Η να ξεσκλαβωθούμε ή όλοι να πεθάνομε…

ΣΤ’ ΑΡΜΑΤΑ, ΑΔΕΡΦΙΑ!…

Ήγαπημένοι μου… Ήτανε φαίνεται από το Θεό γραμμένο ν’ αδράξωμε τ’ άρματα μία ήμερα και να χυθούμε καταπάνου στους τυράννους μας, που τόσα χρόνια ανελεήμονα μας τυραγνεύουν. Τι τη θέλομε, βρέ αδέρφια, αυτή την πολυπικραμένη ζωή, να ζούμε απο-
κάτω ατή σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων να ακονιέται στα κεφάλια μας; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Νικόδημος και η Πνευματική προετοιμασία του 1821

Κωνσταντίνος Χολέβας , Πολιτικός Επιστήμων

2009 ΕΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

Ο εορτασμός των Εθνικών Επετείων αποκτά μεγαλύτερη σημασία και μεταδίδει πιο ουσιαστικά μηνύματα όταν αναζητούμε όχι μόνο τους πρωταγωνιστές των πεδίων των μαχών, αλλά κυρίως όταν ανιχνεύουμε τους πνευματικούς προδρόμους, αυτούς πού άνοιξαν το δρόμο. Τιμώντας, λοιπόν, την 25η Μαρτίου, διπλή πανήγυρη, χριστιανική και εθνική, και αναλογιζόμενοι πόσοι ήρωες αγωνίσθηκαν και θυσιάσθηκαν κατά την Ελληνική Επανάσταση, καλό είναι να τιμούμε και τους πνευματικούς πρωτοπόρους, τους καθοδηγητές, τους εμπνευστές. Ένας από αυτούς είναι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος εκοιμήθη πριν από 200 ακριβώς χρόνια, στις 14 Ιουλίου 1809. Εφέτος, λοιπόν, που η Εκκλησία μας τιμά ιδιαιτέρως τα 200 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του Αγίου, ας γράψουμε δυο λόγια για τη συνεισφορά του στήν προετοιμασία του Αγώνος.
Όχι. Ο Άγιος Νικόδημος δεν οργάνωσε κλέφτες και αρματολούς, ούτε μετείχε στην εξέγερση του παπα -Ευθύμη Βλαχάβα, την τελευταία μεγάλη εθνική ένοπλη κίνηση πριν από το 1821. Δεν έπιασε ποτέ όπλο στα χέρια του. Ούτε έγραψε επαναστατικά ή πολιτικά κείμενα όπως ο Ρήγας Φεραίος. Βοήθησε με τον τρόπο του, τον Φιλοκαλικό, τον πνευματικό, τον Ησυχαστικό, τον συγγραφικό. Ο Μοναχός από τη Νάξο με την εντυπωσιακή θεολογική και φιλολογική κατάρτιση, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με το Άγιον Όρος, ο σπουδαίος αυτός νεοπατερικός συγγραφεύς του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνος έδωσε χωρίς τυμπανοκρουσίες το δικό του αγώνα. Με το κομποσχοίνι, με τη νοερά προσευχή, με τήν πέννα, με τα βιβλία, με το γνήσιο πατριωτισμό του , τον οποίο διακρίνουμε στα γραπτά του όσο κι αν προσπαθεί να τον παρουσιάσει με ήπιο τρόπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Εκκλησία τα ευλογεί όλα αυτά;

Το 1964, το πρώτο μου μόλις σχολικό έτος άγοντος της εν Αθωνιάδι καθηγεσίας μου, μου ανέθεσαν την εκφώνησι στο Πρωτάτο του πανηγυρικού της επετείου της εθνεγερσίας της 25ης Μαρτίου. Το να συντάξω εκείνον τον λόγο, όπως τον συνέταξα, πρέπει να αποδοθή στην απειρία της νεότητός μου, ενδεχομένως στην λανθάνουσα η και φανερή οίησί μου, πιθανόν δε και στο νευρώδες, ορμητικό και… επαναστατικό του θέματος. Και σαν να ήταν όλα τούτα λίγα, ήρθαν και προστέθηκαν, κατά την στιγμή της εκφωνήσεως, του στόμφου το επιτηδευμένο και του τόνου το υπερβολικό. Ας όψεται όμως και ο… Πανσέληνος, που τοιχογράφησε τόσο ανδρείους, εύσταλείς, στρατιωτικά ενδεδυμένους και ξιφήρεις -απέναντί μου- τους αγίους μεγαλομάρτυρας Δημήτριο, Θεόδωρο, Μερκούριο, Αρτέμιο και άλλους, που εξ αρχής, κοιτάζοντάς τους, νόμισα πως… συνηγορούσαν στην διάπραξι και τούτων των παραπτωμάτων μου!… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Κύπρος και η ελληνική επανάσταση

Ύστερα από τη σκληρή δουλεία αιώνων,, οι ‘Ελληνες επαναστάτησαν το 1821 διεκδικώντας με το σπαθί και το ντουφέκι την ελευθερία τους. Η επανάσταση εκείνη, πλήρης επεισοδίων ηρωισμού, ανδρείας, ολοκαυτωμάτων, αυτοθυσίας και αυταπάρνησης, οδήγησε στην απελευθέρωση μικρού τμήματος του ελληνικού χώρου και στη δημιουργία ελευθέρου Ελληνικού κράτους. Οι επιπτώσεις του τιτάνιου εκείνου αγώνα επί της Κύπρου ήσαν πολλές και σημαντικές, όσο και τραγικές. Και ήσαν τόσο άμεσες, όσο και απορρέουσες αλλά και μακροπρόθεσμες.

Η Κύπρος, για διάφορους λόγους που θα δούμε πιο κάτω, δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τα άλλα ελληνικά μέρη και να επαναστατήσει και αυτή. Παρά ταύτα, πλήρωσε βαρύτατο τίμημα αίματος. Αλλά και πέραν του κυπριακού χώρου, στην επαναστατημένη Ελλάδα, πολλοί Κύπριοι πολέμησαν εθελοντικά και αρκετοί έχυσαν το αίμα τους. Αξιόλογοι Κύπριοι, εξάλλου, μαρτυρείται ότι είχαν εργαστεί και για την προετοιμασία της Ελληνικής επανάστασης, μεταξύ δε των μυημένων μελών της Φιλικής Εταιρείας, της μυστικής οργάνωσις που προετοίμασε την επανάσταση, ήταν και ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός και, προφανώς, οι λοιποί ιεράρχες και άλλοι παράγοντες του νησιού, κληρικοί και λαϊκοί. Μεταξύ των Κυπρίων μαρτύρων υπέρ της ελληνικής ελευθερίας θα πρέπει να μνημονεύσουμε πρώτον τον εκ των συντρόφων του Ρήγα Φεραίου, τον Κύπριον Ιωάννην Καρατζάν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Εθνικά, Ιστορία. Leave a Comment »

Αγρυπνία στο Μετόχιον Αγίου Παντελεήμονος Κοκκιναρά Πεντέλης για την εορτή του Ευαγγελισμού

Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών

Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη

Ι.Μετόχιον Αγ.Παντελεήμονος Κοκκιναρά Πεντέλης Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λόγος Αγίου Μαξίμου του Γραικού κατά των βλασφημούντων την Παναγία Θεοτόκο

Όλη η θεόπνευστη Γραφή διδάσκει και διατάσσει να προσκυνούμε και να απονέμουμε κάθε τιμή όχι μόνο στην πάναγνη εικόνα του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού και της Παναγίας Θεοτόκου και των άλλων εναρέτων και θεαρέστων ανδρών Του, αλλά και σε όλα τα άλλα που ως προσφορές αφιερώθηκαν στον Σωτήρα Χριστό, όπως τα λειτουργικά εκκλησιαστικά σκεύη η τα διάφορα αντικείμενα για την διακόσμηση και την ευπρέπεια της πάναγνης εικόνας Του η της αγίας Τραπέζης. Όλα αυτά πρέπει να τα τιμούμε και να τα προσκυνούμε ως πράγματα που μετέχουν ήδη της αγιοσύνης Του. Τούτο φαίνεται από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Σωτήρ μίλησε επιτιμητικά στους Φαρισαίους και είπε: «Ουαί υμίν, οδηγοί τυφλοί, οι λέγοντες· ος αν ομόση εν τώ ναώ, ουδέν εστιν, ος δ’ αν ομόση εν τώ χρυσώ του ναού, οφείλει. Μωροί και τυφλοί! Τις γάρ μείζων εστίν ο χρυσός η ο ναός ο αγιάζων τον χρυσόν; Και ος αν ομόση εν τώ θυσιαστηρίω, ουδέν εστιν, ος δ’ αν ομόση εν τώ δώρω τώ επάνω αυτού, οφείλει. Μωροί και τυφλοί! Τί γάρ μείζον, το δώρον η το θυσιαστήριον το αγιάζον το δώρον;»[1]. Πράγματι είναι θαυμαστό ότι τα αντικείμενα, που αφιερώθηκαν στον Θεό με καλή πρόθεση και κατά τους κανόνες του εκκλησιαστικού τυπικού, μετέχουν αγιοσύνης, αφού ακόμη και τα χάλκινα πυρεία των διακοσίων πενήντα ανδρών, που επαναστάτησαν εναντίον του προφήτη Μωυσή και του ιερέα Ααρών με επί κεφαλής τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών, από τους οποίους άλλους κατάπιε ζωντανούς η γή μαζί με τις οικίες και όλες τις περιουσίες τους και τους άλλους κατέκαυσε το θεόσταλτο πύρ και τα οποία έφεραν εναντίον του θελήματος του Θεού, ο Θεός διέταξε στον Μωυσή και τον ιερέα Ελεάζαρ να τα πάρουν και να κάμουν από αυτά «λεπίδας ελατάς, περίθεμα τώ θυσιαστηρίω, ότι προσηνέχθησαν έναντι Κυρίου»[2]. Όλα αυτά δείχνουν σαφώς και αναντίρητα ότι κάθε αισθητό αντικείμενο, που ως εργαλείο της θείας λειτουργίας αφιερώθηκε στον Θεό, μετέχει της αγιοσύνης και αποτελεί αντικείμενο προσκύνησης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί η αγιοποίηση του Μακρυγιάννη;

Ειρήνη Οικονομίδου

Διαβάζοντας (στο περιοδικό «ΝΟΥΜΑΣ») το άρθρο το σχετικό με το θέμα της αγιοποίησης του Μακρυγιάννη θα ήθελα να παρατηρήσω τα εξής.

Πρώτα πρώτα ο Μακρυγιάννης δεν έγινε γνωστός από τον Σεφέρη αλλά από τον Βλαχογιάννη που ανακάλυψε το κρυμμένο χειρόγραφό του των «Απομνημονευμάτων» και των «Οραμάτων & Θαμάτων» και έκανε την πρώτη έκδοση των «Απομνημονευμάτων», μην έχοντας το θάρρος να εκδόσει και το αγιώτατο βιβλίο του των «Οραμάτων και Θαμάτων». ‘Οταν στις μέρες μας το εξέδωσε η Εθνική Τράπεζα γίνονταν τεράστιες σειρές για να το προμηθευθή ο κόσμος (όχι γιατί ήταν ένας «ήρωας του ’21», αλλά λόγω της βαθειάς πνευματικότητας αυτού του βιβλίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Εθνικά, Ορθόδοξη πίστη. Ετικέτες: . Leave a Comment »