Ο όσιος Ρωμύλος της Ραβάνιτσας – 18 Σεπτεμβρίου

Όσιος Ρωμύλος της Ραβάνιτσας. Σύγχρονη εικόνα Ι.Μ.Δοχειαρίου. Από το βιβλίο του Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου, Οι Άγιοι του Αγίου Όρους, εκδ. Μυγδονία (σελ. 282).

Όσιος Ρωμύλος της Ραβάνιτσας. Σύγχρονη εικόνα Ι.Μ.Δοχειαρίου. Από το βιβλίο του Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου, Οι Άγιοι του Αγίου Όρους, εκδ. Μυγδονία (σελ. 282).

Ο όσιος Ρωμύλος γεννήθηκε κατά το 1300 στην παραδουνάβια πόλι Βιδίνιο από ευσεβείς γονείς, πατέρα Έλληνα και μητέρα Βουλγάρα. Κατά το άγιο βάπτισμα ονομάσθηκε Ράϊκος. Από την παιδική του ηλικία έδειχνε πόθο για μάθησι και οι διδάσκαλοί του, θαυμάζοντας την σοφία και την σύνεσί του, τον αποκαλούσαν «παιδαριογέροντα». Όταν ανδρώθηκε, για να αποφύγη τον γάμο που εσκέπτοντο οι γονείς του, έφυγε κρυφά σε μοναστήρι της επαρχίας του Τιρνόβου. Εκεί, μετά την κανονική δοκιμασία, εκάρη μικρόσχημος με το όνομα Ρωμανός και διακονούσε με πολλή ευλάβεια στον ναό ως εκκλησιαστικός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟ ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ (1)

Άγιος Μακάριος Κορίνθου. Φορητή εικόνα Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Πάτμου (19ος αι.). Από το βιβλίο του Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου, Οι Άγιοι του Αγίου Όρους, εκδ. Μυγδονία (σ. 526).

Άγιος Μακάριος Κορίνθου. Φορητή εικόνα Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Πάτμου (19ος αι.). Από το βιβλίο του Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου, Οι Άγιοι του Αγίου Όρους, εκδ. Μυγδονία (σ. 526).

Αγίου Μακαρίου Νοταρά

«Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς»

Πραγματικά, αδελφοί μου, είναι μεγάλη η εύσπλαγχνία του Κυρίου μας και ανερμήνευτη η φιλανθρωπία που έδειξε και δείχνει σε μας τους αχάριστους καί αγνώμονες προς Αυτόν, τον ευεργέτη μας. Διότι, οχι μόνο μας ανέστησε, ενώ είχαμε κατρακυλήσει στην αμαρτία, αλλά, επειδή η αγαθότητα Του είναι άπειρη, μας παρέδωσε και πρότυπο προσευχής, που ανεβάζει το νου μας στην υψηλή κατάσταση της Θεολογίας και βοηθά ολο το ανθρώπινο γένος να μην πέσει πάλι από επιπολαιότητα και αφροσύνη στα ίδια αμαρτήματα.

Γι’ αυτό το λόγο, έτσι όπως είναι και πρέπον, από την αρχή της προσευχής, ανεβάζει το νου μας στο υψηλό επίπεδο της Θεολογίας. Μας γνωρίζει τον κατά φύση Πατέρα Του και Δημιουργό όλης της ορατής και αοράτου κτίσεως, και μας επισημαίνει την κατάσταση της υιοθεσίας, την οποία εμείς οι Χριστιανοί αξιωθήκαμε να λάβουμε, γι’ αυτό έχουμε και τη δυνατότητα να Τον φωνάζουμε κατά χάριν, «Πατέρα».

Διότι, αφού ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός σαρκώθηκε, δόθηκε εξουσία σε όλους, όσοι Τον πίστευσαν, να γίνουν τέκνα και υιοί του Θεού, μέσω του αγίου Βαπτίσματος, καθώς το λέει ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Σ’ όσους Τον δέχθηκαν και πίστευσαν σ’ Αυτόν, έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδιά του Θεού». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συνεχίζονται οι διαρρήξεις ελληνικών εκκλησιών στην Αλβανία

ekklisia panagias

Κορυτσά– Κλοπή σημειώθηκε στην εκκλησία της Παναγίας στη Μοσχόπολη της Κορυτσάς (Αλβανία). Η διάρρηξη, σύμφωνα με τις αρχές, έγινε τα ξημερώματα της Πέμπτης και οι δράστες αφαίρεσαν μεγάλο τμήμα των εικόνων. Στο ναό εκτελούνταν έργα αποκατάστασης και τα μέτρα ασφαλείας ήταν ελλιπή, σύμφωνα με τις αρχές.

Η εκκλησία έχει χτιστεί το 18ο αιώνα και το τέμπλο της ζωγραφίστηκε το 1770.

Πηγή: http://www.greekinsight.com/article.php?id=28863

Mărturisire de credință împotriva ecumenismului (Ρουμανικά, Romanian)

triumph_orthodoxyIntervenţie a profesorului Dimitrios Tselenghidis pe lângă Sfântul Sinod al Bisericii Greciei pentru dialogul cu catolicii

Profesorul de dogmatică de la Facultatea de Teologie a Universităţii Aristotelice din Tesalonic, domnul Dimitrios Tselenghidis, în scrisoarea sa către Sfântul Sinod al Bisericii Greciei cere de la ierarhi să se ocupe cu textul de la Ravenna şi să ia o poziţie în chestiunea primatului papal înainte de întrunirea critică a Comisiei Mixte de Dialog între ortodocşi şi romano-catolici în luna octombrie ce se apropie, în Cipru. O scrisoare asemănătoare domnul profesor a trimis şi către Sfântul Sinod al Bisericii Ciprului, dar şi către Sfânta Chinotită a Sfântului Munte. Textul scrisorii este următorul: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Românesc. Ετικέτες: , , , , , . Leave a Comment »

ORTHODOX CHRISTIAN MONASTICISM

vatopaidi monk

With the development of monasticism in the Church there appeared a peculiar way of life, which however did not proclaim a new morality. The Church does not have one set of moral rules for the laity and another for monks, nor does it divide the faithful into classes according to their obligations towards God. The Christian life is the same for everyone. All Christians have in common that «their being and name is from Christ»[1]. This means that the true Christian must ground his life and conduct in Christ, something which is hard to achieve in the world.

What is difficult in the world is approached with dedication in the monastic life. In his spiritual life the monk simply tries to do what every Christian should try to do: to live according to God’s commandments. The fundamental principles of monasticism are not different from those of the lives of all the faithful. This is especially apparent in the history of the early Church, before monasticism appeared. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Historia del Imperio Bizantino. (6) (Spanish, Ισπανικά)

BYZANTIUM

Continuación de la (5)

Las Disputas Religiosas y el Tercer Concilio Ecuménico.

Los dos primeros concilios ecuménicos habían establecido definitivamente el punto de que Cristo era a la vez Dios y hombre. Pero esta solución no satisfacía a los espíritus ávidos de verdad religiosa, los cuales comenzaron a discutir de qué manera convenía entender en Jesús la unión de la persona humana y la substancia divina, y sus relaciones recíprocas. El fin del siglo IV y vio nacer en Antioquía una doctrina según la cual no existía unión completa de las dos naturalezas en Jesucristo, demostrando a continuación la plena independencia de la naturaleza humana en Jesucristo, tanto antes como después de su unión con la naturaleza divina. Mientras semejante doctrina no rebaso un círculo restringido de personas, no motivó grandes turbaciones en la Iglesia. Pero a contar del día en que la sede episcopal de Constantinopla fue ocupada por Nestorio, partidario convencido de aquella doctrina, las circunstancias cambiaron. El nuevo patriarca quiso imponer la doctrina de Antioquía a toda la Iglesia. Nestorio que era célebre por su elocuencia, dirigió al emperador, a raíz de su consagración, las palabras siguientes: “Dame, Señor, una tierra limpia de herejes y yo te daré en cambio el cielo; ayúdame a exterminar a los herejes y yo te ayudaré a exterminar a los persas.” (3) Con el nombre de herejes, Nestorio comprendía todos aquellos que no compartían sus opiniones sobre la independencia de la naturaleza humana en Jesucristo. Nestorio no llamaba a la Virgen María “Madre de Dios,” sino “Madre del Cristo,” es decir, “Madre de un hombre.”

Leer más… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις En español. Leave a Comment »

Pourquoi le sourire de l’Ancien Joseph est-il « de l’éternité » ? (French, Γαλλικά)

keidia-5

Honorable Monsieur Papanicolaou,

Quelques heures après l’ensevelissement de l’Ancien Joseph vous avez publié sur votre site internet un article ayant pour titre : « Les funérailles du bienheureux Ancien Joseph de Vatopaidi – Sourire de l’éternité » décrivant en peu de mots l’évènement illustré de quelques photographies. La photographie du défunt, souriant, non seulement des lèvres mais par toute l’expression de son visage, a fait grande impression dans le monde comme nous pouvons le constater d’après les articles et commentaires qui sont apparus sur de nombreux sites internet. Assurément, on rencontre des cas de défunts présentant un visage lumineux, avec une expression de profonde sérénité ; cependant où peut-on trouver un tel sourire ? D’une part, tous les Pères spirituels disent que l’heure de la mort est effrayante pour tout être humain, et d’autre part nous lisons dans les écrits patristiques que ceux qui sont les plus avancés dans la vie spirituelle, par humilité, ne se laissaient jamais gagner par une assurance présomptueuse de leur salut avant d’être passé dans l’autre vie, où il n’y a plus de danger. De plus, l’Ancien Joseph souffrait du cœur et était très accablé par la maladie. Pouvait-il donc mourir en souriant ? Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »