Ομιλία της Γερόντισσας Μακρίνης Βασσοπούλου (1921-1995)

image0021 Ιανουαρίου 1985

Ήταν κάποτε ένας Αββάς που ζούσε με τον υποτακτικό του πάρα πολύ πνευματικά. Λίγο μακρύτερα είχαν στην ιδιοκτησία τους κι ένα σπιτάκι, εγκαταλελειμμένο. Κάποια μέρα ήρθε ένας άλλος Αββάς και ζήτησε να μείνη σ’ αυτό. Είπε: «Αββά, δεν μου δίνεις αυτή την καλύβα, να καθήσω και ’γώ εδώ κοντά σας;». Κι ο άλλος Αββάς απάντησε: «Γιατί να μη σου τη δώσω; Νάναι ευλογημένο, να την πάρης». Και την πήρε. Αυτός ο Αββάς ο νεοφερμένος ήτανε πολύ καταρτισμένος και ο κόσμος πήγαινε συνέχεια σ’ αυτόν. Έβλεπε τον κόσμο ο άλλος Αββάς και σκεφτόταν, πως εκεί πέρα πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι και σε ’κείνον δεν πατάει κανείς. Δεν μπορούσε να το χωνέψη. Μετά από λίγο καιρό είπε στον υποτακτικό του: «Να πας να πης τώρα στον Αββά να φύγη από την καλύβα, να βρή άλλη καλύβα να καθήση, γιατί την χρειάζομαι». Εκείνος ειπε: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Oι τρεις Ιεράρχες ως φωτεινά ορόσημα του παγκόσμιου πολιτισμού

untitled

Η ελληνική παιδεία και ο πολιτισμός έχουν τη δική τους εορτή. Στις 30 Ιανουαρίου εορτάζουν μαζί με την Εκκλησία μας τη μνήμη τριών ξεχωριστών προσωπικοτήτων της παγκόσμιας ιστορίας, των ισάριθμων Ιεραρχών, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Τιμώντας εκείνους, τιμούμε μαζί όλα τα ευγενή ανθρώπινα επιτεύγματα και τον πολιτισμό, διότι αυτοί τα βίωσαν και τα καλλιέργησαν στο έπακρο και γι’ αυτό δικαίως καθιερώθηκαν προστάτες τους.

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε στην Καισαρεία της Καππαδοκίας το 330. Οι γονείς του Βασίλειος και Εμμέλεια, μαζί με τη γιαγιά του Μακρίνα, φρόντισαν να γεμίσουν την ψυχή του με ευσέβεια και αγάπη για την Εκκλησία. Σπούδασε στις πιο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι ταραξίες της Πρωτοχρονιάς (και όχι μόνο…)

VatopaidiFriend: Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μας αυτό το πολύ όμορφο κείμενο. Με την πρώτη ματια στον τίτλο μπορεί κάποιος να το νομίσει ετεροχρονισμένο, κάθε άλλο (θα μπορούσε κάλλιστα να είναι οι Ταραξίες του Πάσχα ή και όποιασδήποτε μέρας) όπως και οι ίδιοι θα αντιληφθείτε διαβάζοντάς το.

– Αντωνόπουλε, ο Μελίδης αρρώστησε και βγήκε ελεύθερος υπηρεσίας. Επομένως, λυπάμαι πού σ΄το λέω, θα πρέπει να τον αντικαταστήσεις εσύ το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.

Ο Βασίλης ο Αντωνόπουλος κοίταξε ήρεμος τον προϊστάμενό του. Όχι πώς δεν του στοίχιζε, όμως είχε μάθει χρόνια τώρα στο αστυνομικό σώμα να βάζει το καθήκον πάνω από τα προσωπικά του. Έτσι βρέθηκε ο Βασίλης αξιωματικός υπηρεσίας τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς σ΄ ένα από τα κεντρικότερα Τμήματα της πόλης.

Κοίταξε τα καλούδια πού του ετοίμασε η γυναίκα του και ζεστάθηκε η καρδιά του.

– Να κεράσεις όλα τα παιδιά πού θα είναι υπηρεσία, τοϋ είπε. Κι άμα φέρουν και κανένα… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ευλογημένο ή καταραμένο το «γιατί»;

Ευλογημένα «γιατί»!

Ερώτημα τόσο συχνό, τόσο βαθύ, τόσο δυνατό στην εκφορά του, τόσο δύσκολο στην απάντησή του. Ερώτημα τόσο αληθινό, τόσο ανθρώπινο, τόσο απαιτητικό, που όμως από τη φύση του δεν αντέχει στον λόγο, δεν εκφράζεται με το στόμα, δεν μπαίνει σε λέξεις, δεν δημοσιοποιείται σε ακροατήριο, πολύ δε περισσότερο, δεν επιδέχεται μονοσήμαντες απαντήσεις από κάποιους που δήθεν γνωρίζουν προς κάποιους άλλους που σίγουρα πονούν. Ίσως είναι το κατ’ εξοχήν θέμα για το οποίο δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνονται ομιλίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »