Η συμπάθεια προς τον πλησίον – Μνήμη Αγίου Αβραμίου (29 Οκτωβρίου)

Το θέμα της μετανοίας είναι εκείνο πού πραγματικά μάς συγκλονίζει στον βίο του Άγ. Αβραμίου, ο οποίος ήτο πολύ μεγάλος ασκητής. Αυτός είχε κληρονομήσει από τον αδελφό του ένα μικρό κοριτσάκι δυο ετών. Το επήρε και το εμεγάλωσε. Το είχε σε ένα κελλάκι, έξω από αυτό πού έμενε ο ίδιος και το υπηρετούσε. Κάποτε αυτό έφυγε. Κάποιος επιτήδειος το παρέσυρε και το έρριξε στην αμαρτία. Αυτό έχασε το θάρρος του και δεν ημπόρεσε να γυρίση πίσω. Και όταν ο Άγιος επληροφορήθηκε στην προσευχή του να το επιστρέψη, μετεχειρίσθη ένα πολύ παράδοξο τρόπο.

Αυτός ο ασκητής, πού τόσα χρόνια δεν εχόρτασε ψωμί και νερό, προσεποιήθη τον στρατιώτη, εφόρεσε στρατιωτική στολή, ενοικίασε ένα άλογο περίφημο και έφυγε στην πόλι δήθεν για να γλεντήση. Εκεί ερευνούσε τους οίκους των ελευθέρων ηθών για να εύρη το θήραμά του, γιατί σε αυτούς τους τόπους είχε καταντήσει. Αφού την ευρήκε κατώρθωσε να την φέρη πάλι πίσω και να την κρατήση στην μετάνοια, να της αναπτερώση το θάρρος, να μην χάση το ηθικό της και να τελειώση οσιακά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δευτέρα Παρουσία: η ολοκλήρωση της σωτηρίας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ

Το σημερινό Ευαγγέλιο ονομάζεται «Ευαγγέλιο της Μελλούσης Κρίσεως». Δεν αναφέρεται στη ζωή και τη δράση του Χριστού, αλλά στη Δευτέρα Παρουσία Του, που θα έλθει με το δοξασμένο Σώμα Του, που πήρε από τη Θεοτόκο και ποτέ δε χωρίσθηκε απ’ αυτό. Θα έλθει να κρίνει τον κόσμο, «ζώντας και νεκρούς».

Και η δευτέρα Παρουσία, όπως και η πρώτη, που υπήρξε πρόδρομός της, γίνεται για την πολύτιμη εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο, που τόσο αγάπησε ο Θεός, ώστε έρχεται να ολοκληρώσει τη σωτηρία του, τη θέωσή του, να του χαρίσει το πλήρωμα της αληθινής ζωής, να τον εισαγάγει στη Βασιλεία Του, την οποία του ετοίμασε «από καταβολής κόσμου». Όπου βρίσκεται η Κεφαλή -ο Χριστός- εκεί θα Βρίσκονται και τα μέλη του Σώματός Του, οι άνθρωποι, που στη ζωή τους συνυπήρχαν με την Κεφαλή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η συμπάθεια προς τον πλησίον: Μνήμη Αγίου Αβραμίου (29 Οκτωβρίου), [Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού]

VatopaidiFriend: Έχουμε αναρτήσει στο ιστολόγιό μας προχθές Παρασκευή 29 Οκτωβρίου το Συναξάρι των Οσίων Αβραμίου και της ανεψιάς του Μαρίας (Ο Όσιος Αβράμιος και η ανεψιά του)  όμως «σερφάροντας»  σήμερα στο διαδίκτυο βρήκαμε στο πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο Πνευματικά Θησαυρίσματα το κείμενο που ακολουθεί και το οποίο είναι του μακαριστού Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού και σκεφθήκαμε να το μοιραστούμε μαζί σας, νομίζουμε αξίζει τον κόπο η ανάγνωσή του.

Το θέμα της μετανοίας είναι εκείνο πού πραγματικά μάς συγκλονίζει στον βίο του Αγίου Αβραμίου, ο οποίος ήτο πολύ μεγάλος ασκητής. Αυτός είχε κληρονομήσει από τον αδελφό του ένα μικρό κοριτσάκι δυο ετών. Το επήρε και το εμεγάλωσε. Το είχε σε ένα κελλάκι, έξω από αυτό πού έμενε ο ίδιος και το υπηρετούσε. Κάποτε αυτό έφυγε. Κάποιος επιτήδειος το παρέσυρε και το έρριξε στην αμαρτία. Αυτό έχασε το θάρρος του και δεν ημπόρεσε να γυρίση πίσω. Και όταν ο Άγιος επληροφορήθηκε στην προσευχή του να το επιστρέψη, μετεχειρίσθη ένα πολύ παράδοξο τρόπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένα πιθάρι γεμάτο αγάπη!

Πως  η αγάπη δεν κοιτάζει τα παραπτώματα των άλλων.

Αν είχαμε αγάπη και συμπαθούσαμε και πονούσαμε τον πλησίον μας, δεν θα είχαμε το νου μας στα ελαττώματα του πλησίον, όπως ακριβώς λέει ο Απόστολος Πέτρος: «η αγάπη σκεπάζει πλήθος αμαρτιών» (Α’ Πετρ, δ’ 8) και όπως λέει πάλι ο Απόστολος Παύλος: «η αγάπη δεν βάζει στο νου της το κακό. Όλα τα σκεπάζει…» (Α’ Κορ. ιγ’ 5­6). Και εμείς λοιπόν, όπως είπα, αν είχαμε αγάπη, η ίδια η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα. Όπως ακριβώς έκαναν οι άγιοι όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων. Γιατί μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δεν βλέπουν τα αμαρτήματα; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί είναι καταραμένοι…;

Ο δικαιότατος κριτής, καθώς το ακούσαμε στο σημερινό ευαγγέλιο, απαγγέλλει το αιτιολογικό της αποφάσεώς του. Γιατί η κρίση του Θεού δεν είναι άνομη ούτε αυθαίρετη. Ο Θεός έχει νόμο, κι ο νόμος του Θεού είναι δίκαιος. Ο Θεός στήνει δικαστήριο, και το δικαστήριο του Θεού δικάζει με απόλυτη δικαιοσύνη. Ο Θεός, όταν είναι να δικάσει, δικάζει με δικαιοσύνη· κι όταν είναι να σώσει, σώζει με χάρη. Γι αυτό λέει ο Ιησούς Χριστός ότι «ο πατήρ την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω υιώ». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΔΕΙΞΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ, ΟΧΙ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Η αγωνία του Χριστού στην Γεθσημανή. Πίνακας του δανού ζωγράφου Carl Bloch. "Ώφθη (=παρουσιάστηκε) δέ αυτώ άγγελος απ' ουρανού ενισχύων αυτόν." (Κατά Λουκάν κβ΄ 43)

Η αγωνία του Χριστού στην Γεθσημανή. Πίνακας του δανού ζωγράφου Carl Bloch. "Ώφθη (=παρουσιάστηκε) δέ αυτώ άγγελος απ' ουρανού ενισχύων αυτόν." (Κατά Λουκάν κβ΄ 43)

Αν προσπεράσεις τον αδελφό σου χωρίς συμπάθεια και ασπλαχνία, ίσως και σένα να σε προσπεράσει άλλος με τον ίδιο τρόπο, όταν θα βρίσκεσαι στην ίδια κατάσταση. Αν λοιπόν θέλεις να μην παραμεληθείς και περιφρονηθείς, όταν θα πέσεις στην ίδια κατάσταση, να μη δείξεις αδιαφορία, αλλά δείξε μεγάλη φιλοστοργία και να θεωρείς πολύ μεγάλο θησαυρό, το να μπορέσεις να διασώσεις τον αδελφό σου. Γιατί καμιά άλλη αρετή δεν θα μπορούσε ποτέ να εξισωθεί μ’ αυτή.

(Εις Γεν. Ομιλ. ΜΓ΄, 4)

Η ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

02226_mog_vladimir_xenia_pokrovsky1. Πάρα πολύ, υπερβολικά φιλόστοργοι και συμπονετικοί ήσαν οι άγιοι. Σκέψου ακόμη πως συμπεριφέρεται με αγάπη ο Απ. Παύλος, που περιφρονούσε τη φωτιά, ο αδαμάντινος, ο δυνατός, ο αμετακίνητος στις θέσεις του, ο έμπειρος και σοφός σε όλα, ο προσηλωμένος στο σεβασμό του Θεού, ο άκαμπτος. « Ποιος», λέει, θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού;». Αυτός, όταν είδε τα δάκρυα κάποιων αγαπημένων του, τόσο πολύ στενοχωρήθηκε και πόνεσε, αυτός που ήταν σκληρός σαν το διαμάντι, ώστε δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή του, αλλά αμέσως είπε: «Γιατί κλαίτε και μου συντρίβετε την καρδιά;»

2. Όλοι οι άγιοι ήσαν φιλόστοργοι. Γι’ αυτό και ο Παύλος έλεγε: «Ντυθείτε, λοιπόν, σαν εκλεκτοί άγιοι του Θεού, σπλαχνικά αισθήματα, αγαθότητα, ταπεινοφροσύνη».

( 1. Εις Θεσ. Ομιλ. Δ, 4. 2. Εις Ρωμ. Ομιλ. ΙΕ΄.)