Οι λησμονημένοι φίλοι μας

Εκ φύσεως ο άνθρωπος διακατέχεται από την ανάγκη επικοινωνίας με τους συνανθρώπους του. Και όλοι ξεχωρίζουμε κάποιους στο περιβάλλον μας, με τους οποίους συνδεόμαστε στενώτερα. Έτσι, όλοι έχουμε φίλους, τους οποίους εμπιστευόμαστε και στους οποίους συχνά στηριζόμαστε. Στην περίπτωσι αυτή η φιλία γίνεται δεσμός ιερός και ο φίλος αληθινός αδελφός. Τέτοιες φιλίες χαρακτηρίζονται γνήσιες, γιατί είναι απαλλαγμένες από το στοιχείο του συμφέροντος και της ιδιοτελείας. Και είναι ευτύχημα, το ότι μπορούμε να ανατρέχουμε σε παραδείγματα αληθινής φιλίας όλων των εποχών.

Από την αρχαιότητα π.χ. μπορούμε να θυμηθούμε τον Δάμωνα και τον Φιντία, από την Π. Διαθήκη τον Ιωνάθαν με τον Δαβίδ, από την Κ. Διαθήκη τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ, από την εκκλησιαστική μας ζωή και ιστορία τον Μ. Βασίλειο με τον ομόψυχό του Γρηγόριο τον Θεολόγο, για να περιορισθούμε σ’ αυτά. Για τέτοιες φιλίες ο λόγος του Θεού μας συμβουλεύει: «εις πάντα καιρόν φίλος υπαρχέτω σοι» (Παροιμ. ιζ  17). Διότι, βεβαίως, η παρουσία φίλου δίπλα μας, μας παρέχει ένα αίσθημα ασφαλείας και σιγουριάς, ιδιαίτερα στα δύσκολα του βίου μας, αφού ο πόνος που μοιράζεται γίνεται μισός και η χαρά διπλασιάζεται.

Υπάρχουν, όμως, και φιλίες που δεν αντέχουν στον χρόνο. Φιλίες και φίλοι, που όταν δοκιμάζωνται, αποδεικνύονται ασταθείς και κίβδηλοι. Τέτοιοι φιλικοί δεσμοί διαλύονται καθημερινά και η αγάπη μεταβάλλεται σε μίσος και εχθρότητα. Λυπηρό μεν, αλλά ανθρώπινο. Γιατί στα ανθρώπινα πράγματα δεν υπάρχει τελειότης.

Στην εγωϊστική εποχή μας, όπου ο καθένας περιορίζει το ενδιαφέρον του και την φροντίδα του στον εαυτό του η στο άμεσο μόνο περιβάλλον του, έχουμε πολλά παραδείγματα ιδιοτελούς φιλίας. Για τέτοιες φιλίες ο λαός μας θυμόσοφα αποφαίνεται: «Ζει (ζέει=βράζει) χύτρα, ζη φιλία», υπονοώντας τον συμφεροντολογικό χαρακτήρα τους.

Ωστόσο… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το πρόσωπο σήμερα είναι δυσδιάκριτο

 
Μητροπολίτου Μονεμβασίας & Σπάρτης Ευσταθίου
 
Στίς μέρες μας τό πρόσωπο ἔχει ὑποστεῖ φοβερή ἀλλοίωση.
Βλέπεις ἕναν ἄνθρωπο καί δέν μπορεῖς νά καταλάβεις, ὅσο σοφός καί ἄν εἶσαι, ὅση πεῖρα καί ἄν διαθέτεις, ἄν εἶναι καλός, ἄκακος,  ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἤ ἄνθρωπος πού φιλοξενεῖ μέσα του κάθε κακία.
Κάποτε, ἀλλά ὄχι παντοτε, μπορεῖς νά ὑποψιαστεῖς, ὅτι αὐτό τό ἀγγελικό πρόσωπο, αὐτός ὁ εὐγενικός ἄνθρωπος ἴσως νά κρύβει μέσα του τόν παλαιό Ἀδάμ.
Μπορεῖ γιά τόν κάθε συνάνθρωπό μας «ὁ παλαιός ἄνθρωπος» νά μήν ἔχει «πεθάνει» ἀκόμη. Μπορεῖ τά πάθη, ἡ ἁμαρτία καί ἄλλες ἀδυναμίες νά κατευθύνουν τή ζωή του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το μήνυμα της ημέρας από τον Γέροντα Παΐσιο

Το μήνυμα της ημέρας μας το λέει ο μακάριος

Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλείν…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

«Εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλείν» είπε ο Χριστός.

Κι εκ του περισσεύματος πράγματι εκφραζόμαστε όλοι εμείς, οι έξυπνοι και μορφωμένοι, οι πονηροί και αμόρφωτοι, οι αγαθοί και ταπεινοί.

Αυτό που αξίζει να δούμε είναι τι περίσσευμα διαθέτει ο καθένας μας. Να στρέψουμε την ματιά μας και να δούμε – αν το αντέχουμε – με τι αξίες έχουμε γεμίσει το χώρο της καρδιάς που πρέπει να διατηρούμε συνεχώς καθαρό, γεμάτο ευγενή αισθήματα και ανώτερα ιδανικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Κοινωνία. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

30 πράξεις ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ

Mε μια πράξη ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ απάντησε ο 18χρονος Μουελμάρ Μεγκαλάνες στις φοβερές πλημμύρες που έπληξαν τις Φιλιππίνες τον προηγούμενο μήνα. Την ώρα του κινδύνου, δένοντας ένα σκοινί γύρω από τη μέση του γλίτωσε από τον πνιγμό όλα τα μικρότερα παιδιά της οικογένειάς του, βγάζοντας τα σε ασφαλές μέρος. Στη συνέχεια γύρισε στο πατρικό του σπίτι και εξασφάλισε τη ζωή των γονέων του. Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Ο Μουελμάρ, βλέποντας και τους γείτονές του να κινδυνεύουν, έκανε ό,τι μπορούσε για να προσφέρει τη βοήθεια του και σ΄ αυτούς. Τελευταία ηρωϊκή πράξη του ήταν να βγάλει μέσα από δυνατό χείμαρρο μια νεαρή μητέρα με το έξι μηνών ηλικίας μωρό της. Ήταν ο τριακοστός άνθρωπος που έσωσε πριν ο ίδιος χαθεί μέσα στα ορμητικά νερά!., (εφ. «Η Καθημερινή», 01-10-09). Ο ηρωϊσμός του Μουελμάρ και το ενδιαφέρον του για τους συνανθρώπους του φέρνει στη σκέψη μας τα λόγια του Ευαγγελίου: «Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» (Ιω. ιε΄, 13).

Πηγή: για σας τους εφήβους Δελτίο Ειδήσεων, Με μια πράξη αυτοθυσίας…, Νεανικό & Μαθητικό Περιοδικό «Ο Πυρσός» των Εκπαιδευτηρίων «Απόστολος Παύλος», σελ. 192, τεύχος 30, περίοδος β΄, Ισθμός Κορίνθου, Νοέμβριος 2009

Όποιος αγαπά δεν έχει ποτέ μοναξιά

Ιησούς και παιδί. Έργο του Δανού ζωγράφου Carl Bloch (1834-1890).

Ιησούς και παιδί. Έργο του Δανού ζωγράφου Carl Bloch (1834-1890).

Όποιος είναι αληθινά ταπεινός δεν έχει κανένα φόβο. Αυτός που αγαπά το Θεό και το συνάνθρωπο και όταν είναι μόνος δεν είναι μόνος. Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη. Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός. Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει. Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους. Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι’ αυτούς. Έτσι δεν στενοχωρείται. Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς. Είμαστε αρκετά αυστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς. Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν. Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων. Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων. Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.

Στεναχωριούνται εύκολα οι άνθρωποι, αποθαρρύνονται, απογοητεύονται, θλίβονται και μελαγχολούν, γιατί η πίστη τους δεν είναι θερμή, η εμπιστοσύνη τους στο Θεό είναι χαλαρή κι η ελπίδα τους απομακρυσμένη. Ο πιστός έχει πληροφορία βεβαιότητος, ενισχύσεως, εμπιστοσύνης και ελπίδος. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει ελπιδοφόρα. Η ελπίδα στον Παντοδύναμο και πανταχού παρόντα Θεό χαρίζει στον πιστό ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, παρηγορία, έλεος. Γέροντες και γερόντισσες παλαιότερων εποχών με μεγαλύτερα και περισσότερα προβλήματα οπωσδήποτε, έκαναν με νόημα το σταυρό τους, καρτερούσαν φιλότιμα, υπόμεναν επίμονα και το «πρώτα ο Θεός» ή «έχει ο Θεός» ή «δόξα τω Θεώ» δεν ήταν διόλου σχήμα λόγου. Οι σημερινοί φουσκωμένοι από έπαρση άνθρωποι θεωρούν μεγάλη ντροπή να σταυροκοπηθούν ή να επικαλεσθούν το Θεό και πιστεύουν πως η ευφυΐα τους, η πολυγνωσία τους, η πολυπραγμοσύνη τους θα λύσει όλα τους τα προβλήματα. Να που όμως δεν τα λύνουν και είναι γεμάτες οι τσέπες τους αγχολυτικά, αναλγητικά, καταπραϋντικά, αντικαταθλιπτικά και υπνωτικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΠΟΝΗΡΙΑ

aaeΑγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

1. Ο ίκτερος της ψυχής δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πονηριά.

2. Είναι ολοφάνερο ότι η πονηριά οφείλεται στη διάθεση μας.

Η πονηριά δεν ανήκει στη φύση μας αλλά είναι αποτέλεσμα της προαιρέσεως μας. Κατ’ εξοχήν ο διάβολος ονομάζεται πονηρός, λόγω της υπερβολικής κακίας του και επειδή, χωρίς καθόλου να αδικηθεί από μας, έχει συνεχή πόλεμο με μας. Γι’ αυτό δεν είπε ο Κύριος: «Ρύσαι ημάς από των πονηρών» αλλά «από του Πονηρού». Με αυτό μας διδάσκει και μας παιδαγωγεί να μην αποστρεφόμαστε καθόλου τους συνανθρώπους μας για ό,τι κακό μας κάνουν, αλλά να μεταθέτουμε την έχθρα μας από αυτούς πρός εκείνον, επειδή ο διάβολος είναι αίτιος όλων των κακών.

« Εκ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί». Από την καρδιά βγαίνουν οι πονηρές σκέψεις. Πράγματι είναι δυνατόν να μην κάνει κανείς πράξεις και όμως να είναι πονηρός. Να έχει δηλ. φθόνο, απιστία, δόλο, χαιρεκακία, ασυμπάθεια, καθώς και λανθασμένες αντιλήψεις για την πίστη· όλα αυτά πηγάζουν από την καρδιά.

Τέτοια είναι η πονηριά· ο πονηρός δεν αντιδρά φανερά για όσα κάποιος μπορεί να λέει και να κάνει, μέσα του όμως διατηρεί το δηλητήριο της κακίας.

 (1. Εις Εφεσ. Ομ. ΙΕ΄ 2. Εις Ματθ. Ομ. ΝΘ, 4 3. Εις Ματθ. Ομ. ΙΘ΄ 4. Εις Α΄Θεσ. Ομ. Δ΄,3 5. Εις Ιωαν. Ομ. ΜΑ΄,2).