«Οι εργαζόμενοι» και «οι περιεργαζόμενοι»της εποχής μας.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Συμβαίνει κάποτε, μέσα σ’ αυτό το κόσμο που ζούμε και κυκλοφορούμε, να συναντούμε κάποιους φίλους ή και απλά γνώριμους και εκεί, ανάμεσα σε αδιάφορες κουβέντες, χωρίς καμιά ιδιαίτερη προειδοποίηση, μετά από λιγόλεπτη σιωπή, να μας προτείνουν με χαμηλωμένο βλέμμα, με φωνή σιγαλή : «Δεν ανταμώνουμε κανένα βράδυ να συζητήσουμε για το Θεό;».

Όσο νάναι, η πρόταση ξαφνιάζει. Αισθάνεσαι πως αιφνίδια σου αποκαλύφθηκε ο μύχιος ανθρώπινος καημός και πως η ύπαρξη, προσπερνώντας τα ζεστά κύματα της επίγειας ευδαιμονίας, άγγιξε το όριο της, το τέλος της, συγκλονίστηκε από την παρουσία του μυστηρίου και απλώνει το χέρι σε κάποιον άλλο, όχι γιατί ζητάει από αυτόν τη λύση ή την απόκριση, αλλά γιατί αισθάνεται την ανάγκη να διαπλεχθεί πάνω στη μοίρα της και να ανιχνεύσει για ακόμη μια φορά το οξύτατο αίνιγμα του βίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διάλογος και ψυχική επαφή. Τί είναι αυτό; (2)

 Στο βαθμό που ο διάλογος διεξάγεται με σεβασμό και αγάπη αποσοβεί την εξωλεκτική παρορμητική εκφόρτιση, εξανθρωπίζει, προάγει την ψυχική κοινωνία, εγγυάται την πολύτιμη ετερότητα. «Χάρη στο διάλογο ο έφηβος έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τη διαφορά του χωρίς να υποκύψει στη βία, καθώς και να αναγνωρίσει την ομοιότητά του χωρίς να υποκύψει στη σύγχυση. Η δυσκολία του εφήβου είναι πράγματι η εξής: πώς να διαφοροποιηθεί από τον άλλο, κυρίως από την οικογένειά του, χωρίς να καταλήξει στη λιγότερο ή περισσότερο βίαιη απόρριψη των οικογενειακών παραγόντων πώς, ενώ θα έχει διαφοροποιηθεί, να παραμείνει μέρος ενός γένους, μιας ιστορίας, χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο να διαλυθεί η προσωπικότητα του και να γίνει ένα με ένα αδιαφοροποίητο οικογενειακό μάγμα;» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »