Βιοηθικά διλήμματα και η Εκκλησία

DNAΓράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η μεγάλη πρόοδος της υπομονετικής και επιμελούς επιστημονικής μεθόδου και έρευνας στις ημέρες μας έχει δημιουργήσει μια «βιολογική επανάσταση», όπως ονομάστηκε.

Οι πρωτοπόροι αυτοί γενετικοί χειρισμοί, που αναφέρονται στην αρχή και το τέλος της ζωής, δημιουργούν οπωσδήποτε κάποια σοβαρά ηθικά προβλήματα, που από καιρό έχουν επισημανθεί από ειδικούς. Πολλοί δικαιολογημένα μιλούν για μια νέα διατύπωση και επαναπροσδιορισμό των ορίων και πλαισίων για το δέον και το ήθος της ιατρικής επιστήμης. Η βιολογική, λοιπόν, καλείται σήμερα να απαντήσει σε καυτά ερωτήματα.

Η ανθρώπινη παρέμβαση στους φυσικούς νόμους της ζωής θέλει σίγουρα μεγάλη διάκριση, αρετή που δυστυχώς πολύ απουσιάζει στους δύσκολους καιρούς μας. Κάθε ζωή είναι πάντοτε ιερή. Δεν είναι εύκολο να πούμε πώς μπορούμε, όποτε θέλουμε, να παρεμβαίνουμε στη ζωή, για να την αφαιρέσουμε ή ακόμη και να την παρατείνουμε με δόλιους τρόπους. Ποιος είναι εκείνος ο τόσο σοφός, που μπορεί να θέσει αυστηρούς κανόνες στην απόλυτη τήρηση του σεβασμού της ανθρώπινη ζωής;

Η γνώση, η σοβαρότητα, η σύνεση, η διάκριση μπορούν να συνεισφέρουν πολλά στον απαραίτητο αυτό προβληματισμό. Κανείς καταρχάς δεν πρέπει να φοβάται σε έναν τέτοιο διάλογο. Να μη δικαιολογηθεί και δεν προσέλθει σε ένα τόσο σοβαρό διάλογο. Θέση στο τραπέζι αυτό έχει ο επιστήμονας. Ο ιατρός. Ο φιλόσοφος. Ο θεολόγος. Ο κοινωνιολόγος. Ο νομικός. Η κοινωνία και η εκκλησία, η επιστήμη και η θρησκεία, άνετα και άφοβα να συζητήσουν ειλικρινά. Η αγάπη, η κατανόηση, η υπομονή θα βοηθήσουν πολύ στην ανεύρεση της ελευθερώτριας αλήθειας. Η ευθύνη όλων είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα (Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου)

ICXC

(Από την έκτακτη έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Εν Συνειδήσει, Δεκέμβριος 2006, αναδημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του σεβαστού λογίου Μοναχού Μωυσέ­ως Αγιορείτου με τίτλο Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα. Ας προσέξουμε το ομολογιακό αυτό κείμενο με την διακριτική και αρχοντική του έκφραση).

  … Κανείς δεν μιλά σθεναρά. Όποιος μιλά, αν δεν θεωρείται φανατικός, χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικός, στενοκέφαλος, μύωπας, αρτηριοσκληρωτικός ή ακόμη και φαιδρός και γραφικός. Βεβαίως θα πρέπει να τονίσουμε ότι δυστυχώς η ορθόδοξη παραδοσιακή γραμμή υποστηρίζεται ενίοτε ανορθόδοξα με αρές, ύβρεις, θυμούς, απειλές, φωνές, ακραίες θέσεις, ατεκμηρίωτες εκφράσεις και αναληθείς υπερβολές. Χρειάζεται μεγάλη γνώση, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, ψυχραιμία, νηφαλιότητα και διάκριση. Δε θα διορθωθεί ένα κακό μ’ ένα άλλο κακό. Με την εμπάθεια δεν μπορεί να έλθει καλό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »