What is Forgiveness Sunday? (included are readings in greek)

We enter today the period of the Great Fast in preparation for Pascha. We are called to repent, to forgive, to pray, to fast from food and passions remembering the exile of Adam from Paradise banished because of uncontrolled desire to eat from the tree. It is the Sunday of Forgiveness. Reconciliation with God and restoration from the exile of sin is given to all who seek it through repentance and confession. We make a beginning in forgiving one another and asking for forgiveness which is the purpose of the special Vespers this afternoon. Our relationship with God is not outside and distinct from our personal relationships.

God is love. He makes the rain to fall and the sun to shine on both the good and the evil so that all have a chance to apprehend His love and repent. If we show God-like love in forgiving one another we shall also be forgiven. Full of gratitude to God for this promise and experience of forgiveness of our own sins we extend this forgiveness to all who trespass against us. In forgiving one another we release ourselves from the heavy chains of pride which imprison our souls. If we do not forgive one another we can have no communion with the God of forgiveness. We remain in the self exile of pride and outside of salvation. But today we are called to freedom through the cross of struggle against sin. Sorrowing for our sins we rejoice that these holy days lie before us in which we can draw closer to the great love and mercy of God. In our ascetical strivings we are warned not to let our right hand know what our left hand is doing. We are not to count, nor advertise our fasting which is a tool and not an end in itself. The Great Fast is not essentially about food but about returning to God. There is no evil in food nor in the body which needs it to live but our return to God is not possible when the soul is subject to the body and to the uncontrolled desires and appetites of fallen man. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η «ταλαντευομένη» Αταλάντη

Παναγία η Θλιβομένη. Λεπτομέρεια εικόνας η οποία φυλάσσεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου

Η μυθική ηρωΐδα Αταλάντη φημιζόταν σ΄ ολόκληρη την Αρκαδία για την ομορφιά και τη δύναμή της. Πολλοί θαυμαστές της, την ζήτησαν σε γάμο, μα αυτή αρνιόταν με πείσμα να δεχθεί.
Από τις πολλές πιέσεις του πατέρα της βασιλιά Ιασίου, δέχθηκε με τον έξης όρο: Θα παντρευόταν εκείνον, ο όποιος θα την νικούσε στο αγώνισμα του δρόμου. Η ήττα του, όμως, θα σήμαινε το θάνατό του.
Πολλοί νέοι, παρά τον κίνδυνο, μαγεμένοι από την ομορφιά της πριγκίπισσας, δοκίμασαν, μα πλήρωσαν με την ζωή τους. Τέλος, παρουσιάστηκε ο Ιππομένης και δήλωσε την επιθυμία να αγωνισθεί για την Αταλάντη. Η ημέρα για το αγώνισμα έφθασε. Στα χέρια του ο Ιππομένης κρατούσε τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.
Το αγώνισμα άρχισε. Η Αταλάντη άφησε αρκετά πίσω τον Ιππομένη. Τότε εκείνος πήρε και πέταξε μπροστά στα πόδια της ένα από τα μήλα που κρατούσε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αποφθέγματα από τον Αββά Παμβώ (εορτάζει 18 Ιουλίου)

askitesVatopaidiFriend: Οι παρακάτω αναφορές είναι από το Γεροντικό. Αξίζει να παραθέσουμε δυό λόγια από το προλογικό σημείωμα της έκδοσης από την οποία μεταγράψαμε ετούτη την ανάρτηση (εκδ. Αστήρ): «Το «Γεροντικόν» ή – κατά την αρχαιότερη ονομασία του – τα «Αποφθέγματα Πατέρων» είναι πολύτιμο κείμενο της ορθοδόξου χριστιανικής Γραμματείας. Περιλαμβάνει γεγονότα και ρητά, που εισάγουν τον ευσεβή αναγνώστη στο κλίμα του αρχαϊκού Μοναχισμού. Είναι η πεμπτουσία της εν Θεώ σοφίας των μεγάλων αθλητών της ερήμου.» Επίσης το σύγγραμμα αυτό χαρακτηρίζεται ως «βίβλος (=βιβλίο) οπού περιέχει το άνθος της εν Χριστώ σοφίας των αρχαίων Πατέρων της Ερήμου, ήγουν (=δηλαδή) λόγους και πράξεις των, «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής» για κάθε ορθόδοξο πιστό των ημερών μας. Σεπτά και έμορφα κείμενα, οπού φωτίζουν το ευσεβές γένος μας οδηγώντας το «επί τας πηγάς» της πολυτίμητης ιεράς του Παραδόσεως».

Αυτό το πνεύμα και κλίμα που περιγράφεται στα κεφάλαια του Γεροντικού, μπορεί πραγματικά να το συναντήσει κανείς και σήμερα σε πολλά μέρη του Αγίου Όρους.

α’. Ήταν ένας λεγόμενος Αββάς Παμβώ και γι΄ αυτόν αναφέρουν, ότι επί τρία χρόνια παρακαλούσε τον Θεό, λέγοντας: «Μή με δοξάσης πάνω στη γη». Και τόσο τον δόξασε ο Θεός, ώστε δεν μπορούσε κάποιος να τον ατενίση κατά πρόσωπο, από τη δόξα οπού έλαμπε στην όψη του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »