Όσιος Δαβίδ ο Γέρων, ο εν Εύβοια (16ος αι.)

Agios David o en Evoia

Καταγόταν από το χωριό Γαρδινίτσα Λοκρίδος και ήταν υϊός ιερέως. Τρίχρονος ακόμη της του Τιμίου Προδρόμου «επισκοπής και εμφανείας έτυχε, παραδόξως αυτώ οφθέντι και οδηγήσαντι τούτον εν τω ιδίω ιερώ σήκω». Από τότε «ανήγετο εν φόβω Κυρίου, ταίς θείαις μελέταις τρεφόμενος». Μόλις δεκαπέντε ετών φορά το μοναχικό σχήμα, από τον μετέπειτα μητροπολίτη Ναυπάκτου Ακάκιο.

Κατόπιν ήλθε «εις τον λιμένα της αρετής», το Άγιον Όρος, στη μονή της Μεγίστης Λαύρας, όπου «πάν είδος ταμιευσάμενος ενάρετου επιδόσεως», επέστρεψε στη μονή πού ρασοφόρεσε. Συνέχισε τον αγώνα του «αδιακρίτω υπακοή και πλούτω βαθείας φρονήσεως, ή παιδιόθεν συνήκμασεν, εξού και το επώνυμον του Γέροντος είληφε». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες, τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ΄αυτών» (Αποκ. ιδ΄ 13)

Iosif Efraim

Θάνατος – Εορτή
Καθηγητής Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Φιλιππησίους Επιστολή του γράφει: «Εμοί το ζήν Χριστός και το αποθανείν κέρδος» (Φιλιπ. α΄ 21). Η ζωή μας, πρέπει να είναι δοσμένη στο Χριστό και κάθε ενέργειά μας να είναι σύμφωνη με το θέλημά Του. Τότε μόνο ο θάνατος δεν λογίζεται φθορά, αλλά κέρδος, αφού ενώνει τον άνθρωπο με Αυτόν, τον ουράνιο Πατέρας μας, τον λατρεμένο μας Ιησού. Έτσι η θλίψη του θανάτου δεν αρμόζει στον ενσυνείδητο Χριστιανό, αφού η Ανάσταση του Χριστού, που συνεπάγεται και τη δική μας ανάσταση, είναι λαμπρή και πανηγυρική γιορτή, είναι η ημέρα θριάμβου του Μεσσία, γι’ αυτό «αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή» (Ψαλμ. 117, 24) μας προτρέπει ο ιερός Ψαλμωδός. Η ανάσταση του Χριστού συμβολίζει τη συμφιλίωση του Θεού με τον άνθρωπο, αφού με αυτή τερματίσθηκε η μακροχρόνια πτώση και εξορία του, η γή έγινε ξανά ουρανός και οι ανάξιοι της γής άνθρωποι φάνηκαν άξιοι της επουράνιας βασιλείας· η απαρχή της φύσεώς μας, ο Χριστός, ανέβηκε ψηλότερα από τον ουρανό και άνοιξε ο παράδεισος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »