Μουσουλμάνος έγινε ορθόδοξος χριστιανός

Γεννήθηκα στη Φριτάουν στα τέλη του 1950 από τον πατέρα μου Μορλάι Καμαρά και τη μητέρα μου Ραματού Θορόνκα. Και οι δύο γονείς μου ήταν μουσουλμάνοι και διέμεναν σε μια περιοχή της Φριτάουν, πού ονομάζεται Φούλαχ και βρισκόταν τότε υπό την κυριαρχία των Μουσουλμάνων. Έχει ενδιαφέρον να αναφέρω ότι σε ηλικία πέντε χρονών, με έστειλαν σ’ ένα καθολικό σχολείο (Δημοτικό Σχολείο του Αγίου Εδουάρδου) για να μάθω αγγλικά και στα επτά μου με έγραψαν σ’ ένα αραβικό σχολείο για να μάθω το Κοράνι. Πραγματικά σπούδασα το Κοράνι και ήμουν σε θέση να εκθέσω πλήρως το περιεχόμενό του. Από την περίοδο εκείνη θυμάμαι έντονα την απαγγελία αραβικών ποιημάτων στην οποία ήμουν ένας τοπικός «στάρ». Είμαι σίγουρος ότι εξίσου επέδρασε και το καθολικό σχολείο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε έτρεφαν οι έπαινοι των ανθρώπων! (Όσιος Ζήνων ο Νηστευτής)

Σε μια κωμόπολη ζούσε κάποιος που τόσο πολύ νήστευε, ώστε όλοι να τον  διαφημίζουν σαν μεγάλο νηστευτή. Η φήμη του έφθασε και στον αββά Ζήνωνα.
Τότε ο αββάς τον κάλεσε κοντά του. Εκείνος ήρθε. Χαιρετήθηκαν και κάθισαν. Ο αββάς άρχισε Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Νταβίντ (Δαβίδ) Γκαρετζέλι (7/20 Μαΐου)

Ο Άγιος Δαβίδ Γκαρετζέλι

Ο Άγιος Δαβίδ καταγόταν από την Συρία. Από μικρός επήγε σε μοναστήρι και βρισκόταν στην προστασία του Αγίου Ιωάννου Ζενταζνέλι ο οποίος με 12 μαθητάς του ήρθε στην Γεωργία, για να αναγέννηση την μοναχική ζωή. Μαζί με τους μαθητάς του ήταν και ο άγιος Δαβίδ.

Ο άγιος Δαβίδ εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα της Γεωργίας την Τιφλίδα στο βουνό και πού σήμερα ονομάζεται όρος του πάτερ Δαβίδ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Κλεοπάτρα από την Αίγυπτο και τα παραδείσια κάλλη (εορτή 19 Οκτωβρίου)

Οταν αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο Μαξιμιανός, μαρτύρησε στην Αίγυπτο γύρω στα 304 ο άγιος Ούαρος, νεαρός ακόμη αξιωματικός κάποιας ρωμαϊκής λεγεώνος. Ζηλωτής χριστιανός, συνελήφθη μέσα στις φυλακές πού πήγαινε κρυφά, για ν΄ ανακουφίζη και να δίνη θάρρος στους μάρτυρες. Ήρθε έτσι κι η δική του σειρά να χύση το αίμα του για την αγάπη του Χριστού. Στον τόπο του μαρτυρίου του βρέθηκε, σταλμένη από τη θεία πρόνοια, μια πολύ ευσεβής χριστιανή, η Κλεοπάτρα. Ήταν χήρα, αλλά πλουσιότατη κι είχε κοντά της τον μικρό μοναχογιό της. Η ευγενής κυρία παρακολούθησε με βαθύ πόνο τα σκληρά βασανιστήρια, πού έκαναν στον νέο για ν΄ αρνηθή την πίστι του. Όταν έμεινε πια άψυχο το μαρτυρικό σώμα, η Κλεοπάτρα έδωσε πολλά χρήματα στους δημίους και το πήρε. Με μεγάλη ευλάβεια το μετέφερε στο αρχοντικό της και το έθαψε.

Ύστερα από λίγα χρόνια, όταν βασίλεψε ο Μέγας Κωνσταντίνος και σταμάτησαν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών, η Κλεοπάτρα άφησε την Αίγυπτο για να γυρίση πίσω στην πατρίδα της, την Παλαιστίνη, και πήρε μαζί της το λείψανο του μάρτυρος, σαν πολύτιμο θησαυρό. Εκεί ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος από την περιουσία της κι έκτισε μεγαλοπρεπέστατη εκκλησία στο όνομα του αγίου Ουάρου κι αφιέρωσε σ΄ αυτή το τίμιο λείψανο πού φύλαγε μέσα σε ολόχρυση λάρνακα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Δυσώδης και ρυπαρός φθόνος

Ο Χρόνος σώζει την Αλήθεια από τον Φθόνο και την Ψέμμα. Έργο του Γάλλου ζωγράφου  Francois Lemoyne, 1737

Ο Χρόνος σώζει την Αλήθεια από τον Φθόνο και την Ψέμμα. Έργο του Γάλλου ζωγράφου Francois Lemoyne, 1737

Ερωτήθηκε κάποτε ένας σοφός: ποια είναι εκείνα τα μάτια που βλέπουν καλύτερα; Τα σκουρόχρωμα ή τα γαλανά; Των ανδρών ή των γυναικών; Των ανθρώπων ή μήπως τα μάτια των ζώων; Και ο σοφός αποκρίθηκε: τα μάτια που βλέπουν καλύτερα είναι αυτά των φθονερών γιατί βλέπουν από απόσταση, βλέπουν και την παραμικρή λεπτομέρεια, βλέπουν ακόμη και όσα δεν υπάρχουν. Ένα μόνο πράγμα δεν βλέπουν, το καλό. Και όταν το εντοπίσουν, τότε γεμίζουν δάκρυα και σφαλίζουν για να μην το βλέπουν.

Φθονεροί και αδίστακτοι άνθρωποι δεν έλειψαν, από καμιά εποχή και κοινωνική οργάνωση. Είναι «άνθρωποι» χωρίς ανθρωπιά, που αρέσκονται να κάνουν το κακό και να σκορπούν τον όλεθρο. Η γλώσσα τους εμπεριέχει θανατηφόρο δηλητήριο που εκτοξεύεται αδιακρίτως επί δικαίους και αδίκους και δολοφονεί υπολήψεις, τραυματίζει ψυχές, δυσφημεί προσωπικότητες, ακυρώνει προσπάθειες. Γι΄ αυτούς ο ιερός ψαλμωδός αναφέρει «ηκόνησαν γλώσσα αυτών ωσεί όφεως, ιός ασπίδων υπό τα χείλη αυτών» (Ψαλμ. 139,4). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »