Ο Άγιος Κλήμης ο θαυματουργός, Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος

Αντάξιος μαθητής των δύο πανσέπτων Άγιων ισαποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου, των γνωστών ως φωτιστών των Σλαύων, υπήρξεν ο Άγιος Κλήμης ο θαυματουργός, Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και λαμπρότατος ποιμένας και διδάσκαλος της ευρύτερης περιοχής της Μοισίας[1], του οποίου η μνήμη τιμάται την 25ην Νοεμβρίου από όλους τους λαούς της χερσονήσου του Αίμου.

Ακολουθώντας τα άγια βήματα των διδασκάλων του, εβάδισε στα ίχνη τους, έχοντας ως πρότυπον τον βίον τους, αλλά και της υπολοίπου σεπτής χορείας των μαθητών τους, γι΄ αυτό και με ποικίλα χαρίσματα εδοξάσθη από τον Κύριο και εφάμιλλος των αγγέλων ανεδείχθη, το δε όνομά του βίβλος ουράνια φέρει εγγεγραμμένο, σύμφωνα με τον ιερόν βιογράφον του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο φθόνος προσκολλάται στον κόλπο της ψυχής

Aγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου

Είναι προτιμότερο να έχει κανείς ένα φίδι να περιστρέφεται στα σπλάχνα του παρά να έχει φθόνο, ο οποίος να σύρεται μέσα του.

Διότι, το μεν φίδι μπορεί κανείς πολλές φορές και να το εμέση με φάρμακο και με τροφή να το καταπραΰνει· Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συκοφάντες…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Συκοφάντες. Το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπων. Φαρμακερά φίδια που όπου χύνουν το δηλητήριό τους γίνονται αιτία δεινών, δυστυχίας, προστριβών.

Συκοφάντες. Αρρωστημένο είδος ανθρώπων που χαίρεται όταν με τις ψευδείς κατηγορίες που εκτοξεύει, κάποιος καταστρέφεται.

Συκοφάντες. Το πιο αξιολύπητο είδος ανθρώπων που δύσκολα θα νιώσει το συναίσθημα της αγάπης, της φιλίας, της ταπείνωσης.

Αναρίθμητοι είναι οι συκοφάντες μέσα στις σελίδες της ιστορίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ιερόν ιδ. Παρεκκλήσιον Αγίου Θεράποντος στις Ερυθρές (Κριεκούκι) – με φωτογραφικό υλικό

VatopaidiFriend: Μερικές πολύ ωραίες σκέψεις για τα παιδιά, την Ελλάδα, την παράδοση, την Εκκλησία και τους εχθρούς της, τον πολιτισμό, την Πίστη, την ανθρωπιά και τον εορταζόμενο άγιο Θεράποντα…

Το νεοαναγειρόμενο παρεκκλήσι μας, αφιερωμένο στον Άγιο Θεράπων. Βρίσκεται στις Ερυθρές Αττικής στην οδό Αγίου Κων/νου 18.

Αποτελεί ένα πραγματικό στολίδι για την γειτονιά μας. Σε πολύ κοντινή απόσταση από την οδό Ανεξαρτησίας, βρίσκεται το Αο 12θέσιο Δημοτικό Σχολείο της πόλεώς μας. Οι χαρούμενες παιδικές φωνές των μικρών μαθητών, «γεμίζουν» την γειτονιά μας…. (-Τα μικρά παιδιά, είναι άγγελοι!!.. Έλεγε η γερόντισσα Γαβριηλία Και οι άγγελοι, μόνο τον Θεό κυκλώνουν και Τον δοξολογούνε.)

Και ο Άγιος Θεράπων, είναι και προστάτης των παιδιών. Αλήθεια, πόσο ανάγκη έχουμε από έναν προστάτη-Άγιο; Βλέποντας λοιπόν μια εκκλησία, ένα εικονοστάσι, μια εικόνα.. αυτόματα «ξυπνάει» μέσα μας ένα αίσθημα σεβασμού και τιμής. Σεβασμός για αυτό που βλέπουμε, και τιμή γι αυτό που είμαστε. (Και δεν είμαστε τυχαίοι). Ο Έλληνας, παράγει πολιτισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μεγάλη Δευτέρα – Άγιος Ιωσήφ ο Πάγκαλος

Ιωσήφ ο Πάγκαλος

Τύπος δικός μας, διδακτικός.

Ένα από τα πρόσωπα, που προβάλλει η Μεγ. Εβδομάδα μπροστά μας, θα παρουσιάσουμε εδώ. Δεν είναι πρόσωπο, που έζησε στα χρόνια του Χριστού και έλαβε μέρος, είτε σκοτεινό είτε φωτεινό, στο δράμα του Χριστού. Όχι! Είναι πρόσωπο, που έζησε 1800 περίπου χρόνια προ Χριστού. Και όμως στο πρόσωπο αυτό κυρίως είναι αφιερωμένη η αποψινή βραδιά. Και ποιά σχέση λοιπόν μπορεί να έχει ένα πρόσωπο, που έζησε τόσους αιώνες προ Χριστού; Και ποιά σχέση μπορεί να έχει μ’ εμάς;

Το πρόσωπο αυτό έχει σχέση με το Χριστό και μ’ εμάς, γιατί είναι τύπος. Σήμερα η λέξη « τ ύ π ο ς » έχει και καλή και κακή σημασία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συκοφάντες…

Του Ιάκωβου Ποθητού

Συκοφάντες. Το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπων. Φαρμακερά φίδια που όπου χύνουν το δηλητήριό τους γίνονται αιτία δεινών, δυστυχίας, προστριβών.

Συκοφάντες. Αρρωστημένο είδος ανθρώπων που χαίρεται όταν με τις ψευδείς κατηγορίες που εκτοξεύει, κάποιος καταστρέφεται.

Συκοφάντες. Το πιο αξιολύπητο είδος ανθρώπων που δύσκολα θα νιώσει το συναίσθημα της αγάπης, της φιλίας, της ταπείνωσης.

Αναρίθμητοι είναι οι συκοφάντες μέσα στις σελίδες της ιστορίας.

Πρώτο και καλύτερο το φίδι, ο όφις της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτός που παραπλάνησε τους πρωτόπλαστους κατηγορώντας τον Θεό.

Κίνητρο γι’ αυτή την ενέργεια η δυσφήμιση του Θεού κι η επανάσταση του δημιουργήματος κατά του Δημιουργού.

Όφελος για το φίδι, η ικανοποίηση που ένιωσε βλέποντας να διαταράσσεται η αρμονική σχέση Θεού και ανθρώπου.

Τιμωρία τόσο για τον συκοφάντη, όσο και γι’ αυτούς που πίστεψαν στις ψευδείς κατηγορίες, η εξορία τους από τον Παράδεισο.

Ο Ρασπούτιν κι ο Μακιαβέλι είναι δύο χαρακτηριστικές μορφές της Ιστορίας και κατέχουν την πρώτη θέση στις δολοπλοκίες και τις μηχανορραφίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Κοινωνία. Ετικέτες: , , , . Leave a Comment »

Το σύνδρομο του ταξιτζή (μέρος 3ο)

Εαν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε και το Μέρος 1ο & εδώ το Μέρος 2ο

Αν το μοναστήρι δεχόταν το αποτέλεσμα του πρώτου διαγωνισμού, τα χρήματα πού θα έπαιρνε θα ήσαν λίγα. Τότε όμως κανένας δεν θα τον κατηγορούσε τον καλόγερο. Το γεγονός θα ήταν και πάλι αυτό ακριβώς το ίδιο, αλλά το ποσό των χρημάτων θα ήταν μικρό, και δεν θα συνιστούσε γεγονός άξιο να διεγείρει τον φθόνο του υπόκοσμου, και να δώσει στους δημοσιογράφους ευκαιρία προβολής του αλητισμού τους. Και ενώ το γεγονός θα ήταν και πάλι το ίδιο, κανένας δεν θα τον κατηγορούσε τότε τον καλόγερο.
Η καλή διαχείρηση είναι γενική σε όλα τα μοναστήρια. Και στον καιρό της τουρκοκρατίας ήσαν πλούσια τα μοναστήρια. Οι Τούρκοι, πού σύνθημα τους ήταν: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θαυμαστή ραδιοφωνική επέμβαση του Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού

Το παρακάτω γεγονός συνέβη σε φιλική μου οικογένεια την 2α Ιουλίου 2009, μια μέρα μετά την οσιακή κοίμηση του γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού.

Η A. με το σύζυγο της περνούν εδώ και μερικά χρόνια αλλά ειδικά από το τέλος του περασμένου Μάϊου πολύ μεγάλη δοκιμασία. Η δοκιμασία έχει σχέση με την συμπεριφορά των γονέων του συζύγου Χ. προς τη νύφη τους A., αλλά και προς τον ίδιο το γιό τους. Με καβγάδες, συκοφαντίες, φθόνο, προσπαθούσαν έμμεσα να χωρίσουν τα παιδιά τους που έχει και τέσσερα παιδιά -το ένα νεογέννητο- με επιστολές με απαράδεκτο περιεχόμενο γεμάτα χολή και συκοφαντίες. Κατηγορίες σε βαθμό που οι συγγενείς να μην τους θέλουν. Όμως  με την πνευματική καθοδήγηση του πατρός Εφραίμ, ηγουμένου της μεγίστης μονής Βατοπαιδίου δεν υπάρχει -από ότι οι ίδιοι οι φίλοι μου διηγήθηκαν- από το αντρόγυνο ανάλογη αντίδραση, αλλά υπομονή και επιμονή στην προσπάθεια τους για την προστασία της οικογένειάς τους.

Όμως ως άνθρωποι που είναι δεν έλειπε και η στεναχώρια. Η A. έφτασε σε σημείο να πιστεύει ότι ίσως αυτή φταίει τελικά και όχι οι γονείς του συζύγου της αφού όλοι σχεδόν την κατηγορούν. Της έχει γίνει εμμονή σε σημείο απελπισίας. Ο π. Εφραίμ της το είπε πολλές φορές ότι δεν φταίει σε τίποτα και να το ξεχάσει. Όμως η A.  συνέχεια το σκέπτεται και δεν μπορεί να απαλλαγεί από την σκέψη αυτή.

Την επόμενη της κοιμήσεως του Γέροντα Ιωσήφ μπήκε στο αυτοκίνητο του συζύγου της Χ. η ώρα 7.30 το πρωί για να πάρει τα παιδιά στο νηπιαγωγείο. Ο Χ. πάντα ακούει στο αυτοκίνητο το ραδιοφωνικό σταθμό της Μητρόπολης Λεμεσού. Όταν μπήκε στο αυτοκίνητο ακούει από το ραδιόφωνο μια βραχνή, λεπτή και γρήγορα ομιλούσα φωνή να λέει «να μην αφήνετε τον σατανά να μπαίνει στο σπίτι σας, να τον διώχνετε. Αρέσει πολύ στο σατανά να Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο φθόνος στα παιδιά

…Εδώ θα απαντήσουμε στο ερώτημα: «Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για να μην αφήσουν να αναπτυχθεί στις καρδιές των παιδιών η ζήλεια και ο φθόνος;» Σημειώστε λοιπόν τους πέντε επόμενους κανόνες:

Ο πρώτος κανόνας: Να καταστέλλετε εγκαίρως κάθε εμφάνιση ζήλειας στα παιδιά.

Το ελάττωμα αυτό εμφανίζεται με διάφορες μορφές στην παιδική ψυχή. Θα τις δούμε με ορισμένα παραδείγματα, γιατί οι γενικές παρατηρήσεις πολύ λίγο μπορούν να βοηθήσουν στην προκειμένη περίπτωση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιος είναι ο λόγος που εξοστρακίστηκε ο Αριστείδης ο Δίκαιος;

αριστειδης λυσιμαχου

"ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΛΥΣΙΜΑΧΟΥ". Ένα από τα "όστρακα" (θραύσματα αγγείων) με τα οποία εξοστράκισαν και εξόρισαν τον Αριστείδη τον Δίκαιο. Αθήνα, Μουσείο Αρχαίας Αγοράς.

VatopaidiFriend: Η ιστορία του Αριστείδη του Δίκαιου μάς θυμίζει λίγο εκείνη του Γέροντα Εφραίμ. Όλη η ελληνική ιστορία βρίθει από τέτοιες εμπαθείς συμπεριφορές και αδικίες.

Ο Αριστείδης ο Δίκαιος (540 – 468 π.Χ.) υπήρξε επιφανής πολιτικός και στρατηγός των Αθηναίων. Στη μάχη του Μαραθώνα ήταν ένας απ’ τους 100 Έλληνες στρατηγούς και στη συνέχεια ανακηρύχθηκε Άρχοντας των Αθηνών.

Εκτός από τη μεγάλη σωφροσύνη και φιλοπατρία του, τον διέκρινε μια αυστηρότατη προσήλωση στο πνεύμα της δικαιοσύνης γι’ αυτό και η ιστορία, δίπλα στο όνομά του, του κόλλησε τον χαρακτηρισμό «Ο δίκαιος». Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και πέθανε πάμπτωχος το 468 π.Χ., σε ηλικία 72 ετών.

Πολέμησε στη Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.) ως στρατηγός της φυλής του και τον επόμενο χρόνο εκλέχτηκε «άρχων» της Αθήνας. Η εκλογή αυτή, πιθανότατα, ήταν αποτέλεσμα της φήμης που είχε αποκτήσει κατά την θητεία του ως ταμίας του ναού της Αθηνάς, όπου διακρίθηκε για την τιμιότητα και την δικαιωσύνη που επέδειξε. Εξαιτίας της φήμης του, ο στρατηγός Μιλτιάδης τον επέλεξε ανάμεσα στους δέκα στρατηγούς των αττικών φυλών για τη φύλαξη των λαφύρων και των αιχμαλώτων μετά την μάχη του Μαραθώνα…. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

H BYZANTINH ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΓΝΟΥΝΤΑΣ (ΤΟΥ 11ΟΥ ΑΙΩΝΑ) ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ (9)

1

Συνέχεια από (8)

VatopaidiFriend: Η Μονή της Παναγίας Αγνούντας είναι ένα κυριολεκτικά πανέμορφο και γραφικότατο μοναστηράκι πάνω σε έναν κατάφυτο λοφίσκο δίπλα στο δρόμο από την Κόρινθο στην Επίδαυρο. Η επίσκεψη σε τούτο το μικρό στολίδι της Ορθοδοξίας είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία. Υπάρχει μια τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα εκεί. Τα γήινα τερακόττα χρώματα σε πάνε κατευθείαν στην Κάτω Ιταλία. Οι κάκτοι που αναρριχώνται στο κτίριο της μονής και τα κελλιά παλαιών ασκητών προσθέτουν ακόμα περισσότερο στην εξωτική ατμόσφαιρά της. Η αρχιτεκτονική της εκκλησίας της μονής, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία, είναι κάτι το μοναδικό. Η υψηλή, σε σύγκριση με το μήκος και το πλάτος της, οροφή της είναι κάτι που δεν το συναντάς συχνά. Το εσωτερικό του ναού, με τις εκπληκτικές μεταβυζαντινές τοιχογραφίες του, χαρακτηρίζεται από ένα κλίμα υπερβατικό και μυστηριακό. Πραγματικά, όταν πάς σε αυτό το μοναστήρι, είναι σαν να μεταφέρεσαι δέκα αιώνες πίσω. Επίσης αναφέρουμε πως στην μονή φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Αγνούντας, μέσω της οποίας επιτελούνται πάμπολλα θαύματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που πολύς κόσμος, και από την Αθήνα ακόμα, επιλέγει αυτό το μοναστηράκι για να κάνει εκεί τις βαφτίσεις των παιδιών τους. Το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι μια εκδρομούλα να πάτε να το δείτε από μόνοι σας. Σας το συστήνουμε κατηγορηματικά!!!

11. Τα βοηθητικά εξωμοναστικά κτίσματα

Στην εξωτερική πλευρά του νοτίου τείχους είχαν κτισθεί οι βοηθητικοί χώροι της Μονής. Σήμερα δεν υπάρχουν. Είχαν κι αυτά μορφή κελλιών με θολωτή στέγη και ξεχωριστές εξωτερικές εισόδους. Υπήρχαν οι σταύλοι (Βορδοναρεία), ο Μυλών, το Τουβλαρείο, δηλαδή εργαστήριο κατασκευής κεραμικών, και χώροι αποθηκεύσεως γεωργικών εργαλείων και ζωοτροφών. Σε μικρή απόσταση από το ανατολικό τείχος διακρίνονται ακόμη ίχνη από πέτρινα αλώνια. Δύο όμοια αλώνια υπήρχαν δυτικά της Μονής, στο σημερινό χώρο σταθμεύσεως. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ (ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14)

Ο Ιησούς γιος του Σειράχ (συγγραφέας του βιβλίου Σοφία Σειράχ) διδάσκει τον λαό. Σχέδιο του γερμανού ζωγράφου Julius Schnorr von Carolsfeld (1794-1872).

Ο Ιησούς γιος του Σειράχ (συγγραφέας του βιβλίου Σοφία Σειράχ) διδάσκει τον λαό. Σχέδιο του γερμανού ζωγράφου Julius Schnorr von Carolsfeld (1794-1872).

VatopaidiFriend: Το «Σοφία Σειράχ» (ή επί το πληρέστερον «Σοφία Ιησού, υιού Σειράχ») είναι ένα εξαιρετικά ωραίο και διδακτικό βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, που έχει πολλές συμβουλές και για την καθημερινή ζωή και πολλές απαντήσεις. Διαβάστε το και θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε πολλά πράγματα…

Συνέχεια από (13)

1 Ευτυχής είναι ο άνθρωπος εκείνος, από το στόμα του οποίου δεν εξέφυγαν λόγια αμαρτωλά και ο οποίος, ως εκ τούτου, δεν είχε τύψεις συνειδήσεως και λύπην δι’ αμαρτίας στόματός του.2 Μακάριος είναι ο άνθρωπος, τον οποίον δεν ελέγχει η συνείδησις και ο οποίος δεν έχει ξεπέσει και δεν έχει χάσει την ελπίδα του στον Θεόν. 3 Εις τον μικροπρεπή άνθρωπον δεν είναι καλός ο πλούτος. Εις άνθρωπον φθονερόν, που λυώνει από τον φθόνον του, τι χρειάζονται τα χρήματα; 4 Εκείνος που συνάγει χρήματα κάμνων μεγάλας οικονομίας εις βάρος της ζωής του, τα συγκεντρώνει δια τους άλλους. Και άλλοι είναι εκείνοι, οι οποίοι θα χαρούν και θα γλεντοκοπήσουν με τα αγαθά του. 5 Εκείνος που είναι κακός δια τον ίδιον τον εαυτόν του, εις ποίον είναι δυνατόν να φανή καλός; Αυτός δεν θα απολαύση και δεν θα χαρή τα αγαθά του. 6 Δεν υπάρχει δυστυχέστερος άνθρωπος από τον ζηλόφθονον. Αυτό τούτο το πάθος του αποτελεί την τιμωρίαν της κακίας του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ENVY

Manomania of Envy. Painting of French painter Theodore Gericault 1822/23

Manomania of Envy. Painting of French painter Theodore Gericault 1822/23

1. The Nature of Envy

1.1 Defining Envy

This entry follows the widespread assumption that envy is an emotion.[1] That is not to say that it is a mere feeling. Emotions are generally agreed to be more than feelings. Most emotion theorists could agree on this vague characterization: emotions are syndromes of thoughts, feelings, motivations, and bodily movements, loosely enough bound together that a given emotional episode may not require the occurrence of every element in the syndrome. The specific contours of the emotional syndrome of envy are controversial. It is agreed that envy involves an envier (“Subject”), a party who is envied (“Rival”)—this may be a person or group of persons—and some possession, capacity or trait that the subject supposes the rival to have (the “good”). The good might be something that only one party could possibly possess (the crown jewels, or being the world’s best go player), or it might be something easily duplicated. It is sometimes held that the good may even be utility, happiness, or some psychological state that Subject could attribute to Rival even if there were no material difference in their possessions or capacities.

Read more…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Δυσώδης και ρυπαρός φθόνος

Ο Χρόνος σώζει την Αλήθεια από τον Φθόνο και την Ψέμμα. Έργο του Γάλλου ζωγράφου  Francois Lemoyne, 1737

Ο Χρόνος σώζει την Αλήθεια από τον Φθόνο και την Ψέμμα. Έργο του Γάλλου ζωγράφου Francois Lemoyne, 1737

Ερωτήθηκε κάποτε ένας σοφός: ποια είναι εκείνα τα μάτια που βλέπουν καλύτερα; Τα σκουρόχρωμα ή τα γαλανά; Των ανδρών ή των γυναικών; Των ανθρώπων ή μήπως τα μάτια των ζώων; Και ο σοφός αποκρίθηκε: τα μάτια που βλέπουν καλύτερα είναι αυτά των φθονερών γιατί βλέπουν από απόσταση, βλέπουν και την παραμικρή λεπτομέρεια, βλέπουν ακόμη και όσα δεν υπάρχουν. Ένα μόνο πράγμα δεν βλέπουν, το καλό. Και όταν το εντοπίσουν, τότε γεμίζουν δάκρυα και σφαλίζουν για να μην το βλέπουν.

Φθονεροί και αδίστακτοι άνθρωποι δεν έλειψαν, από καμιά εποχή και κοινωνική οργάνωση. Είναι «άνθρωποι» χωρίς ανθρωπιά, που αρέσκονται να κάνουν το κακό και να σκορπούν τον όλεθρο. Η γλώσσα τους εμπεριέχει θανατηφόρο δηλητήριο που εκτοξεύεται αδιακρίτως επί δικαίους και αδίκους και δολοφονεί υπολήψεις, τραυματίζει ψυχές, δυσφημεί προσωπικότητες, ακυρώνει προσπάθειες. Γι΄ αυτούς ο ιερός ψαλμωδός αναφέρει «ηκόνησαν γλώσσα αυτών ωσεί όφεως, ιός ασπίδων υπό τα χείλη αυτών» (Ψαλμ. 139,4). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θείας Χάριτος Εμπειρίες, Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής (16)

osios iosif o isihastis2Συνέχεια από (15)

(+Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

Όταν τους ευρήκαμεν εμείς, ήσαν κάπως τακτοποιημένοι, αλλά με τόσην ευτέλειαν και προχειρότητα, που αν περιγράψω κάτι, φοβούμαι μήπως δεν θα με πιστεύση η καλομαθημένη μας γενεά. Αρκεί να είπω ότι εις τα δωμάτια τους, το παράθυρο ήταν συνάμα και πόρτα. Άν ήθελες δε να ξαπλώσης καλά τα πόδια σου εις το στρώμα, αν επιτρέπεται να το ονομάσωμεν στρώμα αυτό που είχαν, ήτο αδύνατον, γιατί το μέρος δεν χωρούσε. Δεν ξεχνούσε ο αείμνηστος τον προορισμόν του, ούτε ο ζήλος του αμβλύνετο από το να κακοπαθή, γι’ αυτό και όλη του η ζωή και το περιβάλλον ήτο πάντοτε ταπεινόν, ευτελές, προσωρινόν και μόνον για την χρείαν και ενίοτε ούτε γι’ αυτήν δεν εξαρκούσε. Όταν κάποτε εγογγύζαμεν από μικροψυχίαν και σε περιβάλλον ασυγκρίτως πλατύτερον και άνετον από το δικόν του, εστέναζε και μας έλεγεν: «Εγώ, από απόψεως αναπαύσεως, δεν θυμάμαι να ικανοποίησα τον εαυτόν μου ποτέ». Και πράγματι αυτό διαπιστώσαμεν μέχρι τέλους της ζωής του.

Όταν επήγαμεν εμείς, κατά το 1947, πρώτα εγώ και κατ’ ολίγον ο πνευματικός μου αδελφός Εφραίμ, ο μετέπειτα ιερομόναχος, υπεβλήθημεν αμέσως εις όλην την συνέχειαν του τυπικού τους. Έπρεπε δα να κατασκευάσωμεν καλύβες για να καθίσωμεν, διότι δεν είχαν διά εμάς. Τας πρώτας ύλας τας κουβαλήσαμεν εις τον ώμον, ξύλα από το βουνόν και άμμον ή χαλίκια από την θάλασσαν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θείας Χάριτος Εμπειρίες, Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής (15)

osios iosif o isihastis2

Συνέχεια από (14)

(+Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

15. Οι όροι της χρείας εις την πνευματικήν ζωήν.

Έτσι να κάνετε και εσείς εις όλας σας τας δύσκολους στιγμάς και ποτέ δεν θα παρασυρθήτε,ουτε και η μεταμέλεια θα σας κατατυραννή. Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά κάθε φορά που ο άνθρωπος νικά ένα πάθος, έναν πειρασμόν, λαμβάνει δύναμιν, θάρρος, προάγεται πνευματικώς και μέσα του αισθάνεται χαρά. Όταν όμως καταφρονή ή δειλιά και νικάται εις ό,τι αντίστασιν του συμβή, τότε συμβαίνει το αντίθετον και το αποτέλεσμα είναι να χαυνωθή, να μένη απαρρησίαστος, δειλός, αδύνατος, όλος υποψία και η λύπη και η απελπισία θα του γίνουν αχώριστοι σύντροφοι.

Ο μοναχός που θέλει να πετύχη τον σκοπόν του, πρέπει να μη επιχειρή τίποτα χωρίς να το εξετάζη· από που προέρχεται και ποιόν σκοπόν εξυπηρετή. Και αν συνηθίση με αυτήν την ακρίβειαν, δεν θα δυσκολευθή να καταλάβη την διαφοράν των δύο μεγάλων αφορμών, εις τας οποίας έχουν την βάσιν τους το κέρδος και η ζημία, η αμέλεια και γενικά όλος μας ο αγώνας. Αι δύο αφορμές που λέγω είναι η χρεία και η επιθυμία. Πόσον ομοιάζουν αυταί ή μάλλον τας κάνομεν εμείς να ομοιάζουν με τα θελήματά μας! Ο Θεός συνεργεί εις το να αποκτήσωμεν ή να ποιήσωμεν κάθε τι που είναι χρεία και η Χάρις Του δέν απουσιάζει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Γέροντα, δεν μπορώ, είναι γκρινιάρης!» – απαντά ο Γέροντας Πορφύριος

gerondas porfyrios

Ο άγιος γέροντας Πορφύριος

Του είπα κάποτε:

– «Γέροντα, δεν μπορώ να συνεργασθώ μ’ αυτόν τον αδελφό… είναι γκρινιάρης».

– «Μωρέ εσύ έχεις εγωισμό. Το ξέρεις; Απ’ αυτόν τα παθαίνεις όλα».

– «Το ξέρω, Γέροντα, τον έχω από μικρός. Εύχεσθε να μου δώσει ο Θεός ταπείνωση στην καρδιά μου».

– «Όταν η καρδιά έχει την αγία ταπείνωση, όλα τα βλέπει καλά και ζει στην επίγεια Άκτιστη Εκκλησία του Θεού από τώρα. Ταπείνωση όχι αυτή που τη λέμε με λόγια, ούτε αυτή που νομίζουμε ότι αποκτήσαμε. Η ταπείνωση η αγία, είναι δώρο Θεού στην ψυχή. Το δίνει ο Θεός όταν εύρει καθαρή προετοιμασία. Τότε επιβλέπει με ευχαρίστηση και έλκει την ψυχή αυτή προς Εαυτόν. Λοιπόν κι εσύ μη λες «αυτός είναι γκρινιάρης, αυτός ζηλιάρης, αυτό θυμώνει» κ.λ.π. Μη λές «δεν μπορώ να κάνω μαζί του, δεν κάνω ποτέ». Αυτός δεν είναι τρόπος. Αυτό δεν είναι ορθόδοξο, δεν είναι χριστιανικό.Έτσι ξεχωρίζεις τον εαυτό σου από τη χάρη του Θεού, διότι τον ξεχώρισες από τους αδελφούς σου. Αντίθετα, θα παραβλέπεις τις αδυναμίες τους και χωρίς να τις μιμείσαι, θα γίνεσαι ένα με αυτούς στη συνεργασία. Ό,τι θέλουν και όπως το θέλουν. Έτσι το θέλουν; Έτσι. Αλλιώς; Αλλιώς. Με αυτόν τον τρόπο καταστρέφονται τα τείχη που μας χωρίζουν από τους αδελφούς μας. Έτσι συνδεόμεθα με το Χριστό. Όσο πιο πολύ συνδέεσαι καθημερινά με τους αδελφούς σου, τόσο περισσότερο εισέρχεσαι μυστικά μέσα στην Αγάπη του Χριστού». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΡΑΟΤΗΤΑΣ

Icon of Christ-childΑγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Κάθε επιεικής και πράος εύκολα οδηγείται στη φιλανθρωπία και δεν θα ανεχόταν να παραμελήσει αυτούς που βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη, γιατί τη φτώχεια των άλλων τη θεωρεί σαν δική του δυστυχία. Ο φθόνος βέβαια είναι το πιο κακό από όλα τα πάθη· ο ενάρετος όμως και πράος δεν δέχεται μέσα στη ψυχή του το φοβερό αυτό πάθος, αλλά, όταν βλέπει τους αδελφούς του να προκόβουν, χαίρεται και ευχαριστείται μαζί τους, γιατί θεωρεί σαν δική του την αρετή των άλλων, γιατί νομίζει, ότι όσα αγαθά έχουν οι φίλοι του είναι κοινά και γι’ αυτό χαίρεται μαζί τους στα ευχάριστα και λυπάται μαζί τους στα δυσάρεστα.

Αυτό κυρίως είναι το γνώρισμα του πράου, τις μεν αδικίες που γίνονται σ’ αυτόν να τις παραβλέπει, τους αδικούμενους όμως να τους υπερασπίζεται, όπως ακριβώς έκαμε και ο Χριστός. Γιατί, όταν ανέβηκε στο Σταυρό έλεγε: «Πατέρα μου, συγχώρεσε τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν»… Αυτό προ πάντων είναι το γνώρισμα της πραότητας, το να καταλύει μεν κάθε κακία, να ελευθερώνει όσους είναι αιχμάλωτοι από αύτη, να εμποδίζει τους δαίμονες που καταστρώνουν δόλια σχέδια εναντίον μας, να απαλλάσσει δε από τα δεινά εκείνους που κυριεύτηκαν απ’ αυτούς.

«Μάτι» – «Ξεμάτιασμα»

Η δόξα του σταυρού. Δεύτερο μισό 12ου αιώνα.

Η δόξα του σταυρού. Ρώσικη εικόνα. Δεύτερο μισό 12ου αιώνα.

Σατανική ενέργεια

Ο φθονερός, όταν βλέπει κάτι το καλό στον άλλο, υποφέρει. Το ίδιο παθαίνει και ο πανούργος διάβολος. Διάβολος και φθονερός φθονούν το καλό του άλλου. Έχουν μεταξύ τους το κοινό αυτό σημείο. Κι ο διάβολος το «εκμεταλλεύεται». Περνά μέσα απ’ αυτό, (=φθόνο) την κακία του σ’ ανθρώπους.

Ο φθόνος δηλ. του φθονερού ανθρώπου είναι αγωγός, απ’ όπου διοχετεύεται στις ανθρώπινες ψυχές το δηλητήριο (=βασκανία) του διαβόλου. «Η βασκανία είναι μία δαιμονική ενέργεια, που γίνεται μέσω των φθονερών ανθρώπων» (Μ. Βασίλειος περί φθόνου, 4), «…απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον» (Ευχή εις βασκανίαν). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λόγος ψυχωφελής και θαυμάσιος – Όσιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

1204AJohndamascus

Πρέπει να ξέρουμε ότι ο άνθρωπος είναι διπλός, δηλαδή από σώμα και ψυχή, και έχει διπλές τις αισθήσεις και διπλές τις αρετές τους.

Πέντε αισθήσεις έχει η ψυχή και πέντε το σώμα. Οι ψυχικές αισθήσεις, είναι νους, διάνοια, γνώμη, φαντασία, και αίσθηση. Οι σοφοί τις ονομάζουν και δυνάμεις. Οι σωματικές αισθήσεις είναι τούτες. Όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση, αφή. Για αυτό και διπλές είναι οι αρετές, διπλές και οι κακίες. Ώστε αναγκαίο είναι να γνωρίζει καθαρά ο κάθε άνθρωπος, πόσες είναι οι ψυχικές αρετές και πόσες οι σωματικές. Και ποια είναι τα ψυχικά πάθη και ποια τα σωματικά πάθη.

1. Οι ψυχικές αρετές

Ψυχικές αρετές είναι πρώτα οι τέσσερις γενικότερες αρετές, οι οποίες είναι, ανδρεία, φρόνηση, σωφροσύνη, και δικαιοσύνη. Από αυτές γεννιούνται οι ψυχικές αρετές, πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, ταπείνωση, πραότητα, μακροθυμία, ανεξικακία, χρηστότητα, αοργησία, θεία γνώση, ευφροσύνη, απλότητα, αταραξία, ειλικρίνεια, η χωρίς έπαρση διάθεση, η αφιλαργυρία, η συμπάθεια, ελεημοσύνη, μεταδοτικότητα, αφοβία, αλυπία, κατάνυξη, σεμνότητα, ευλάβεια, επιθυμία των μελλοντικών αγαθών, πόθος της βασιλείας του Θεού και επιθυμία της θείας υιοθεσίας.

2. Οι σωματικές αρετές

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΠΟΝΗΡΙΑ

aaeΑγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

1. Ο ίκτερος της ψυχής δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πονηριά.

2. Είναι ολοφάνερο ότι η πονηριά οφείλεται στη διάθεση μας.

Η πονηριά δεν ανήκει στη φύση μας αλλά είναι αποτέλεσμα της προαιρέσεως μας. Κατ’ εξοχήν ο διάβολος ονομάζεται πονηρός, λόγω της υπερβολικής κακίας του και επειδή, χωρίς καθόλου να αδικηθεί από μας, έχει συνεχή πόλεμο με μας. Γι’ αυτό δεν είπε ο Κύριος: «Ρύσαι ημάς από των πονηρών» αλλά «από του Πονηρού». Με αυτό μας διδάσκει και μας παιδαγωγεί να μην αποστρεφόμαστε καθόλου τους συνανθρώπους μας για ό,τι κακό μας κάνουν, αλλά να μεταθέτουμε την έχθρα μας από αυτούς πρός εκείνον, επειδή ο διάβολος είναι αίτιος όλων των κακών.

« Εκ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί». Από την καρδιά βγαίνουν οι πονηρές σκέψεις. Πράγματι είναι δυνατόν να μην κάνει κανείς πράξεις και όμως να είναι πονηρός. Να έχει δηλ. φθόνο, απιστία, δόλο, χαιρεκακία, ασυμπάθεια, καθώς και λανθασμένες αντιλήψεις για την πίστη· όλα αυτά πηγάζουν από την καρδιά.

Τέτοια είναι η πονηριά· ο πονηρός δεν αντιδρά φανερά για όσα κάποιος μπορεί να λέει και να κάνει, μέσα του όμως διατηρεί το δηλητήριο της κακίας.

 (1. Εις Εφεσ. Ομ. ΙΕ΄ 2. Εις Ματθ. Ομ. ΝΘ, 4 3. Εις Ματθ. Ομ. ΙΘ΄ 4. Εις Α΄Θεσ. Ομ. Δ΄,3 5. Εις Ιωαν. Ομ. ΜΑ΄,2).