε τη σημαία.

Είχε απομείνει πάρωρα στον κάμπο το στερνό χελιδόνι Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη IV

Αθανάσιος Διάκος ο Αητός της Ρούμελης. Τοιχογραφία του Φώτη Κόντογλου (1895-1965)

Αθανάσιος Διάκος ο Αητός της Ρούμελης. Τοιχογραφία του Φώτη Κόντογλου (1895-1965)

Τράβηξαν ολόισια στην αυγή με την ακαταδεξιά του ανθρώπου πού πεινάει,

μέσα στ ασάλευτα μάτια τους είχε πήξει ένα άστρο

στόν ώμο τους κουβάλαγαν το λαβωμένο καλοκαίρι.

Από δώ πέρασε ο στρατός με τα φλάμπουρα κατάσαρκα

μέ το πείσμα δαγκωμένο στα δόντια τους σαν άγουρο γκόρτσι

μέ τον άμμο του φεγγαριού μές στις αρβύλες τους Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη ΙΙΙ

theophilos chatzimihail

Έργο του λαϊκού ζωγράφου της ρωμιοσύνης Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1870-1934).

Δώ πέρα ο ουρανός δε λιγοστεύει ούτε στιγμή το λάδι του ματιού μας

δώ πέρα ο ήλιος παίρνει πάνω του το μισό βάρος της πέτρας πού σηκώνουμε πάντα στη ράχη μας

σπάνε τα κεραμίδια δίχως αχ κάτου απ το γόνα του μεσημεριού

οι άνθρωποι πάν μπροστά απ τον ίσκιο τους σαν τα δελφίνια μπρός απ τα σκιαθίτικα καΐκια Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη ΙΙ

Το όρος Άθως.

Το όρος Άθως.

 

Κάθε πού βραδιάζει με το θυμάρι τσουρουφλισμένο στον κόρφο της πέτρας

είναι μία σταγόνα νερό πού σκάβει από παλιά τη σιωπή ως το μεδούλι

είναι μία καμπάνα κρεμασμένη στο γέρο-πλάτανο πού φωνάζει τα χρόνια.

Σπίθες λαγοκοιμούνται στη χόβολη της ερημιάς Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη I

Image © by Vincent Bourrut photography (all rights reserved)

Image © by Vincent Bourrut photography (all rights reserved)

 

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΣΧΟΛΗ (2)

Συνέχεια απο (1)

cf83cf87cebfcebbceb710Πεντακόσια πενήντα πέντε χρόνια στην υπηρεσία της παιδείας του Γένους (1454 – 2009).

του Πασχάλη Κιτρομηλίδη
Καθηγητή Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Το άνοιγμα της Σχολής προς τον Διαφωτισμό
Η σχολή εισέρχεται στον 18ο αιώνα αναδιοργανωμένη και στελεχωμένη από μια διαδοχή σημαντικών καθηγητών, που συρρέουν από πολλά σημεία της γεωγραφικής περιφέρειας και ιδίως από τις νήσους του αρχιπελάγους, για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή 555 χρόνια (Ποίημα)

 sxolh-genous

Της σοφίας η μούσα ορθή

σαν ψαλμού αξεπέραστος βόμβος

προσταγή παραμένει και φθόγγος

στη Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Απ’ το Κάστρο ριχμένος για ν’ άρχει

της Μεγάλης Μονής ο αχός

αποβαίνει παιδείας βωμός

μ’ ορισμό και ευχή Πατριάρχη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »