Ανώτατο Σοβιέτ: η προσπάθεια κατάργησης της εβδομάδας

simaiaESSD-copy

Αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Αστρονομίας και των Φυσικών Επιστημών – Πανεπιστήμιο Αθηνών Στράτος Θεοδοσίου

Η αλλαγή του ημερολογίου στη Σοβιετική Ένωση

Όταν σε μια χώρα καταργείται δραστικά και επαναστατικά το προηγούμενο καθεστώς της, οι επαναστάτες προχωρούν σε ριζικές αλλαγές, που δεν τολμούσε ή δεν ήθελε να τις κάνει η προηγούμενη κανονική κυβέρνηση της χώρας. Μία από αυτές είναι και η ημερολογιακή αλλαγή, που ναι μεν μπορεί να φαίνεται εύκολη, αλλά ουσιαστικά –επειδή είναι συνδεδεμένη με το τελετουργικό της πίστης– δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή από τον λαό. Προσπάθεια αλλαγής του ισχύοντος ημερολογιακού συστήματος έγινε, όπως θα δούμε, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν και η νουβέλα του «Μία Μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς»

solzenitsinnouvela

Συμπληρώνονται φέτος πέντε χρόνια από τον θάνατο του Αλεξάντρ Ισάγιεβιτς Σολζενίτσιν (Александр Исаевич Солженицын, 1918-2008). Πριν από μερικούς μήνες συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια από την έκδοση της νουβέλας «Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» (1962), το έργο αυτό που είχε συγκλονίσει τότε την Σοβιετική Ένωση αλλά και όλον τον κόσμο. Δείτε το βίντεο:

Α. Σολτζενίτσιν: «Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς»

sol_01

Δημήτρης Μπαλτάς

Συμπληρώνονται φέτος πέντε χρόνια από τον θάνατο του Αλεξάντρ Ισάγιεβιτς Σολζενίτσιν (Александр Исаевич Солженицын, 1918-2008). Πριν από μερικούς μήνες συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια από την έκδοση της νουβέλας «Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» (1962). Στην παρούσα σύντομη κατάθεση θα αναφερθώ στο έργο αυτό που είχε συγκλονίσει τότε την Σοβιετική Ένωση αλλά και όλον τον κόσμο.

Υπάρχει η άποψη ότι η δημοσίευση της νουβέλας εντάσσεται στην Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γέρων Ακάκιος Βαλααμίτης (1873-1984)

Την τελευταία ώθηση στον Ανδρέα Κούζνετσωφ να πάει στο μοναστήρι έδωσε ένα πολύ ανθρώπινο γεγονός. Στο αγροτικό σπίτι τού Ανδρέα – του μελλοντικού π. Ακακίου – ήταν τρία αδέλφια. Ό μεγαλύτερος αδελφός πήγε να κάνει την στρατιωτική του θητεία, ενώ ό μικρότερος νυμφεύτηκε και πήρε μια κακιά γυναίκα. Ή ζωή τού μεσαίου αδελφού. τού Ανδρέα, έγινε τώρα πολύ δύσκολη. Ήθελε να φύγει από το σπίτι και από το χωριό ακόμη. Ή σκέψη για το μοναστήρι τον είχε απασχολήσει ήδη για πολύ καιρό. Τώρα οι εξωτερικές συνθήκες ζωής τού έδωσαν την αφορμή. Την επιθυμία του να γίνει μοναχός δυνάμωσε και ένα προσκύνημα, πού πριν από μερικά χρόνια είχε κάνει στη μακρινή Λαύρα τού Οσίου Σεργίου κοντά στην Μόσχα. Ειδικά ή εξομολόγηση και ή θεία Μετάληψη στην Σκήτη της Λαύρας έμειναν ανεξίτηλα στην μνήμη τού Ανδρέα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ρωσικό νεομαρτυρολόγιο

Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

Σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Βάρνα της Βουλγαρίας (7-11/9/10) ο πρεσβύτερος Κύριλλος Krasnostekov, εκπρόσωπος της Ρωσικής Εκκλησίας, παρουσίασε μια ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική εισήγηση, ύστερα από έρευνα στα κρατικά αρχεία ως μέλος της επιτροπής αγιοκατατάξεως ρώσων νεομαρτύρων στο αγιολόγιο της εκκλησίας, όπως μας πληροφόρησε ο καθηγητής π. Βασίλειος Καλλιακμάνης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ειδήσεις, Εκκλησιαστικά, Συναξάρι. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

Η αγία νεομάρτυς Λυδία η Ρωσίδα (20 Ιουλίου 1928) και οι συν αυτή στρατιώτες Κύριλλος και Αλέξιος. Μια συγκινητική ιστορία που λέει πολλά…

St Lydia the New Russian Martyr

Από το περιοδικό της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους (υπό την πνευματική πατρότητα του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας), «Αγιορείτικη Μαρτυρία»:

Η Λυδία, κόρη ενός ιερέως της πόλεως Ούφα – βρίσκεται στη δυτική Σιβηρία, στις όχθες του ομωνύμου ποταμού – γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1901. Από παιδί ήταν ευαίσθητη, στοργική και αγαπητή από όλους. Φοβόταν την αμαρτία και κάθε τί που δεν το επέτρεπε ο νόμος του Θεού. Μόλις τελείωσε το παρθεναγωγείο στα δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε και αμέσως έχασε τον άνδρα της στον εμφύλιο πόλεμο με την αναχώρησι του Λευκού(τσαρικού) Στρατού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πώς να μετατρέψετε την ιδεοληψία σας σε «τέχνη»… Κώστας Γαβράς και Παρθενώνας. Όταν η απόρριψη της ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗΣ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗΣ, μετονομάζεται σε «λογοκρισία»

Πώς τα βρήκε ο Elgin τον 19ο αιώνα, αφού τα είχαν καταστρέψει οι κακοί παπάδες? Και μάλιστα τα βρήκε όλα σε τέτοια κατάσταση, που έπρεπε αυτός να τα κόψει με πριόνι για να τα μεταφέρει...

Πώς τα βρήκε όλα αυτά ο Elgin τον 19ο αιώνα, αφού τα είχαν καταστρέψει "οι κακοί παπάδες"? Και μάλιστα τα βρήκε όλα σε τέτοια κατάσταση, που έπρεπε αυτός ο ίδιος να τα κόψει κομμάτι-κομμάτι για να τα μεταφέρει... Έλεος!

Και αυτή τη φορά, (όπως συνήθως), αυθαίρετες συκοφαντίες και επιθέσεις κατά τής Εκκλησίας, με τη συνεπικουρία κατευθυνόμενων καναλιών και δημοσιογράφων, παραπλανούν την κοινή γνώμη με λογικά άλματα και ανιστόρητες βεβαιότητες. Ο κάθε ανιστόρητος εισαγγελεύει στην τηλεόραση για δήθεν «λογοκρισία», χωρίς καν να αναρωτιέται, αν αυτό που προσπαθούσε ο Κώστας Γαβράς να προωθήσει, μπορούσε να στηριχθεί σε ιστορικά ντοκουμέντα, ή απλώς ήταν μία ακόμα συκοφαντία κατά τής Εκκλησίας, από Αθεϊστικούς Αντιχριστιανικούς κύκλους. Αποτελεί άραγε «λογοκρισία», το να κόβει κάποιος ΨΕΥΔΗ στοιχεία από δημόσια προβαλλόμενες ταινίες, που δείχνουν να έχουν σκοπό την παραπλάνηση τής κοινής γνώμης; Η προστασία τής αλήθειας είναι λογοκρισία; Και γιατί δεν δέχεται τα πυρά ο συκοφάντης, αλλά αντιθέτως το θύμα τής υπόθεσης; Ποιοι ελέγχουν τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Επιβολής) σε αυτή τη χώρα;

Σχετικά με τα τελευταία θλιβερά γεγονότα που αφορούν στο φιλμάκι για τον Παρθενώνα, θα πρέπει εξ αρχής να ξεκαθαρίσουμε ότι, δεν θα πέσουμε στην παγίδα να τα δούμε σε ένα βολικό για τον Κώστα Γαβρά (και όχι μόνο) πλαίσιο, ότι δήθεν πρόκειται για μια κλασική υπόθεση «τέχνης και λογοκρισίας». Κάποιους, θα βόλευε πολύ κάτι τέτοιο, όπως για παράδειγμα εκείνους που κυκλοφορούν τις ημέρες αυτές στα ΜΜΕ και το θέτουν σε μια τέτοια βάση. Τα ευφυολογήματα όμως περί «λογοκρισίας» πιάνουν μόνο σε όσους δεν γνωρίζουν την βαθιά απέχθεια του Κώστα Γαβρά για τον Χριστιανισμό και την Εκκλησία, και τους αντίστοιχους ύμνους του για την αθεΐα [1].Το όλο θέμα λοιπόν αφορά την ανούσια μεταφορά μιας ιδεολογικής διαμάχης από την εποχή της …επικράτησης του χριστιανισμού (η οποία φαίνεται στενοχωρεί ακόμη τον κο Γαβρά!) και κατά πόσο είχε το δικαίωμα ο σκηνοθέτης να την μεταφέρει σε ένα φιλμάκι που του ζητήθηκε να δημιουργήσει για εντελώς διαφορετικό σκοπό.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Βυζάντιο - Byzantium, Ειδήσεις, Ιστορία. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

Βόρειος Μακεδονία ή Μακεδονία ως ανεξάρτητο κράτος δεν μπορεί να υπάρξει, διότι η Μακεδονία είναι μία και είναι Eλληνική

AlexanderGreatΟ κ. Νίμιτς δεν θα έκανε πρόταση για «Βόρεια Μακεδονία» εάν διάβαζε την επιστολή που έστειλαν στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ομπάμα περισσότεροι από 240 Καθηγητές Αμερικάνικων και άλλων πανεπιστημίων, οι οποίοι ζητούν να ανακαλέσει την αντίθετη στην ιστορική αλήθεια απόφαση του προκατόχου του, που ονόμασε τα Σκόπια «Μακεδονία», με συνέπεια να ανατρέψει την πάγια πολιτική των ΗΠΑ έναντι των Σκοπίων και να επηρεάσει ανιστόρητους και αφελείς σε όλο τον κόσμο και χώρες να αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως Δημοκρατία της Μακεδονίας. 

Ο Τίτο και ο Στάλιν, για να ικανοποιήσουν τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως, δόλια μετονόμασαν την Νότια Σερβία (Βαρντάσκα) ως Μακεδονία, γεγονός που στράφηκε και κατά των ΗΠΑ με τον Ψυχρό Πόλεμο που ακολούθησε. 

Τη δήλωση ότι «Υπάρχει μια Μακεδονία και αυτή Ελληνική», την έκανε ο αρμοδιότερος για τη Μακεδονία Έλληνας, ο αείμνηστος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Μακεδών Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας την 3.1.1992 σε επίσημη επιστολή του προς τους ηγέτες της Ε.Ε. αναφέρει:

«Η αναγνώριση της αυτοαποκαλουμένης «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» έχει θεμελιώδη σημασία για την Ελλάδα και το γνωρίζω καλύτερα από κάθε άλλον αφού είμαι ο ίδιος Μακεδών. Η Δημοκρατία αυτή ούτε εθνολογικά, ούτε ιστορικά έχει το δικαίωμα να ονομάζεται Μακεδονία», και προσέθεσε: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το σύντομο ιστορικό ενός πραξικοπήματος και μιας εισβολής

Broken_Cross_on_floor_420_bg

"Θρυμματισμένος ο εσταυρωμένος κειτόταν μέσα σε ούρα". (Βρετανός δημοσιογράφος, 1976) "The broken crucifix was drenched in urine" (British journalist, 1976)

Μόλις κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, οι προοδευτικές και αριστερές κυπριακές δυνάμεις, δυστυχώς, εγκατέλειψαν τον αγώνα που διεξήγαγαν κατά των ιμπεριαλιστικών σχεδίων στο νησί. Έγιναν αιχμάλωτοι σε αυτό το μασκαραλίκι που λέγεται παγκοσμιοποίηση. Και συντάχθηκαν στις γραμμές των παλιών τους εχθρών που έφεραν την πατρίδα μας σε αυτό το χάλι. Τώρα θέλουν λύση και ειρήνη, αλλά περιμένουν από τους παλιούς τους δήμιους να το κάνουν και αυτό.

Όταν ανακηρυσσόταν η Κυπριακή Δημοκρατία με τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, στην Κούβα πραγματοποιείτο μια σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία ξεσήκωσε τον κόσμο. Και μέσα σ’ αυτό το διεθνές κλίμα καθορίστηκε η πραγματική μοίρα της Κύπρου. Έπρεπε να ασφαλιστεί η γέφυρα της Μέσης Ανατολής και να μην επιτραπεί με κανένα τρόπο να δημιουργηθεί εδώ μια δεύτερη Κούβα. Η Αμερική και η Αγγλία πάνω σε αυτό έκαναν τους λογαριασμούς τους. Σε κάθε περίπτωση εκείνοι ήξεραν καλύτερα από τον καθένα ότι δεν θα ήταν μακρά η διάρκεια της ζωής της δημοκρατίας που ανακηρύξαμε. Για εκείνους ήταν επικίνδυνη η ενότητα και ο συνεταιρισμός των δύο κοινοτήτων στο νησί. Υπήρχε ένα ισχυρό κομουνιστικό κόμμα εδώ. Σαν ένας δορυφόρος της Σοβιετικής Ένωσης στη Μεσόγειο. Ένα κόμμα που περπατούσε στο δρόμο της Μόσχας και δεν παρέκκλινε καθόλου από τον δρόμο αυτό. Επιπλέον, ο Πρόεδρος Μακάριος κατάφερε να βάλει το νησί στο μπλοκ των Αδεσμεύτων και κάθισε στο ίδιο τραπέζι με ηγέτες όπως ο Κάστρο, ο Τίτο, ο Νάσερ. Οι Αδέσμευτοι ήταν κοντά στη Σοβιετική Ένωση, όχι στην Αμερική. Ταυτόχρονα, ο Μακάριος συνεργαζόταν με τους κομουνιστές στην Κύπρο και υποστηριζόταν από αυτούς. Όλα αυτά δεν άρεσαν καθόλου στους Δυτικούς, οι οποίοι είχαν εισέλθει σε μια έντονη κούρσα με τη Σοβιετική Ένωση και προσπαθούσαν να καταπνίξουν τα σοσιαλιστικά κινήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ

Ο άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα

Ο άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα

Αρχιμ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος
Δυο χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν, την εποχή του Κρουτσώφ, δειλά δειλά είχε αρχίσει η αποσταλινοποίηση. Τότε η ζωή στο στρατόπεδο είχε γίνει σαφώς καλύτερη. Ο άνεμος της κάποιας ελευθερίας είχε γίνει αισθητός και στα στρατόπεδα. Οι πιστοί μπορούσαν να προσεύχονται και όπου υπήρχαν ιερείς τους επέτρεπαν κάπου κάπου να λειτουργούν. Στο στρατόπεδο όπου κρατούνταν ο π. Αλέξιος Κυμπάρδιν, κάποιος γνωστός είχε στείλει ένα αντιμήνσιο, κι έτσι μπορούσαν, όποτε τους το επέτρεπαν, να λειτουργούν.

Ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα κι ο π. Αλέξιος ειδοποίησε τους φυλακισμένους κληρικούς και πιστούς να ετοιμαστούν για να γιορτάσουν την Ανάσταση. Οι φυλακισμένοι ρίχτηκαν πυρετωδώς στις προετοιμασίες. Άλλοι έραβαν άμφια, άλλοι καλύμματα, άλλοι έφτιαχναν από ξύλο τα ιερά σκεύη. Το Μ. Σάββατο ο διοικητής φώναξε τον π. Αλέξιο και κάπως θορυβημένος τον ρώτησε τι συμβαίνει, γιατί υπάρχει αυτή η κινητοποίηση μεταξύ των κρατουμένων. Ο π. Αλέξιος του εξήγησε: «Μην ανησυχήτε. Αύριο είναι η γιορτή του Πάσχα και οι κρατούμενοι ετοιμάζονται. Δεν πρόκειται να γίνει καμιά φασαρία». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »