Letter by Charlie Williams, 12, about his battle with cancer

wil_2115784bThis is a story of a child called Charlie who was diagnosed with cancer when he was only five years old. In fact, on the fifth day of the fifth month of 2005.

My name is Charlie Williams. I could have died by now. I recently found out I was not going to die. At Addenbrookes Hospital I had to endure medical treatments that included radiotherapy, which involved me going into a cylindrical tunnel for about half an hour, which is quite scary for a 6 year old, as I was at the time.

I also had several MRI scans, also in a cylindrical tunnel, with all kinds of noises while you are inside. The chemotherapy was through a drip which was inserted into my body, in my upper chest, like a transfusion, and went on for a few hours at a time every month. I also had to have lots of blood transfusions. Needles aren’t the nicest thing in the world, and I used to be petrified of them, so you can imagine what it felt like for me to have them inserted into me so often as a child. But I’m used to them now.

Do you think you could cope with all that medical treatment? How do you think it would change you as a person? Being ill, and knowing that there may be a chance that you will lose the things that make up your life, makes you value those things. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το κήρυγμα των Αποστόλων (30 Ιουνίου)

12apostoloiτου Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Και να ηξεύρετε, παιδιά μου, ετούτην την γην, όπου κατοικούμεν, την έχει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Καθώς έχει ένας βασιλεύς και μαζώνει όλα τα βασιλικά χρέη και παίρνει από χωράφια, από αμπέλια και από τους ανθρώπους, και στέλνει ανθρώπους ιδικούς του και τα μαζώνουν κάθε χρόνον, και όταν τα πηγαίνουν εκείνοι έμπροσθεν εις τον βασιλέα χαίρεται ο βασιλεύς και τους δίδει μεγάλα χαρίσματα και τους έχει φίλους ήγαπημένους, έτσι έχει ο Χριστός την γην ωσάν αμπέλι, όλον τον κόσμον.

Και έβαλεν εργάτας τους δώδεκα Αποστόλους, τους ευλόγησε και τους έδωκε την χάριν του Αγίου Πνεύματος και ευθύς έμαθον τα γράμματα και όλες τις γλώσσες, ότι πρώτον οι Απόστολοι ήταν αγράμματοι και μίαν γλώσσαν μόνον ήξευραν, και αφού τους ηυλόγησε και τους εφύσησε εις το στόμα τους και έλαβον χάριν, όλα τα γράμματα και τις γλώσσες τις εμαθον. Και τους εστειλεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, εις όλον τον κόσμον και τους είπεν: Σύρτε εις όλον τον τόπον και εις όλην την γην, κάστρα και χωριά, και ειπέτε τους, αν ίσως θέλουν να ζήσουν και εδώ καλά και ειρηνικά και να τους βάλω εις τον παράδεισον, να πιστεύσουν και να βαπτίζωνται εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και να φυλάγουν τα προστάγματα του αγίου Ευαγγελίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί ο Χριστός δεν άλλαξε τον Ιούδα;

Τοιχογραφία από την Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου.


Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

«Τότε, αφού πήγε στους αρχιερείς ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, είπε, τι θέλετε να μου δώσετε για να σας τον παραδώσω;»[…]

Και ακριβώς όταν η πόρνη μετανοούσε, όταν καταφιλούσε τα πόδια του Κυρίου, τότε πρόδινε το Δάσκαλο ο μαθητής. Γι’ αυτό είπε «τότε», για να μην κατηγορήσεις για αδυναμία το Δάσκαλο, όταν βλέπεις τον μαθητή του να τον προδίνει. Γιατί τόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του Δασκάλου, ώστε να πείθει να Τον ακολουθούν ακόμη και οι πόρνες.

Θα αναρωτιόταν όμως κανείς, Εκείνος που είχε τη δύναμη να μεταστρέφει τις πόρνες και να τις κάνει να Τον ακολουθούν, δεν κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του μαθητή του; Είχε τη δύναμη να κερδίσει το μαθητή, αλλά δεν επιθυμούσε να τον μεταβάλει αναγκαστικά στο καλό, ούτε με τη βία να τον προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, αφού πήγε». Και το «αφού πήγε» αυτό δεν στερείται κάποιας σημασίας. Γιατί δεν κάλεσαν οι αρχιερείς τον Ιούδα, ούτε αναγκάστηκε, ούτε υποχρεώθηκε, αλλά ο ίδιος μόνος του κι ελεύθερα γέννησε την πονηρή αυτή σκέψη κι έβγαλε αυτή την απόφαση, χωρίς να έχει κανέναν σύμβουλο σ’ αυτό το πονηρό του έργο. «Τότε, αφού πήγε… ένας από τους δώδεκα». Τι σημαίνει το «ένας από τους δώδεκα»; Και αυτός ο λόγος «ένας από τους Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

The Holy Apostles (4) – St. Thomas.

The Virgin hands over her Precious Belt to the Apostle Thomas. An icon of the Holy and Great Monastery of Vatopedi on Mount Athos, in which the Holy Belt is kept.

The Virgin, after her assumption, hands over her Belt to the Apostle Thomas. An icon of the Holy and Great Monastery of Vatopedi on Mount Athos, in which the Holy Belt is kept.

Continued from (3)

St. Thomas.

Little is recorded of St. Thomas the Apostle, nevertheless thanks to the fourth Gospel his per-sonality is clearer to us than that of some others of the Twelve. His name occurs in all the lists of the Synoptists (Matthew 10:3; Mark 3:18; Luke 6, cf. Acts 1:13), but in St. John he plays a dis-tinctive part. First, when Jesus announced His intention of returning to Judea to visit Lazarus, “Thomas” who is called Didymus [the twin], said to his fellow disciples: “Let us also go, that we may die with him” (John 11:16). Again it was St. Thomas who during the discourse before the Last Supper raised an objection: “Thomas saith to him: Lord, we know not whither thou goest; and how can we know the way?” (John 14:5). But more especially St. Thomas is remembered for his incredulity when the other Apostles announced Christ’s Resurrection to him: “Except I shall see in his hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into his side, I will not believe” (John 20:25); but eight days later he made his act of faith, drawing down the rebuke of Jesus: “Because thou hast seen me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed” (John 20:29).

Read more… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

The Holy Apostles (3) – St. Barnabas.

Apostolos Varnavas1Continued from (2)

St. Barnabas.

Barnabas (originally Joseph), styled an Apostle in Holy Scripture, and, like St. Paul, ranked by the Church with the Twelve, though not one of them; b. of Jewish parents in the Island of Cyprus about the beginning of the Christian Era. A Levite, he naturally spent much time in Jerusalem, probably even before the Crucifixion of Our Lord, and appears also to have settled there (where his relatives, the family of Mark the Evangelist, likewise had their homes, Acts 12:12) and to have owned land in its vicinity (4:36-37). A rather late tradition recorded by Clement of Alexandria (Strom. II, 20, P.G. VIII, col. 1060) and Eusebius (H. E. II, 1:P. G. XX, col. 117) says that he was one of the seventy Disciples; but Acts (4:36-37) favours the opinion that he was converted to Christianity shortly after Pentecost (about A.D. 29 or 30) and immediately sold his property and devoted the proceeds to the Church. The Apostles, probably because of his success as a preacher, for he is later placed first among the prophets and doctors of Antioch (13:1), surnamed him Barnabas, a name then interpreted as meaning “son of exhortation” or “consolation.” (The real etymology, however, is disputed. See Encyl. Bibli. I, col. 484.) Though nothing is recorded of Barnabas for some years, he evidently acquired during this period a high position in the Church.

Read more… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

The Holy Apostles (2) – St. Andrew.

The Martyrdom of St Andrew

The Martyrdom of St Andrew. Painting of Bartolome Esteban Murillo 1675-82

Continued from (1)

St. Andrew.

The name “Andrew” (Gr. andreia, manhood, or valour), like other Greek names, appears to have been common among the Jews from the second or third century B.C. St. Andrew, the Apostle, son of Jonah, or John (Mat.16:17; John 1:42), was born in Bethsaida of Galilee (John 1:44). He was brother of Simon Peter (Mat.10:2; John 1:40). Both were fishermen (Mat.4:18; Mark 1:16), and at the beginning of Our Lord’s public life occupied the same house at Capharnaum (Mark 1:21, 29). From the fourth Gospel we learn that Andrew was a disciple of the Baptist, whose testimony first led him and John the Evangelist to follow Jesus (John 1:35-40).

Read more… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

The Holy Apostles (1)


Apostles of Christ.

Under this title it may be sufficient to supply brief and essential information. The reader will find at the end of this article various titles of other articles which contain supplementary information on subjects connected with the Apostles.

The Name.

The word “Apostle,” from the Greek apostello “to send forth,” “to dispatch,” has etymologically a very general sense. Apostolos (Apostle) means one who is sent forth, dispatched — in other words, who is entrusted with a mission, rather, a foreign mission. It has, however, a stronger sense than the word messenger, and means as much as a delegate. In the classical writers the word is not frequent. In the Greek version of the Old Testament it occurs once, in III Kings, 14:6 (cf. ibid, 12:24). In the New Testament, on the contrary, it occurs, according to Bruder’s Concordance, about eighty times, and denotes often not all the disciples of the Lord, but some of them specially called. It is obvious that our Lord, who spoke an Aramaic dialect, gave to some of his disciples an Aramaic title, the Greek equivalent of which was “Apostle.”

Read more… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Μυστικός Δείπνος


Τοιχογραφία από την Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου

Μεγάλη Πέμπτη

Δύο βασικά γεγονότα χαρακτηρίζουν τις ιερές ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Πέμπτης: ο Μυστικός Δείπνος του Κυρίου Ιησού Χριστού με τους μαθητές Του και η προδοσία του Ιούδα. Το βαθύτερο νόημα και των δύο αυτών γεγονότων είναι η αγάπη . Ο Μυστικός Δείπνος είναι η εσχατολογική αποκάλυψη της σωτηριώδους αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, της αγάπης που είναι η καρδιά της σωτηρίας. Η προδοσία του Ιούδα αποκαλύπτει ότι η αμαρτία, ο θάνατος και η αυτοκαταστροφή οφείλονται επίσης στην αγάπη · αλλά σε μια αγάπη καταστροφική, μια αγάπη που διαιρεί, διαλύει και οδηγεί εκεί που κάθε άλλο παρά αγάπη κυριαρχεί. Ακριβώς εδώ βρίσκεται το μυστήριο τούτης της μοναδικής ημέρας, της Μεγάλης Πέμπτης. Οι ιερές ακολουθίες της, όπου το φως και το σκοτάδι, η χαρά και η λύπη είναι παράξένα αναμειγμένα, μας προκαλούν σε μια επιλογή από την οποία εξαρτάται ο τελικός προορισμός του καθενός από μας.

«Προ δε της εορτής του Πάσχα ειδώς ο Ιησούς ότι ελήλυθεν αυτού η ώρα… αγαπήσας τους ιδίους τους εν τω κόσμω, εις τέλος ηγάπησεν αυτούς…» (Ιω. 13, 1). Για να καταλάβουμε το νόημα του μυστικού Δείπνου θα πρέπει να τον δούμε σαν τέλος της μεγαλειώδους ενέργειας της Θείας Αγάπης, η οποία άρχισε με τη δημιουργία του κόσμου και τώρα ολοκληρώνεται με το Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »