Prayer is the act from which all other good comes

Often has the Church proclaimed, ‘Prayer is the act from which all other good comes.’1

It may seem strange that, in this statement, the source of all good is ascribed to the act and state of prayer. Certainly, all good comes from God! There is only one source of Good, and of the identity of this source there is no question. Lest any be tempted to forget, it is proclaimed at every Liturgy in the prayer before the ambo: ‘Every good gift and every perfect gift is from above, coming down from Thee, the Father of Lights’.2 Certainly, there is no other fount from which goodness flows than God Himself, the very essence and heart of Goodness. Good gifts are good only insomuch as they come from Him, for ‘whatever is not God, is nothing’.3

Why, then, the exalted status given to prayer? If all good gifts are from God and Him only, how can we then say, ‘Prayer is the act from which all other good comes’? How is it possible to hold to the divine truth here stated, and still proclaim, as the holy Abba Agathon does in regard to prayer, that by its action it is the reconciliation of man with God, the mother and daughter of tears, a bridge for crossing temptations, a wall of protection from afflictions, a crushing of conflicts, boundless activity, the spring of virtues, the source of spiritual gifts, invisible progress, food of the soul, the enlightening of the mind, an axe for despair, a demonstration of hope, the release from sorrow. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Christianity, In English. Ετικέτες: , . 2 Σχόλια »

Οικογένεια, εργασία και σύγκρουση

Τα τελευταία χρόνια μια μεγάλη ερευνητική προσπάθεια επικεντρώνεται στη μελέτη της αλληλεπίδρασης οικογενειακού κλίματος και εργασίας, συνδυασμού, που μπορεί να προκαλέσει σύγκρουση και στα δύο πλαίσια, ανάλογα με τον τρόπο και την ένταση με τον οποίο εκδηλώνεται.

Οι παράγοντες, που είναι καθοριστικοί είναι οι ώρες εργασίας, το ωράριο εκτός του κανονικού, η ανάγκη για επαγγελματικά ταξίδια, η υποστήριξη της διοίκησης και των συναδέλφων, το εργασιακό άγχος και η εξουθένωση, η σύγχυση ρόλων, το εισόδημα, οι ποιοτικές στιγμές με την οικογένεια, ο αριθμός παιδιών μικρής ηλικίας, ο ανταγωνισμός των συζύγων, οι διαμάχες του ζευγαριού, η συμβίωση με άλλα μέλη της ευρύτερης οικογένειας και κυρίως η απασχόληση του άλλου συζύγου.

Να σημειωθεί ότι η είσοδος των γυναικών στην παραγωγική διαδικασία, επέτεινε τη σύγχυση ρόλων και έκανε δυσδιάκριτα τα όρια, εφόσον πλέον οι ανάγκες έγιναν συνθετότερες και η ανατροφή των παιδιών μετατέθηκε και στον άνδρα. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες άρχισαν να αντιμετωπίζουν ζητήματα επαγγελματικής φύσεως, που δεν τις αφορούσαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Δυστυχώς, οι δύο παράγοντες, η ισορροπία των οποίων διασφαλίζει ή διαταράσσει τη συναισθηματική αρμονία, χαρακτηρίζονται ως αξιακά συστήματα ασύμβατα μεταξύ τους: Η εργασία και η οικογένεια διέπονται από διαφορετικούς νόμους, ικανοποιούν ετερογενείς ανάγκες και η αλληλοεπικάλυψη γεννά σύγκρουση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έφηβοι στα πρόθυρα διαδικτυακής «αποχαύνωσης»

Ξυπνάτε και κοιμόσαστε έχοντας διαρκώς το μυαλό σας στο διαδίκτυο; Προτιμάτε την… «παρέα» του ηλεκτρονικού σας υπολογιστή, από την παρέα των αγαπημένων σας φίλων; Νιώθετε άγχος και νευρικότητα κάθε φορά που βρίσκεστε offline; Ε, τότε πιθανότατα, να είστε κι εσείς ένας από τους πολλούς ανθρώπους στη χώρα μας που βρίσκονται στον «προθάλαμο» του διαδικτυακού εθισμού, γεγονός που σημαίνει ότι το παρόν άρθρο σας αφορά απόλυτα!

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Μονάδας Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Νοσοκομείο Παίδων «Π. & Α. Κυριακού», ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εφήβων,… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα παραγγέλματα των 7 Σοφών της Αρχαιότητας

Έπου θεώ    Ακολούθα τον Θεό

Νόμω πείθου    Να πειθαρχείς στο Νόμο

Γονείς αίδου   Να σέβεσαι τους γονείς σου

Ηττώ υπέρ δικαίου   Να καταβάλεσαι για το δίκαιο

Γνώθι μαθών    Γνώρισε αφού μάθεις Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ιστορία. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Ο Άγιος Αθανάσιος του Μπρεστ-Λίτοβσκ (5 Σεπτεμβρίου)

Ο άγιος Αθανάσιος του Μπρεστ της Πολωνίας έ­ζησε στην εποχή που πραγματοποιήθηκε η απόφαση της Ουνίας για ένωση μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλη­σίας και της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας το 1596. Αυτή έγινε με την εξουσία και την βία και την βοή­θεια του πολωνικού κράτους. Όσοι έμειναν πιστοί στην ορθόδοξη πίστη υπέφεραν πολλούς και διαφό­ρους διωγμούς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι ορθόδο­ξοι να φύγουν στα άγρια μέρη της χώρας, ή ενώνο­νταν σε ορθόδοξες ομάδες κάτω από την προστασία λίγων αριστοκρατικών ορθοδόξων. Οι περισσότεροι από τους πλουσίους πέρασαν στον Ρωμαιοκαθολικισμό, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί;

Συνήθως, όταν μας βρίσκει κάποια ξαφνική δυστυχία, μάταια αναφωνούμε: «γιατί;». Μόνον η Εκκλησία του Χριστού γνωρίζει πώς να ερμηνεύσουμε την αιτία κάθε δυστυχίας. Η Εκκλησία κατατάσσει σε δύο γενικές κατηγορίες τις δυστυχίες, ανάλογα με την αιτία τους: κάποιες δυστυχίες έρχονται στον αμαρτωλό άνθρωπο εξαιτίας παλαιών αμαρτιών για τις οποίες δεν έχει μετανοήσει. Άλλες πάλι πλήττουν τους δικαίους και χρησιμεύουν, κατά τα λόγια του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, «ως μέσα για να λάβουν στεφάνους, όπως ήταν οι περιπτώσεις του Λαζάρου και του Ιώβ». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γάμος, το Μυστήριο της Αγάπης

Μια οικογένεια σε τοιχογραφία αρχαίας χριστιανικής κατακόμβης στην Ρώμη. (Μπορείτε να κάνετε κλικ για να δείτε την φωτογραφία μεγαλύτερη.)

(+) Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Καρδαμάκης

«Ουκ έστιν τούτο ανθρώπινον, αλλ’ ο Θεός τους έρωτας τούτους εγκατέσπειρε» (Ι. Χρυσόστομος)

Χωρίς την αγάπη όλα μένουν μετέωρα και ατελείωτα. Η αγάπη είναι ο «σύνδεσμος της τελειότητας» (Κολ. 3,14), το πρώτο και έσχατο μέτρο και κριτήριο των προσώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων. Η ζωή θα μπορούσε να ονομάζεται αγάπη και η αγάπη ζωή. «Ο σκοπός σου είναι η ζωή και η ζωή σου είναι η αγάπη, δηλαδή ο κάθε άλλος». Ο άλλος δεν είναι η κόλασή μου, αλλά ο παράδεισός μου. Γίνεται η κόλασή μου, όταν δεν γίνομαι παράδεισός του. «Όσο απομακρυνόμαστε μεταξύ μας, τόσο απομακρυνόμαστε και από τον Θεό… και όσο ενωνόμαστε με τον πλησίον, τόσο ενωνόμαστε με το Θεό» (Αββάς Δωρόθεος). Τον Θεό «δεν μπορείς να τον συναντήσεις παρά μόνο μέσα στην αγάπη για τον άλλον, που φτάνει μέχρι το να κάνεις δικό σου τον πόνο του, γιατί, αν ο Θεός είναι αγάπη, δεν μπορεί να ζει παρά μέσα στην κατάσταση της αγάπης για τον άλλο». Η αγάπη είναι «η καθ’ υπερβολήν οδός» (Α’ Κορ. 12,31 13,1 εξ), στην οποία πρέπει να εκφραστεί η χριστιανική ζωή, η ευαγγελική τελειότητα: Αν θέλεις να σώσεις τη ζωή σου πρέπει να τη χάσεις. Στην πραγματικά ελεύθερη αγάπη δεν εκδηλώνουμε απλώς αισθήματα και δεν πολυπραγμονούμε. Ακολουθούμε τον δρόμο της κενώσεως και του σταυρού, της παραιτήσεώς μας από τις απαιτήσεις της ατομικής ζωής και της προσλήψεως των απαιτήσεων της ζωής των άλλων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »