Αγχωτικός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Της Μαρίας Λασηθιωτάκη

Κάποιοι άνθρωποι παίρνουν φωτιά με το τίποτα,γίνονται λεκτικά επιθετικοί, κρίνουν και λογοκρίνουν τους πάντες και τα πάντα, λες και έχουν κάνει συμφωνία με την ηθικότητα και την περιφρούρηση της κοινωνικής τάξης και του δικαίου. Είναι οι οξύθυμοι..

Φυσικά, όλοι οι υπόλοιποι γύρω τους είναι έτοιμοι να τους πετάξουν τον λίθο του αναθέματος, να τους στείλουν στο πυρ το εξώτερον ως κακούς και απορριπτέους, να προκαλέσουν δηλαδή ό,τι ακριβώς φοβούνται οι οξύθυμοι: νέο πόνο και ανακύκλωση μιας βιωμένης στο παρελθόν συναισθηματικής και κοινωνικής απόρριψης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από την κοσμική ευτυχία βγαίνει το κοσμικό άγχος.

Όσο απομακρύνονται οι άνθρωποι από την φυσική ζωή, και προχωρούν στην πολυτέλεια, τόσο αυξάνει και το ανθρώπινο άγχος. Και όσο απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μην βρίσκουν πουθενά ανάπαυση. Για αυτό γυρίζουν ανήσυχοι ακόμη και γύρω από το φεγγάρι – σαν το λουρί της μηχανής γύρω από την τρελλή ρόδα – , γιατί ολόκληρος ο πλανήτης μας δεν χωράει την πολλή τους ανησυχία.

Από την κοσμική καλοπέραση, από την κοσμική ευτυχία, βγαίνει το κοσμικό άγχος. Η εξωτερική μόρφωση με το άγχος οδηγεί καθημερινώς εκατοντάδες ανθρώπων (ακόμη και μικρά παιδιά με άγχος) στις ψυχαναλύσεις και στους ψυχιάτρους και κτίζει συνεχώς ψυχιατρεία και μετεκπαιδεύει ψυχιάτρους, ενώ πολλοί ψυχίατροι ούτε Θεό πιστεύουν ούτε ψυχή παραδέχονται. Επομένως, πως είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να βοηθήσουν ψυχές, αφού και οι ίδιοι είναι γεμάτοι από άγχος; Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να παρηγορήση αληθινά, αν δεν πιστέψη στον Θεό και στην αληθινή ζωή, την μετά θάνατον, την αιώνια; όταν συλλάβη ο άνθρωπος το βαθύτερο νόημα της ζωής της αληθινής, τότε φεύγει όλο το άγχος του και έρχεται η θεία παρηγοριά, και θεραπεύεται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »