St. Joseph of Arimathea (with Orthodox hymn to the saint from St. Anthony’s Orthodox Monastery in Arizona) – July 31

A contemporary Orthodox icon depicting saints Eudokimos and Joseph of Arimathea (July 31).

A contemporary Orthodox icon depicting saints Eudokimos and Joseph of Arimathea (July 31).

All that is known for certain concerning him is derived from the canonical Gospels. He was born at Arimathea — hence his surname — «a city of Judea» (Luke 23:51), which is very likely identical with Ramatha, the birthplace of the Prophet Samuel, although several scholars prefer to identify it with the town of Ramleh. He was a wealthy Israelite (Matthew 27:57), «a good and a just man» (Luke 23:50), «who was also himself looking for the kingdom of God» (Mark 15:43). He is also called by St. Mark and by St. Luke a bouleutes, literally, «a senator», whereby is meant a member of the Sanhedrin or supreme council of the Jews. He was a disciple of Jesus, probably ever since Christ’s first preaching in Judea (John 2:23), but he did not declare himself as such «for fear of the Jews» (John 19:38). On account of this secret allegiance to Jesus, he did not consent to His condemnation by the Sanhedrin (Luke 23:51), and was most likely absent from the meeting which sentenced Jesus to death (cf. Mark 14:64).

St Joseph of ArimatheaThe Crucifixion of the Master quickened Joseph’s faith and love, and suggested to him that he should provide for Christ’s burial before the Sabbath began. Unmindful therefore of all personal danger, a danger which was indeed considerable under the circumstances, he boldly requested from Pilate the Body of Jesus, and was successful in his request (Mark 15:43-45). Once in possession of this sacred treasure, he — together with Nicodemus, whom his courage had likewise emboldened, and who brought abundant spices — wrapped up Christ’s Body in fine linen and grave bands, laid it in his own tomb, new and yet unused, and hewn out of a rock in a neighbouring garden, and withdrew after rolling a great stone to the opening of the sepulchre (Matthew 27:59, 60; Mark 15:46; Luke 23:53; John 19:38-42). Thus was fulfilled Isaiah’s prediction that the grave of the Messias would be with a rich man (Isaiah 53:9). The Greek Church elebrates the feast of Joseph of Arimathea on 31 July, and the Roman Church on 17 March. The additional details which are found concerning him in the apocryphal «Acta Pilati», are unworthy of credence. Likewise fabulous is the legend which tells of his coming to Gaul A.D. 63, and thence to Great Britain, where he is supposed to have founded the earliest Christian oratory at  Glastonbury. Finally, the story of the translation of the body of Joseph of Arimathea from Jerusalem to Moyenmonstre (Diocese of Toul) originated late and is unreliable.

Read more…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μεγάλο Σάββατο (1)

Η "Σινδόνη του Τορίνο", το νεκρικό σάβανο του Χριστό. Η Σινδόνη είναι το "Άγιο Μανδήλιο", το οποίο έκλεψαν οι Σταυροφόροι το 1204 όταν λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη. Βρίσκεται στην πόλη Τορίνο της Ιταλίας.

Η "Σινδόνη του Τορίνο", το νεκρικό σάβανο του Χριστού, όπου αποτυπώθηκε υπερφυσικώς η μορφή Του. Η Σινδόνη είναι το "Άγιο Μανδήλιο", το οποίο έκλεψαν οι Σταυροφόροι το 1204 όταν λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη. Βρίσκεται στην πόλη Τορίνο της Ιταλίας. (Τα καψίματα στα δεξιά και στα αριστερά της μορφής του Χριστού οφείλονται σε πυρκαγιά, κατά την οποία η Σινδόνη ήταν διπλωμένη, γι' αυτό και είναι συμμετρικά.)

«ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟ»

Το «Άγιον και Μέγα Σάββατον» είναι η ημέρα που συνδέει τη Μεγάλη Παρασκευή -την ημέρα του Σταυρού- με την Κυριακή , ημέρα της Ανάστασης του Κυρίου. Για πολλούς ανθρώπους, η αληθινή φύση και το νόημα αυτού του «συνδέσμου», η ουσιαστική αναγκαιότητα αυτής της «ενδιάμεσης ημέρας» παραμένει άγνωστη, ή ίσως σκοτεινή. Για μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που εκκλησιάζονται οι «σπουδαιότερες» ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας είναι η Μεγάλη Παρασκευή και η Κυριακή, δηλαδή ο Σταυρός και η Ανάσταση. Χωρίς το Μεγάλο Σάββατο όμως αυτές οι δύο ημέρες παραμένουν, κατά κάποιο τρόπο, «ασύνδετες». Έχουμε δηλαδή μια ημέρα λύπης και υστέρα έρχεται η ημέρα της χαράς. Σ’ αυτή τη διαδοχή η λύπη απλά αντικαθίσταται από τη χαρά… Αλλά σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας που εκφράζεται στη λειτουργική της παράδοση, η φύση αυτής της διαδοχής δεν είναι μια απλή αντικατάσταση. Η Εκκλησία διακηρύσσει ότι ο Χριστός «επάτησε τω θανάτω τον θάνατον». Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και πριν από την Ανάσταση συμβαίνει κάποιο γεγονός στο οποίο η λύπη δεν αντικαθίσταται απλά από τη χαρά, αλλά μεταμορφώνεται σε χαρά. Το Μεγάλο Σάββατο είναι ακριβώς η ημέρα αυτής της μεταμόρφωσης , η ημέρα κατά την οποία η νίκη έρχεται από μέσα και εξαφανίζει την ήττα, η ημέρα οπότε έχουμε την ευκαιρία να ηρεμήσουμε και να σκεφτούμε, πριν από την Ανάσταση, το θάνατο του ίδιου του θανάτου … Όλα αυτά εκφράζονται, και πολύ περισσότερο βιώνονται, κάθε χρόνο στη διάρκεια αυτής της υπέροχης πρωινής ακολουθίας του Μεγάλου Σαββάτου. Η Θεία Λειτουργία αυτής της ημέρας γίνεται για μας ένα σωτήριο μεταμορφωτικό παρόν.

Ερχόμενοι στο ναό το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου έχουμε ολοκληρώσει τις ακολουθίες της Μεγάλης Παρασκευής. Σήμερα στους ενοριακούς ναούς ο Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου ψέλνεται τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ. Η λύπη της Μεγάλης Παρασκευής είναι, επομένως, το εισαγωγικό θέμα, το σημείο έναρξης θα λέγαμε, του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου. Αρχίζει σαν νεκρώσιμη ακολουθία, σαν θρήνος σε νεκρό σώμα. Οι ιερείς βγαίνουν από το ιερό και στέκονται μπροστά στον Επιτάφιο, θυμιατίζουν αργά τον Επιτάφιο, τις εικόνες και όλο το εκκλησίασμα. Όλοι μαζί, λαός και κληρικοί, στεκόμαστε μπροστά στον τάφο του Κυρίου μας και συγκεντρώνουμε τη σκέψη μας στο μεγάλο γεγονός του Θανάτου Του, της φαινομενικής ήττας. Κείνη τη στιγμή αρχίζουμε να ψάλλουμε τα εγκώμια σε τρεις στάσεις. Τα εγκώμια είναι τροπάρια που λέγονται με στίχους από τον «Άμωμο» δηλαδή, τον 118ο Ψαλμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »