Μεγάλο Σάββατο – Η κάθοδος του Χριστού μέχρι τα μελαγχολικά βασίλεια του θανάτου.(Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ)

Η Ακολουθία ήδη μας έδωσε όχι μόνον όλη την Χάρη αλλά και όλη την χαρά, τον καταρτισμό του νοήματος των Αγίων Ημερών. Αξιωθήκαμε να προχωρήσουμε λειτουργικώς μαζί με τον Κύριο από τον κήπο της Γεθσημανή μέχρι τον φρικτό Γολγοθά και μέχρι τον ζωηφόρο και ζωοδόχο Τάφο, τον ξένο Τάφο, στον οποίο φιλοξενήθηκε τριήμερος. Σημειώνω, αυτόν τον ξένο Τάφο, γιατί ο Κύριος ήλθε «εις τα ίδια και οι ίδιοι Αυτόν ουκ εδέχθησαν», ήλθε στους δικούς Του και οι δικοί Του δεν Του ανοίξανε και έμεινε διά βίου ένας ξένος. Ξένος για τον κόσμο, τον οποίο δημιούργησε. Ξένος για τον λαό τον περιούσιο, τον αγαπημένο. Ξένος ως τον θάνατό Του, που δεν βρέθηκε ούτε ένας τάφος να ανήκει στον Ίδιο για να Τον δεχθεί, αλλά φιλοξενήθηκε στον τάφο του δικαίου Ιωσήφ του Αριμαθαίου.

Σήμερα ο Κύριος έχει κατέβει στα ταμεία του Άδου. Λέει ο απόστολος Πέτρος, ότι εκεί κατέβηκε «ίνα και τοις εν φυλακή πνεύμασι κηρύξη». Κατέβηκε μέχρι τα αμειδή,(αγέλαστα-μελαγχολικά) βασίλεια του θανάτου, τα σκοτεινά, όπου δεν υπάρχει χαμόγελο ποτέ, να αναζητήσει «παγγενή τον Α­δάμ», όλη την ανθρωπότητα, από του Αδάμ και της Εύας μέχρι και εκείνων που είχαν πεθάνει ως την ώρα εκείνη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

For God so loved the world… (John 3:14-21)

A symbolic image of the Passion and the Holy Trinity. Drawing by St Mary Skobtsova of Paris.

«And as Moses lifted up the serpent in the wilderness, even so must the Son of man be lifted up: That whosoever believeth in him should not perish, but have eternal life. For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believeth in him should not perish, but have everlasting life. For God sent not his Son into the world to condemn the world; but that the world through him might be saved. He that believeth on him is not condemned: but he that believeth not is condemned already, because he hath not believed in the name of the only begotten Son of God. And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. But he that doeth truth cometh to the light, that his deeds may be made manifest, that they are wrought in God.»

Το θαυμαστό DOGWOOD και ο θρύλος του

spring_dogwood_flower_crown_of_thorns__easter_gift1

Υπάρχει ένας θρύλος, ότι την εποχή της Σταύρωσης, το ντόγκγουντ (dogwood) είχε το μέγεθος της βελανιδιάς και των άλλων δέντρων του δάσους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία για την Μεγάλη Παρασκευή

Χρυσοκέντητος Επιτάφιος αφιέρωμα του αυτοκράτορα Ιωάννου Καντακουζηνού. Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου.

Μπορείτε να ακούσετε την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία για την Μεγάλη Παρασκευή του Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο πόνος της Παναγίας (από τις σημειώσεις του Αγίου Σιλουανού)

Όταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ω, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρμόσυνα! Η αγάπη, όμως, αυτή συνεπάγεται θλίψη· και όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι και η θλίψη.

Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη χάρη, αλλά και Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό, και οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί και η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Και αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατί το θέλημά Του ήταν να δει η Θεοτόκος την Ανάσταση και ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνει παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

What Christ Accomplished on the Cross

 by Hieromonk Damascene

A talk delivered at the Annual Lenten Clergy Confession of the New Gracanica Metropolitanate and the Western American Diocese of the Serbian Orthodox Church, Jackson, California, March 4/17, 2004.

The topic of today’s talk—what Christ accomplished on the Cross—is of course a prime subject of contemplation during the Lenten season, as we prepare to prayerfully commemorate Christ’s passion, death, and the inevitable consequence of His death: His holy Resurrection. As we call to mind and repent of our sins during the Holy Fast, we also call to mind that which has saved us from the eternal consequences of sin. We call to mind Christ’s life-creating death on the Cross, which He underwent for the salvation of each one of us.

The Orthodox dogma of our redemption—which includes the doctrines concerning Christ’s incarnation, death and Resurrection—is the chief dogma of our Faith, together with the dogma of the Holy Trinity. I have been especially contemplating and reading Patristic writings on this subject for a few years now. It is a vast subject. In this lecture I will try to outline its main points in a linear and chronological fashion. I will speak about the state of man before the Fall and after the Fall, and then speak about how Christ saved us from the consequences of the Fall through His incarnation, death and Resurrection. Finally, I will summarize all the present and future accomplishments of Christ’s redemptive work. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σήμερον ο Ιούδας…

Σήμερον ο Ιούδας παραποιείται θεοσέβειαν και αλλοτριούται του χαρίσματος· υπάρχων μαθητής γίνεται προδότης· εν ήθει φιλικώ δόλον υποκρύπτει και προτιμάται της του Δεσπότου αγάπης τριάκοντα αργύρια, οδηγός γενόμενος συνεδρίου παρανόμου. Ημείς δε, έχοντες σωτηρίαν τον Χριστόν, αυτόν δοξάσωμεν. (Τροπάριο του δ΄ αντιφώνου της Ακολουθίας των Αγίων Παθών)

(Σήμερον ο Ιούδας δεικνύει κίβδηλον θεοσέβειαν και χάνει το χάρισμα (να είνε μαθητής του Χριστού· το χάνει δέ), διότι, ενώ ήτο μαθητής, γίνεται προδότης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »